ବ୍ରହ୍ମାଁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଭଲ ରହିବାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ଆମେ ଯେପରି ଆସିଥିଲୁ, ସେପରି ଚାଲିଯିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ଆମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଗଲା, ପ୍ରିୟ, ଏହି ଦୁଇଟି ଵର ଦେଇ।” ଏଭଳି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେ ମନ ଶାନ୍ତ ଓ ହାତ ଯୋଡି, ଜଙ୍ଗଲରେ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ମୋ ପାଇଁ ରହିବାକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇନାହାନ୍ତି। ମୁଁ ମୋର ଇଚ୍ଛିତ ବର ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି, ଏବେ ମୋତେ ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ଆଶ୍ରୟ ଦେଖାଇଦିଅନ୍ତୁ, ପ୍ରଭୁ। ଏବଂ ସେଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ କଷ୍ଟ ନ ହେଉ।” ପୁଅଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଋଷିମନ୍ଦିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଶ୍ରବା, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନି କହିଲେ, “ଶୁଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ସାଗରର ଦକ୍ଷିଣ କୂଳରେ ଟ୍ରିକୂଟ ପର୍ବତ ଅଛି। ସେଥିରେ ଏକ ବିଶାଳ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ନଗର ଅଛି, ଯାହାର ନାମ ଲଙ୍କା, ଏହା ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ନିର୍ମିତ ଏବଂ ମହେନ୍ଦ୍ରପୁରୀ ପରି ଆନନ୍ଦଦାୟକ। ଏହା ରାକ୍ଷସମାନେ ରହିବା ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଯେପରି ଅମରାବତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ। ତୁମେ ଲଙ୍କାରେ ରୁହ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭଲ ହେବ। ଏହି ଆନନ୍ଦମୟ ନଗର ସୁନାର ବାଡ଼ ଓ ଖାଳି ଘେରିଥିବା, ଯନ୍ତ୍ର-ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଥିବା, ସୁନା ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ଦ୍ୱାର ଥିବା ଏକ ଚମତ୍କାର ନଗର। ପୂର୍ବରୁ ବହୁତ ଦିନ ହେବା ପରେ, ଏହି ଲଙ୍କା ରାକ୍ଷସମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭୟରେ ଅତି ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ପାତାଳକୁ ଚଲିଯାଇଥିଲେ। ଏବେ ଲଙ୍କା ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ଅଧିପତିହୀନ; ତେଣୁ, ପୁଅ, ଚାଲ ଏଠାରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ବସିବାକୁ। ତୁମେ ଏଠି ବିନା ଦୋଷରେ ବସିପାରିବ, କାହାକୁ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ହେବ ନାହିଁ।” ପିତାଙ୍କ ଏହି ଧର୍ମମୟ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ଲଙ୍କାକୁ ଟ୍ରିକୂଟ ପର୍ବତ ଶିଖରେ ବସାଇଲେ, ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଆନନ୍ଦିତ ଓ ପ୍ରମୁଦିତ ଭୂତଗଣ ସହିତ ଏଠି ବସିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଲଙ୍କା ଶୀଘ୍ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା। ସେଠି, ବିଶ୍ରବାଙ୍କ ପୁଅ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଭୂତପତି, ସମୁଦ୍ର ଘେରା ଲଙ୍କାରେ ସୁଖରେ ବସିଲେ। ସମୟ ସମୟରେ, ଧନପତି ଧର୍ମାତ୍ମା ପୁଷ୍ପକ ବିମାନରେ ଚଢ଼ି, ନିୟମିତ ମନେ ପିତା ଓ ମାତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ, ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନିବାସ ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଏହିପରି ଧନପତି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ରାମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, “ଲଙ୍କାରେ ପ୍ରଥମେ କିପରି ରାକ୍ଷସ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ?” ତାପରେ ଶିର ହଲାଇ, ପୁନିପୁନି ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖି, ହସି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ପୂର୍ବରୁ ଶୁଣିଥିଲି ଯେ ଲଙ୍କା ମାଂସାହାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନେ ରହୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଆପଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏମିତି କଥା ଶୁଣି ମୁଁ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ। ଆମେ ଶୁଣିଥିଲୁ ଯେ ରାକ୍ଷସମାନେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ବଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଆପଣ ଅନ୍ୟ ମୂଳ କଥା କହିଲେ। ସେମାନେ କି ରାବଣ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରହସ୍ତ, ବିକଟ ଏବଂ ରାବଣଙ୍କ ପୁଅମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ? ସେମାନଙ୍କ ପୂର୍ବଜ କିଏ, କ’ଣ ତାଙ୍କର ନାମ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ? କଣ ଅପରାଧରେ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ତାଡ଼ିଦେଲେ? ଏହି ସବୁ ଖୁବ ଭଲ ଭାବେ କହନ୍ତୁ, ଆମର ଜିଜ୍ଞାସା ଦୂର କରନ୍ତୁ।” ରାଘବଙ୍କ ଏହି ଶୁଭ୍ର ବାଣୀ ଶୁଣି, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନି କିଛି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ, ରାଘବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ପ୍ରଜାପତି ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଳୟ ଜଳରୁ ଜଳ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ତାପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସେମାନେ ଭୋକ, ତୃଷ୍ଣା ଓ ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ବିନମ୍ର ଭାବେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପଚାରିଲେ, ‘ଆମେ କ’ଣ କରିବା?’ ପ୍ରଜାପତି ହସି କହିଲେ, ‘ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କର’ (ରକ୍ଷଧ୍ୱମ୍)। ସେଠାରେ କିଛି ଲୋକ କହିଲେ, ‘ଆମେ ରକ୍ଷା କରିବା’ (ରକ୍ଷାମ), ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ, ‘ଆମେ ଖାଇବା’ (ଯକ୍ଷାମ)। ଏହିପରି, କିଛି ଖାଇଲେ, କିଛି ଖାଇଲେ ନାହିଁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, ‘ଯେମାନେ କହିଲେ "ରକ୍ଷାମ", ସେମାନେ ରାକ୍ଷସ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେବେ; ଯେମାନେ "ଯକ୍ଷାମ" କହିଲେ, ସେମାନେ ଯକ୍ଷ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେବେ।’ ସେଠାରେ ଥିଲେ ଦୁଇ ଭାଇ—ହେତି ଓ ପ୍ରହେତି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତିରେ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ପରି, ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଶତୃ ହେଇଯାଇଥିଲେ। ପ୍ରହେତି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ତାପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ, ହେତି ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଅତି ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସଂୟମୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହେତି, ଭୟା ବୋଲି ପରିଚିତ କାଳଭାଗିନୀ ନାମକ କନ୍ୟାକୁ ବିବାହ କଲେ। ତାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ହେତି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ—ଏହି ପୁଅ ବିଦ୍ୟୁତ୍କେଶ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ବିଦ୍ୟୁତ୍କେଶ, ହେତିଙ୍କ ପୁଅ, ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା ଓ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ଜଳରେ ମେଘ ପରି ବିକାଶିତ ହେଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଯୌବନରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କ ପିତା ତାଙ୍କ ବିବାହ ନିମିତ୍ତେ ଚିନ୍ତା କଲେ। ହେତି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ସନ୍ଧ୍ୟାଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ବରାଦିଲେ, ଯିଏ ସନ୍ଧ୍ୟା ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟା ଭାବିଲେ, “ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଅନ୍ୟକୁ ଦେବା ଉଚିତ,” ଓ ଏହିପରି ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍କେଶଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ବିଦ୍ୟୁତ୍କେଶ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ମଘବାନ୍ ପରି ପୌଲୋମୀ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ରାମ, ସାଳକଟଙ୍କଟା ନାମକ କନ୍ୟା ବିଦ୍ୟୁତ୍କେଶଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଅନ୍ତଃସ୍ଥ ହେଲେ, ଯେପରି ମେଘରେ ବାୟୁ ଭରିଯାଏ।