ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀରାମ ଧନୁଷକୁ ବାନ୍ଧିଲେ, ସେଠାରେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତିରେ ଟାଣିଲେ ଏବଂ ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ମହାନ୍ୟ ନର ଧନୁଷକୁ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗିବା ସମୟରେ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ପୃଥିବୀ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କମ୍ପିତ ହେଲା, ମାନେ କି ଏକ ପାହାଡ଼ ଫାଟିଯାଉଛି। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ମହାମୁନି, ରାଜା ଏବଂ ରଘୁବଂଶର ଦୁଇ ପୁଅ ଛାଡ଼ି। ଲୋକେ ଆପଣାପାଇଁ ଆସିଲେ ପରେ, ରାଜା ଜନକ ଭୟ ହରାଇ, ହାତ ଯୋଡି କୌଶିକ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭଗବନ୍, ମୁଁ ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖିଲି। ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ଅକଳ୍ପନୀୟ ଓ ମୋର ଆଶା ପରି ନୁହେଁ। ମୋର ଝିଅ ସୀତା, ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମଙ୍କୁ ବରା ପାଇଁ, ଜନକବଂଶକୁ ମହାନ୍ୟ କୀର୍ତ୍ତି ଦେବେ। ହେ କୌଶିକ, ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା—‘ସୀତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବେ କେବଳ ପ୍ରତାପରେ।’ ଏହି ପ୍ରାଣାଧିକ ପ୍ରିୟ କନ୍ୟାକୁ ମୁଁ ରାମଙ୍କୁ ଦେବି। ଆପଣଙ୍କ ଅନୁମତି ଦେଇ, ମୋର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତୁରନ୍ତ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଆମ ନଗରକୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଶୁଭ ବାଣୀ ସହ ସମସ୍ତ କଥା କହନ୍ତୁ। ଦୁଇ କକୁତ୍ସ୍ଥନନ୍ଦନଙ୍କ ଉପରେ ମୁନିଙ୍କ ରକ୍ଷା ଓ ସ୍ନେହ ଥିବା କଥା ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ କୁହନ୍ତୁ, ଏବଂ ଦୟାକରି ରାଜାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣନ୍ତୁ।” କୌଶିକ ମୁନି ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ। ତେଣୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଜନକ ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଜଣେଇ ଦେବା ଓ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଆଣିବା ପାଇଁ ଆୟୋଧ୍ୟା ପଠାଇଲେ। ପରେ, ତିନି ରାତି ଯାତ୍ରା କରି, ଜନକଙ୍କ ଦୂତମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ ଯାନ ସହ ଆୟୋଧ୍ୟା ପହଞ୍ଚିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ ସେମାନେ ରାଜପାଳିସରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦେବତୁଳ୍ୟ ବୃଦ୍ଧ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ଦୂତ, ଭୟ ଛାଡ଼ି, ହାତ ଯୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା ମିଠା କଥାରେ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ମିଥିଲାର ରାଜା ଜନକ, ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ ସହ, ଆପଣଙ୍କ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଓ ସ୍ଥିର ସମୃଦ୍ଧି ପ୍ରଥମେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି। ପରେ, କୌଶିକଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଛନ୍ତି—‘ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଥିଲା ଯେ, ସୀତାକୁ ପ୍ରତାପରେ ଜିତିବେ। ଅନେକ ରାଜା ଚେଷ୍ଟା କରି, ଅସଫଳ ହୋଇ ନିରାଶ ଏଠାରୁ ଫେରିଯାଇଛନ୍ତି। ଏବେ ମୋର ଝିଅ ସୀତା, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହ ଆସିଥିବା ଆପଣଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ, ସମସ୍ତ ସଭାମଧ୍ୟରେ, ଶୂରବୀର ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗାଯାଇଛି। ତେଣୁ, ମୁଁ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସୀତାକୁ ଏହି ମହାନ୍ୟ ରାମଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଦୟାକରି ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତୁ। ଆପଣ ନିଜ ପୁରୋହିତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଦୁଇ ରଘୁନନ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତୁ। ଏପରି ଦୟାମୟ ବାଣୀ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଓ ଶତାନନ୍ଦଙ୍କ ସହମତିରେ ଜନକ କହିଛନ୍ତି।’” ଏହି ଦୂତବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି, ଦଶରଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପୁରୋହିତ ବଶିଷ୍ଠ, ବାମଦେବ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “କୌଶିକ ପୁତ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ କୌଶଲ୍ୟାନନ୍ଦନ ରାମ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବିଦେହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ଜନକ ରାମଙ୍କ ପ୍ରତାପ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଯଦି ଜନକଙ୍କ ଆଚରଣ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗେ, ତେବେ ଆମେ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ନଗରକୁ ଯିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଳମ୍ବ ନ ହେଉ।’” ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ମହାମୁନି, “ନିଶ୍ଚୟ!” ବୋଲି ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଲେ। ଖୁସି ହୋଇ ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମେ କାଲି ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବା।” ଦୂତମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ସେଇ ରାତି ରହିଲେ। ପରେ, ରାତି ଶେଷ ହେଲା। ଆନନ୍ଦିତ ଦଶରଥ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ, ଆତ୍ମୀୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ସୁମନ୍ତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆଜି, ଅନେକ ରତ୍ନ ଏବଂ ଧନସମ୍ପଦ ସହିତ ସମସ୍ତ ଧନାଧିକାରୀମାନେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତୁ। ଚତୁର୍ବିଧ ସେନା ଶୀଘ୍ର ଯାଉ, ଏବଂ ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ତୁରନ୍ତ ଯୋଗାଡ଼ କରନ୍ତୁ। ବଶିଷ୍ଠ, ବାମଦେବ, ଜାବାଲି, କଶ୍ୟପ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଓ କାତ୍ୟାୟନଙ୍କୁ ନେଇ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥୁତ ହେଉ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରଥମେ ଯିଅନ୍ତୁ, ମୋର ରଥ ଯୋଡ଼ନ୍ତୁ, କାରଣ ଦୂତମାନେ ତାଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି।” ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେନା ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲା, ରାଜା ମହାମୁନିମାନେ ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଚାରି ଦିନ ଯାତ୍ରା ପରେ ସେ ବିଦେହ ଦେଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ରାଜା ଜନକ ଏହା ଶୁଣି, ଦଶରଥଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଭବ୍ୟ ଉପସ୍ଥାନର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ପରେ, ଜନକ ଆଗକୁ ଯାଇ, ବୃଦ୍ଧ ଦଶରଥଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରମୋଦିତ ହେଲେ।