ଏହି କାହାଣୀର ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଯେତେବେଳେ ଗୁରୁ ଓ ବୌଦ୍ଧ ମହାତ୍ମାମାନେ ଏକ ସମ୍ମିଳନୀରେ ଆସିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଗୋଟିଏ ବୈଷ୍ଣବ ଗୁରୁ ଜଳ ଧାରଣ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ପାଣିର ବାତିକା ଦେଲେ, ଆଉ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଋଷି ମୁଞ୍ଜା ଘାସର ଗିର୍ଡଲ ଦେଲେ। ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଏକ ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ, ଏବଂ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଏକ ଲୋଇନକ୍ଲଥ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ଗୋଟିଏ ଖୁସି ହୋଇଥିବା ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଏକ କୁଟୁର ଦେଲେ, ଆଉ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ତାଙ୍କୁ ଏକ କାଠର ଗାଁଥ ଦେଲେ। କିଛି ଋଷି ତାଙ୍କୁ ପୂଜା ଉପକରଣ ଦେଲେ, ଆଉ ଅନ୍ୟ ଗୋଟିଏ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଗୋଟିକ ଆଗର କାଠ ଦେଲେ। ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗରେ, ଗୋଟିଏ ଋଷି ଉଦମ୍ବର କାଠର ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ମହାତ୍ମାମାନେ ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ସତ୍ୟବୋଧକ ଋଷିମାନେ ଏହି କାହାଣୀର ଗୁରୁତ୍ୱ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ, ଏବଂ କହିଥିଲେ, "ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀ ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି।" ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଗାୟକମାନେ ଗାଇଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ବୃଦ୍ଧି କରେ, ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ଏବଂ ସୁନିବାକୁ ମନୋରଞ୍ଜନ ଦେଇଥାଏ। ସେହି ଦିନ, ଭରତଙ୍କ ଜ୍ଞାନୀ ବଡ ଭାଇ ଦୁଇ କୁଶୀଳବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ରାମ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନିଷ୍କାସନ କରିବାରେ ଦକ୍ଷ, ସେହି ଦୁଇ ଗାୟକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସେ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ସୁନା ଥାଉରେ ବସିଥିଲେ, ଓ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ କାର୍ୟାଳୟ ଓ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ଘରେ ଥିଲେ, ତେବେ ସେ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସୁନ୍ଦର ଓ ଶିଳ୍ପି ଥିଲେ। ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଓ ଭରତଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କର କାହାଣୀ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଭଳି ଚମକିଥିବା, ସୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।" ସେ ଗାୟକମାନେ ଏହି କାହାଣୀକୁ ଗାଇବାକୁ ପ୍ରେରିତ କଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ମନ ଓ ହୃଦୟରୁ ଆସିଥିବା ସ୍ୱରରେ ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହିତ ଭାବରେ ଗାଇଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତର ଧ୍ୱନି ଏବଂ ତାଳ ମିଶିଥିଲା, ସେହି ସଙ୍ଗୀତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ଏହି ଦୁଇ ତପସ୍ୱୀ, ଯେଉଁମାନେ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଗାୟନରେ ଦକ୍ଷ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ବଡ ଥିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକର ଉତ୍ତମ କାହାଣୀକୁ ସୁଣିବାକୁ କହିଲେ। ରାମଙ୍କର କଥାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସଠିକ୍ ଧରଣରେ ଗାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଓ ରାମ, ସମ୍ମିଳନୀରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ସେ ଶୁଣିବାରେ ନିଜକୁ ବିଲୀନ କରିଗଲେ। ଏହିପରି, ଆମେ ବାଲ କାଣ୍ଡରେ ଭାଗ ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ କିଛି ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ସେହି ଯୋଧାଙ୍କୁ ନେଇଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ଥିଲେ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟ କରି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଗର ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ସମୁଦ୍ରକୁ ଖୋଲିଥିଲେ; ସେଠାରେ ଖୁବ ସଂଖ୍ୟାରେ ଶିଶୁ ଥିଲେ। ଏହି ବଡ ମହାନ ରାଜାଙ୍କର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶରେ ଏହି ମହାନ କାହାଣୀ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହାକୁ ରାମାୟଣ ବୋଲି ଜଣାଯାଇଛି। ଏବେ ଆମେ ଏହି ସମସ୍ତ କାହାଣୀକୁ ନ୍ୟାୟ, ଇଚ୍ଛା, ଏବଂ ଧନର ସହ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ; ଏହାକୁ ଇରିଷ୍ୟା ବିନା ଶୁଣିବା ଦରକାର। ଆୟୋଧ୍ୟା ନାମକ ଏକ ସହର ଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ପରିଚିତ, ଯାହାକୁ ମାନୁ ନିଜେ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ। ସେହି ବଡ ଓ ଚମକଦାର ସହର ଦ୍ୱାଦଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ଓ ତିନି ଯୋଜନା ପସ୍ତୁରୁ ଖିଲା, ଯାହାର ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତା ଭଲ ଭାବରେ ବିଭାଜିତ ଥିଲା। ସେହି ସହରର ରାଜା ଦଶରଥ, ତାଙ୍କର ବଡ ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାରୀ, ସେହି ସହରରେ ବସୁଥିଲେ, ଯେପରିକି ଦେବତାଙ୍କ ଲୋକ ନୀଳ ଗଗନରେ ବସୁଛନ୍ତି। ସେହି ସହର ଦ୍ୱାର, ଅର୍ଚ୍ଚା, ଏବଂ ଭଲ ଭାବରେ ବିଭାଜିତ ବାଜାର ଦ୍ୱାରା ସଜାଯାଇଥିଲା, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଯନ୍ତ୍ର ଓ ସାଧନା ଥିଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ କାରିଗରମାନେ ବସୁଥିଲେ। ସେହି ସହର ଘଣ୍ଟା ଓ ବାଦକମାନେ ଭରିଥିଲେ, ଯାହା ଅପୂର୍ବ ଚମକ ଦେଇଥିଲା, ଦୀର୍ଘ ମହାଲ ଓ ପତାକା ଥିଲେ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧର ଯନ୍ତ୍ରମାନେ ଭରିଥିଲେ। ସହର ଚାରିପାଖରେ ନାଟକୀ ଓ ନୃତ୍ୟାଙ୍କର ଦଳ ଥିଲା, ଚାଷ ଓ ଆମ୍ବ ଗାଛରେ ସଜାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଏକ ବଡ ଶାଳ ଗଛର ବେଲଟରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା। ସେହି ସହରର ଗଭୀର ଓ ପ୍ରତିରୋଧୀ ଖାନ୍ତ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିବାରେ କଷ୍ଟ ହେବ, ଏବଂ ଘୋଡା, ହାତୀ, ଗୋଠି, ଉଠ, ଏବଂ ଗଧାମାନେ ଭରିଥିଲେ। ସେହି ସହର ଦାୟୀ ରାଜାଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଜୟୀ ରାଜାଙ୍କର ସମ୍ମିଳନୀରେ ଥିଲେ, ଯାହା ସତ୍ୟରେ ଦ୍ୱାରକାରୀ ମହାତ୍ମାମାନେ ଥିଲେ। ଏହିପରି, ଆମେ ବାଲ କାଣ୍ଡରେ ଭାଗ ଛଅ ଅଧ୍ୟାୟର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଯାଉଛୁ। ଆୟୋଧ୍ୟାରେ ଏକ ବିଦ୍ୟାବିଦ୍ୟାରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ସାର୍ଥକ, ଦୂରଦର୍ଶୀ, ମହାନ ଚାମକ, ଏବଂ ନାଗରିକ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରିୟ।