ଚାରି ଦିନ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା ପରେ, ରାଜା ଦଶରଥ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବିଦେହ ଭୂମିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ରାଜା ଜନକ ଏହି ଖବର ଶୁଣି ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ଅତିଥି ସ୍ୱାଗତର୍ଥ ପ୍ରସ୍ତୁତି କଲେ। ବୟସ୍କ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଦେଖି ଜନକ ମହାନ୍ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଶୁଭ କ୍ଷଣରେ ଆସିଛନ୍ତି, ରାଘବ! ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ। ଆପଣ ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରିବେ। ଶୁଭ କ୍ଷଣରେ ବିଶିଷ୍ଟ ମୁନି ବଶିଷ୍ଠ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବମାନେ ସହିତ। ମୋର ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହୋଇଛି ଏବଂ ମୋର ବଂଶ ମହିମା ପାଇଛି। ରାଘବମାନେ ଶୌର୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତେଣୁ ଆପଣ କାଲି ପ୍ରଭାତେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ, ମୁନିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ଭାବରେ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଉପସ୍ଥାପନା ଶୁଣି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶରଥ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାଷାରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସ୍ୱୀକୃତି ଦାତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ମୁଁ ଏହି କଥା ପୂର୍ବରୁ ଶୁଣିଛି।” ଦଶରଥ କହିଲେ, “ଆପଣ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ତାହା ଅନୁସାରେ ଆମେ କରିବା। ଆପଣଙ୍କ କଥା ଧର୍ମମୟ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସତ୍ୟବାଦୀଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି ଜନକ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏବଂ ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ଏକସାଥି ହୋଇ ସେ ରାତିକୁ ଖୁସିରେ ଅତିବାହିତ କଲେ। ରାମ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଦଶରଥଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଲେ। ଦଶରଥ ତାଙ୍କ ପୁଅ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦ ହେଲେ। ସେଠାରେ ରହିଲେ, ଜନକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଜନକ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ନିମିତ୍ତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ସେ ରାତି ଅତିବାହିତ କଲେ। ପରେ, ଉଷା ହେବା ପରେ, ଜନକ ନିଜ ପ୍ରଭାତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ କରି, ଶତାନନ୍ଦଙ୍କୁ, ନିଜ ପରିବାର ପୁରୋହିତ, ମୁନିମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ, “ମୋର ଭାଇ କୁଶଧ୍ୱଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶୌର୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଭ ନଗରରେ ବସିଥାନ୍ତି। ସେ ସାଂକାଶ୍ୟା ନଗରରେ ବସିଥାନ୍ତି, ଯାହା କ୍ଷୁମତୀ ନଦୀର ଜଳ ପିଉଥିବା, ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଗଛରେ ଘିରିଥିବା, ପୁଷ୍ପକ ବିମାନ ପରି ପବିତ୍ର। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, କାରଣ ତାଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞର ରକ୍ଷକ ଭାବରେ ଭାବୁଛି; ସେ ମହାନ ଦୀପ୍ତିମାନ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆନନ୍ଦ ମୋ ସହିତ ଅଂଶୀଦାର ହେବେ।” ଏହି କଥା ଶତାନନ୍ଦଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିବା ପରେ, କିଛି ପରିଚାରକ ଆସିଲେ ଏବଂ ଜନକ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ ଗୋଡ଼ା ଉପରେ ବସି କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ନେଇଆସିବାକୁ ଯାଇଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଡାକିଥାନ୍ତି। ସାଂକାଶ୍ୟାରେ ପହଞ୍ଚି ସେମାନେ କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଦେଖି ଜନକଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବଂ ଘଟିଥିବା ସବୁ କଥା ଜଣାଇଲେ। ଦୂତମାନଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଉତ୍ତମ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଶୁଣି କୁଶଧ୍ୱଜ ଜନକଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆସିଗଲେ। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମହାନ୍ ଜନକଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶତାନନ୍ଦ ଓ ଜନକଙ୍କୁ ଶୁଭ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ରାଜସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଲେ; ଦୁଇ ଭାଇ ଏକସାଥି ଦୀପ୍ତିରେ ସମାନ ହୋଇ ବସିଲେ। ଏବେ, ଦୁଇ ଭାଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀ ସୁଦାମନ୍କୁ କହିଲେ, “ଦ୍ରୁତ ଯାଉ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କୁ ନେଇଆସ। ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଂଶବାହକଙ୍କୁ ଆତିଥ୍ୟ ସ୍ଥଳକୁ ନେଇଆସ।” ସୁଦାମନ୍ ଏଠାକୁ ଯାଇ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ, “ଅୟୋଧ୍ୟାର ରାଜା, ମିଥିଳାର ରାଜା ଜନକ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଅଭିପ୍ରାୟ ହେଉଛି ଆପଣ, ଆପଣଙ୍କ ଆଚାର୍ୟ ଓ ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହିତ ମିଳିବା।” ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦଶରଥ ମୁନିମାନେ ସହିତ, ଆପଣଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ଆଚାର୍ୟ ଓ ପରିବାର ସହିତ ଜନକଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଲେ। ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାଷାରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଜନକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମହାନ୍ ରାଜା, ଆପଣ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର କୁଳଦେବତାକୁ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ, ବଶିଷ୍ଠ ମୁନି ମୁଖ୍ୟ କଥା କହିବେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ସମ୍ମତି ଦେଇଥିବେ। ଏହି ଧର୍ମଜ୍ଞ ବଶିଷ୍ଠ ମୋ ପକ୍ଷରୁ କ୍ରମ ଅନୁସାରେ କଥା କହିବେ।” ଦଶରଥ ଚୁପ୍ ହେବା ପରେ, ବଶିଷ୍ଠ ମୁନି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ, “ବ୍ରହ୍ମା, ଯାଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ଅଗୋଚର, ନିତ୍ୟ, ଚିରଯୁବା, ଅଚ୍ୟୁତ, ପୁରୋହିତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବିଦେହ ରାଜାଙ୍କୁ କଥା କହିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାରୁ ମାରୀଚି ଜନ୍ମିଲେ; ମାରୀଚିରୁ କଶ୍ୟପ; କଶ୍ୟପରୁ ଵିବସ୍ୱାନ୍; ଵିବସ୍ୱାନ୍ରୁ ମନୁ, ଯାହାକୁ ବୈ୵ସ୍ୱତ ମନୁ କୁହାଯାଏ। ମନୁ ପୁରୁଣା ପ୍ରଜାପତି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ; ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ଅୟୋଧ୍ୟାର ପ୍ରଥମ ରାଜା। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ପୁଅ କୁକ୍ଷି; କୁକ୍ଷିଙ୍କ ପୁଅ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିକୁକ୍ଷି। ବିକୁକ୍ଷିଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ବାଣ ପୁଅ ଭାବେ ମିଳିଲେ; ବାଣଙ୍କୁ ଅନରଣ୍ୟ ପୁଅ ଭାବେ ମିଳିଲେ। ଅନରଣ୍ୟଙ୍କୁ ପୃଥୁ; ପୃଥୁଙ୍କୁ ତ୍ରିଶଙ୍କୁ; ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କୁ ଧୁନ୍ଧୁମାର, ଯିଏ ମହାନ୍ ଖ୍ୟାତିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଧୁନ୍ଧୁମାରଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୁବନାଶ୍ୱ, ଦୀର୍ଘ ରଥଯୋଧ୍ୟ; ଯୁବନାଶ୍ୱଙ୍କୁ ମାନ୍ଧାତା, ଭୂମିର ମହାନ୍ ରାଜା। ମାନ୍ଧାତାଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁସନ୍ଧି; ସୁସନ୍ଧିଙ୍କୁ ଦୁଇ ପୁଅ ମିଳିଲେ — ଧ୍ରୁବସନ୍ଧି ଓ ପ୍ରସେନଜିତ।” ଏଠିରେ ବାଲକାଣ୍ଡର ସପ୍ତତିତମ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା।