ଏହି ଉତ୍କଳ ଦେଶର ରାଜାମାନେ, ମହାରାଜ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଏକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଇଥିଲା—“ମହାରାଜ, ଆପଣ ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା କରିଲେ, ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କର ଆସ୍ଥା ଓ ପ୍ରେମ ଆପଣ ପାଇବେ।” ଏହି ଭାବରେ, ବିଦେହର ଅଧିପତି ଜନକ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତି ଓ ଶତାନନ୍ଦଙ୍କ ସହ ଏକମତ ହୋଇ, ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଏହି ଉକ୍ତି କହିଥିଲେ। ଏହି ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣି, ଦଶରଥ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ, ବଶିଷ୍ଠ, ବାମଦେବ ଓ ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ—“କୁଶିକ ପୁତ୍ର ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ, କୌଶଳ୍ୟାର ଆନନ୍ଦ ରାମ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବିଦେହ ଦେଶରେ ରହୁଛନ୍ତି। ଜନକ ରାଜା ରାମଙ୍କ ପ୍ରତାପ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ ରାଘବକୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଯଦି ଜନକଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ପସନ୍ଦ, ତେବେ ଆମେ ତାଙ୍କ ସହରକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଉ, ଯେପରି ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଳମ୍ବ ନ ହେଉ।” ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବରେ, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏକମତ ହୋଇ, “ନିଶ୍ଚିତ!” ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଆନନ୍ଦିତ ଦଶରଥ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମେ ଆଗାମିକାଲି ଯାଉ।” ଏହି ଦିନ ରାଜାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସମ୍ମାନିତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ, ରାତିଟି ଉପଭୋଗ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୁଣନ୍ତୁ ବାଲକାଣ୍ଡର ଉନସଠି ଅଧ୍ୟାୟର କଥା। ରାତି ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଦଶରଥ ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଭରା ମନରେ, ଗୁରୁମାନେ ଓ ନିଜ କୁଟୁମ୍ବୀମାନେ ସହିତ ସୁମନ୍ତ୍ରକୁ କହିଲେ—“ଆଜି, ସମସ୍ତ ଧନରକ୍ଷକମାନେ ବହୁ ରତ୍ନ ଓ ଧନ ନେଇ, ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତୁ। ଚାରି ଭାଗର ସେନା ଶୀଘ୍ର ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା ଉଚିତ; ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ରଥ ଯୋଗ କରନ୍ତୁ। ବଶିଷ୍ଠ, ବାମଦେବ, ଜାବାଲି, କଶ୍ୟପ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଓ କାତ୍ୟାୟନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରଥମେ ଯାଉ, ମୋର ରଥ ଯୋଗ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଦୂତମାନେ ଆଗ୍ରହ କରୁଛନ୍ତି।” ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ଚାରି ଭାଗର ସେନା ରାଜାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲା, ଏବଂ ଦଶରଥ ମହାର୍ଷିମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଚାରି ଦିନ ଯାତ୍ରା ପରେ, ସେ ବିଦେହ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଜନକ ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କ ଆଗମନ ଶୁଣି, ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କଲେ। ଜନକ ରାଜା, ବୟସ୍କ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଦେଖି, ଉତ୍କଳ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ଆନନ୍ଦ ଭରା ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ—“ସ୍ୱାଗତ! ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ମୋର ଭାଗ୍ୟ। ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କ ପ୍ରତାପ ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ସଫଳତା ପାଇବେ; ବଶିଷ୍ଠ ମୁନିଙ୍କ ଆଗମନ ମୋର ଭାଗ୍ୟ। ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦେବମାନେ ପରି, ମୋର ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହୋଇଛି, ଏବଂ ମୋର ବଂଶ ଗୌରବ ଲାଭ କରିଛି। ରାଘବମାନେ ସହିତ ନିକଟତା ଦ୍ୱାରା, ଆପଣ ଆଗାମି ପ୍ରଭାତରେ ବିବାହ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କରନ୍ତୁ।” “ଯଜ୍ଞ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ପ୍ରମୁଖ ମୁନିମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ବିବାହ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଉ।” ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାଜା ଦଶରଥ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ସ୍ୱୀକାର କରିବା ଦାତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ଏହି କଥା ଆଗରୁ ଶୁଣିଛି।” “ଆପଣ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ଆମେ ସେପରି କରିବା; ଆପଣଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଧର୍ମମୟ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏକ ସତ୍ୟବାଦୀଙ୍କ ଉକ୍ତି।” ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଜନକ ରାଜା ବିଶ୍ମୟରେ ଭରିଗଲେ। ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଏହି ଦିନ ରାତି ଆନନ୍ଦରେ ଅତିବାହିତ କଲେ। ରାମ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ଦଶରଥ ରାଜା ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେ ଜନକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଖୁସିରେ ରହିଲେ। ଜନକ, ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ଚମତ୍କାର ରୂପରେ, ଯଜ୍ଞ ଓ ଝିଅମାନେଙ୍କ ନିମିତ୍ତ ଉପଚାର କରି, ରାତି ଅତିବାହିତ କଲେ। ଏଠାରେ ବାଲକାଣ୍ଡର ସତରଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହୋଇଛି। ପ୍ରଭାତେ, ଜନକ ରାଜା ନିଜ ପ୍ରାତଃକାଳୀନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି, ବଡ଼ ମୁନିମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ, ଶତାନନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ—“ମୋର ଭାଇ, କୁଶଧ୍ୱଜ, ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପ ଓ ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ସହରରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ସାଂକାଶ୍ୟା ନଗରରେ, କ୍ଷୁମତୀ ନଦୀର ଜଳ ପିଇ, ଫଳ ଓ ଗଛର ଶୋଭା ମଧ୍ୟରେ, ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପକ ରଥ ପରି ରହୁଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, କାରଣ ସେ ମୋର ଯଜ୍ଞର ରକ୍ଷକ; ସେ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆନନ୍ଦରେ ମୋ ସହ ଅଂଶୀ ହେବେ।” ଏହି କଥା ଶତାନନ୍ଦଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିବାପରେ, କିଛି ଦୂତମାନେ ଆସି, ଜନକ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ସେମାନେ ତ୍ୱରିତ ଗୋଡ଼ାରେ ସାଂକାଶ୍ୟାକୁ ଗଲେ, କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ନେବାକୁ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ବିଷ୍ଣୁ ଆସନ୍ତି। ସାଂକାଶ୍ୟା ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା ଓ ଜନକଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହିଲେ। ଦୂତମାନେଙ୍କ ଶୀଘ୍ର ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣି, କୁଶଧ୍ୱଜ ରାଜା, ଜନକଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଆସିଲେ। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଜନକଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶତାନନ୍ଦ ଓ ଜନକଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେଲେ। ସେ ରାଜସମ୍ମାନ ଅନୁକୂଳ ରାଜସିଂହାସନେ ବସିଲେ; ଦୁଇ ଭାଇ, ଚମତ୍କାର ପ୍ରଭାବରେ ସମାନ, ଏକସାଥି ବସିଲେ। ତାପରେ, ଦୁଇ ଭାଇ ମଧ୍ୟରୁ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ମନ୍ତ୍ରୀ ସୁଦାମନକୁ କହିଲେ—“ମନ୍ତ୍ରୀ, ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ସନ୍ଦେଶ ଦିଅ।