ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁଥିରେ ଦୁଇ ଗାୟକ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତର ସ୍ਵର, ଆତ୍ମାର ଗଭୀରତାରୁ ଆସିଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମନୋରଞ୍ଜନ କରୁଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ, ଦୟାଳୁ ବୌଧିକ ସେଉଁଠାରେ ବସିଥିଲେ, ଯିଏ ସେମାନଙ୍କୁ ଜଳ ଧାରଣ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ପାତ୍ର ଦେଇଥିଲେ। ତାପରେ, ଅନ୍ୟ ଗୁରୁ ବାର୍କର ଜାକେଟ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗୁରୁ ଏକ କାଳା ହାରିଣ ଚର୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଅନେକ ସେଉଁଠାରେ ଦୟାଳୁ ବୌଧିକ ଗିଫ୍ଟ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲା। ସେହି ଦୁଇ ଗାୟକଙ୍କୁ ଅନେକ ଦୟାଳୁ ବୌଧିକ ଦେଖିଥିଲେ, ଯାହା ଏହାର ଗାନରେ ମାୟା ଓ ମାନ୍ୟତା ଦେଖିଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ସଙ୍ଗୀତର ସମ୍ମାନରେ ଗିଫ୍ଟ ଦେଇଥିଲେ, ଓ ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବାରେ ଅନେକ ବୌଧିକ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ରାମ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ, ସେ ଦୁଇ ଗାୟକଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ରାମଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ, ସେମାନେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସୁନା ତଖ୍ତରେ ବସିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସେମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ରାମଙ୍କର ଭାଇ ଓ ସହଯୋଗୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଏହି ଦୁଇ ଗାୟକଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଭରତ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଦୁଇ ଗାୟକଙ୍କର କଥା କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାଲିବା ଯାହା ଦେବତାଙ୍କ ଭଳି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ।" ସେମାନେ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇବାରେ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ସେମାନେ ଗାଇଥିବା ସଙ୍ଗୀତର ଗଭୀରତା, ଅର୍ଥ ଓ ଅନୁଭୂତି ରହିଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କର ମନ, ମସ୍ତିଷ୍କ ଓ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ଏହି ଦୁଇ ତପସ୍ବୀ, ଯେଉଁଥିରେ ରାଜା ଜନ୍ମର ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ସଙ୍ଗୀତରେ ପ୍ରାବୀଣ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ମହାନ ଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ରାମଙ୍କର କଥାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସଙ୍ଗୀତ ଗାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶ୍ରବଣ କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ଏହି କଥା ଶୁଣିବାରେ ସମସ୍ତଙ୍କର ହୃଦୟ ଖୁସି ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଏକ ଦୀର୍ଘ ଗାଥା ଥିଲା, ଯାହା ଆଶା, ଧନ ଓ ଧର୍ମରେ ଆଧାରିତ। ଏହି କଥା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଣିବାକୁ ଅନୁମୋଦିତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଶୁଭ ଓ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା। ଏହା ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ସହର ଥିଲା ଯାହାକୁ ଏୟୋଧ୍ୟା ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ମାନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସହର ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିଲେ। ସେଥିରେ ଗାତା, ବଜାର, ଓ ଶସ୍ତ୍ର ସାମଗ୍ରୀ ଥିଲା, ସେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ କଳାକାର ଓ ଶିଳ୍ପୀମାନେ ବସୁଥିଲେ। ଏହି ସହରର ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ଚାରୁ ମହଲ ଓ ରତ୍ନ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅମରାବତୀର ସମାନ ଥିଲା। ସେହି ସହରର ମହଲ ଓ ରାଜପଥ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଯୋଧା ଓ ଗାୟକ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର କଳା ଦ୍ୱାରା ସହରକୁ ଅନନ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ସହର ଆକାଶରେ ଅନେକ ମହଲ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ଘରର ମାନ୍ୟତା ଥିଲା, ଯାହା ମହାନ ରାଜା ଦଶରଥଙ୍କର ଶକ୍ତିର ପ୍ରତିକ। ସେହି ସହରରେ ଅନେକ ବୌଧିକ ଓ ଯୋଧା ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୂର ଓ ନିକଟ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ବନରେ ଦାନବ ଓ ବାଘଙ୍କୁ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଶଂକର କରୁଥିଲେ, ଯାହା ଏହି ସହରକୁ ଏକ ନୂତନ ଚାରୁତା ଦେଇଥିଲା। ଏହିପରି, କିଙ୍ଗ୍ ଦଶରଥ ତାଙ୍କର ସହରକୁ ଏହି ଯୋଧାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପୂରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଗାଥା ଏହିପରି ଚାଲିଥିଲା, ଯାହା ଆମକୁ ନୂତନ ଶିକ୍ଷା ଓ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା।