ମୈଥିଳ ରାଜା ଜନକଙ୍କ ପାଳିରେ ଲୋକମାନେ ଆପଣା ଆପଣୀ ହେବା ପରେ, ଭୟ ହୀନ ହୋଇ, ରାଜା ଜନକ ହସ୍ତ ଜୋଡି ଉତ୍ତମ ଋଷିଙ୍କୁ କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖିଛି—ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଏବଂ ମୋ ଆଶାକୁ ବଡ଼ ଭାବେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି। ମୋ ଝିଅ ସୀତା ଏବେ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ବରା କରି ପାଇଛନ୍ତି—ଏହା ମୈଥିଳ ରାଜବଂଶର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଇବ। ହେ କୌଶିକ, ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହେଲା—‘ସୀତା କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ବରା ହେବେ।’ ମୋ ଝିଅ, ଯିଏ ମୋ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ପ୍ରିୟ, ସେ ଏବେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଉଛି। ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲେ, ମୋ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତୁରନ୍ତ ରଥରେ ଅଯୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ଏବଂ ଶୁଭ ହେଉ, ରାଜାଙ୍କୁ ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଉନ୍ତୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିସ୍ତାରରେ କହି ଆଣନ୍ତୁ। ତାଙ୍କୁ ଏହି ମଧ୍ୟ କହିବେ—କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶର ଦୁଇ ପୁଅ, ଋଷିଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅଛନ୍ତି; ଏବଂ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ।” କୌଶିକ ରୁଷି ସମ୍ମତି ଦେଲେ, ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଜନକ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅଯୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଇ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଖବର ଦେବାକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହି ପରେ, ବାଲକାଣ୍ଡର ଅଧ୍ୟାୟ ଅଠଷଠି ପ୍ରାରମ୍ଭ ହୁଏ। ଜନକଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଦୂତମାନେ ତିନି ରାତି ରାସ୍ତାରେ କଟାଇ ଅଯୋଧ୍ୟା ପହଞ୍ଚିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ସେମାନେ ରାଜମହଳକୁ ଗଲେ ଏବଂ ବୟସ୍କ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଦେବତା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ସମସ୍ତ ଦୂତ, ଭୟ ହୀନ ହୋଇ, ହସ୍ତ ଜୋଡି ନମ୍ର ଏବଂ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ମିଥିଲାର ରାଜା ଜନକ, ତାଙ୍କ ପୂଜାଗ୍ନି ସହିତ, ଆପଣଙ୍କ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପୁରୋହିତ, ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ କୁଶଳ କାମନା କରୁଛନ୍ତି। ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରସ୍ନ କରି, ମିଥିଲାର ରାଜା କୌଶିକଙ୍କ ଅନୁମତି ସହିତ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଛନ୍ତି—‘ମୋ ପ୍ରାଚୀନ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଆପଣ ଜାଣନ୍ତି, ସୀତା ବଳ ଦ୍ୱାରା ବରା ହେବେ। ଅନେକ ରାଜା ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଅସଫଳ ହୋଇ ନିରାଶ ହୋଇ ଫେରିଯାଇଛନ୍ତି। ମୋ ଝିଅ, ରାଜା, ଏହିଠାରେ ଆସିଥିବା ଆପଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ—ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କ ସହିତ—ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବରା ହୋଇଛନ୍ତି। ସେହି ଦୈବତା ଧନୁଷ୍ୟ, ମହାସଭା ମଧ୍ୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ଭଙ୍ଗ କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ, ଯିଏ ବଳ ଦ୍ୱାରା ସୀତାକୁ ବରା କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି—ଦୟାକରି ଆପଣ ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ। ଆପଣ ଆପଣଙ୍କ ପୁରୋହିତ, ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଦୁଇ ରଘୁନନ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ମୋ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ; ଆପଣ ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କ ସ୍ନେହ ଲାଭ କରିବେ।’ ଏଭଳି ଭାବରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ଶତାନନ୍ଦଙ୍କ ଅନୁମତି ସହିତ, ଭିଦେହପତି ଏହି ମଧୁର ଶବ୍ଦ କହିଥିଲେ।” ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି ଦଶରଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ବସିଷ୍ଠ, ବାମଦେବ ଏବଂ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “କୁଶିକନନ୍ଦନଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ, କୌଶଲ୍ୟାନନ୍ଦନ ରାମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏବେ ଭିଦେହମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ଜନକ ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରାମଙ୍କୁ ସୀତା ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଯଦି ଏହି ଉତ୍ତମ ଜନକଙ୍କ ଆଚରଣ ଆପଣମାନେ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ନଗରକୁ ଯାଉ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଳମ୍ବ ହେବ ନାହିଁ।” ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏହି ପ୍ରସ୍ତାବକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ରାଜା ଖୁସି ହୋଇ ନିଷ୍ପତ୍ତି କଲେ—“ଆମେ ଆଗାମୀକାଲି ଯିବା।” ମିଥିଲାର ଦୂତମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଏହି ଖୁସିରେ ରାତି ଅତିବାହିତ କଲେ। ଏହା ପରେ, ବାଲକାଣ୍ଡର ଅଧ୍ୟାୟ ଉନସଠି ପ୍ରାରମ୍ଭ ହୁଏ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ସକାଳେ, ଆନନ୍ଦିତ ଦଶରଥ ତାଙ୍କ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ—“ଆଜି ରାଜଧନୀର ସମସ୍ତ ଧନାଧ୍ୟକ୍ଷମାନେ ବହୁ ରତ୍ନ ଓ ଧନ ସହିତ ସଜାଗ ହୋଇ ପୂର୍ବରୁ ଯିଅନ୍ତୁ। ଚତୁର୍ବିଧ ସେନା ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଉ, ଏବଂ ମୋର ଉତ୍ତମ ରଥ ତୁରନ୍ତ ଯୋଗାଅ। ବସିଷ୍ଠ, ବାମଦେବ, ଜାବାଲି, କଶ୍ୟପ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, କାତ୍ୟାୟନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଗରେ ଯିଅନ୍ତୁ। ଏମିତି ଯେ, ବିଳମ୍ବ ହେବ ନାହିଁ, କାରଣ ଦୂତମାନେ ମୋତେ ତାଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି।” ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ, ସମସ୍ତ ଚତୁର୍ବିଧ ସେନା ଋଷିମାନେ ସହିତ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଚାରି ଦିନ ଯାତ୍ରା କରି, ସେମାନେ ଭିଦେହ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଜନକ ରାଜା ଏହି ଖବର ପାଇ ଭବ୍ୟ ସ୍ୱାଗତର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ସେଠାରେ ବୟସ୍କ ଦଶରଥଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଜନକ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ଖୁସିରେ ଦଶରଥଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନ ମୋ ପାଇଁ ଅତି ଶୁଭ। ଆପଣ ଦୁଇ ପୁଅଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରିବେ, ଏହା ମୋର ଭାଗ୍ୟ। ମହାମୁନି ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଗମନ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ। ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେଙ୍କ ପରି, ମୋର ସମସ୍ତ ବାଧା ବିନାଶ ହେଲା, ଏବଂ ମୋର ବଂଶର ମହିମା ବଢ଼ିଲା।” ଏଭଳି ଭାବେ ମୈଥିଳ ରାଜା ଜନକଙ୍କ ମନୋରଥ ପୂରଣ ହେବାର ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦଶରଥ ଓ ତାଙ୍କ ପରିବାର ମୈଥିଳ ରାଜଧାନୀକୁ ଅଗ୍ରଗତି କଲେ, ଏବଂ ଦୁଇ ରାଜବଂଶର ମଧ୍ୟରେ ଶୁଭ ବନ୍ଧନ ଆସନ୍ତା କାଳର ଜନ୍ମ ନେଲା।