ଏହି ସମୟରେ ବିଭୀଷଣ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ, “ଏଠାରେ ଦିପ୍ତିମାନ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଶୁଭ ମୟୂର ମାନ୍ଦାକିନୀ ପୁଷ୍ପକ ବିମାନ ଅଛି। ଏହି ବିମାନକୁ ମୋର ଭାଇ ରାବଣ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବା ସମୟରେ, କୁବେରଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି ନେଇଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ କୁବେରଙ୍କୁ ବିଜୟ କରି, ରାବଣ ଏହି ଦିବ୍ୟ, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିମାନକୁ ନେଇଥିଲେ; ଏହା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ସଂରକ୍ଷିତ ରହିଛି, ଅପୂର୍ବ ପ୍ରତାପୀ ରାମ। ଏହି ବିମାନ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି; ଏହା ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆପଣ ଏବେ ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଅୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଇପାରିବେ।” ବିଭୀଷଣ ଭାବୁକ ହୃଦୟରେ କହିଲେ, “ଯଦି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦୟାର ଯୋଗ୍ୟ, ଯଦି ଆପଣ ମୋର ଗୁଣ ମନେ ରଖନ୍ତି, ଚତୁର ରାମ, ତେବେ ମୋ ଉପରେ କିଛି ମିତ୍ରତା ରହିଥିଲେ, ଅଳ୍ପ ସମୟ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଭାର୍ୟା ସୀତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଏବଂ ଆମ ଦଳ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ଦେଇଥିବା ଉପଚାର ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ – ଏହା ସମସ୍ତ ଆଦର ଓ ସ୍ନେହ ଦେଇ କରାଯାଇଛି। ଆପଣ ମୋର ଉପରେ ଅନୁଗ୍ରହ, ସମ୍ମାନ ଓ ମିତ୍ରତା ରଖିଛନ୍ତି; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ, ଆପଣଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।” ବିଭୀଷଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାମ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଓ ବନରାଜଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହିଲେ, “ବିଭୀଷଣ, ତୁମେ ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାହାଯ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ଓ ଉତ୍ତମ ମିତ୍ରତା ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ କରିଛ। ରାକ୍ଷସ ଦଳପତି, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମର ଆଜ୍ଞା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବି; କିନ୍ତୁ ମୋ ହୃଦୟ ଭାରତଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆକୁଳ। ଯିଏ ଚିତ୍ରକୂଟକୁ ଆସି ମୋତେ ଫେରାଇବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲେ, ଯିଏ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦୟା କରିବାକୁ ଚାହିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ମୁଁ ପୂରଣ କରିନଥିଲି। କୌଶଳ୍ୟା, ସୁମିତ୍ରା, ପ୍ରଶସ୍ତ କୈକୟୀ, ମୋ ମିତ୍ର ଗୁହା, ଏବଂ ନଗରବାସୀ ଓ ଜନମାନେ – ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେ। ଦୟାଳୁ ବିଭୀଷଣ, ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ; ମୁଁ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଛି, ମିତ୍ର – ରେ, କୌଣସି ଅସନ୍ତୋଷ ନ ରଖ; ମୁଁ ତୁମର ଅନୁମତି ମଧ୍ୟ ଚାହେ। ରାକ୍ଷସ ଦଳପତି, ଦୟାକରି ପୁଷ୍ପକ ବିମାନ ଶୀଘ୍ର ଉପସ୍ଥାପନ କର; ଏଠାରେ ରୁହିବା, ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଏବେ ଯଥାଯଥ ନୁହେଁ।” ରାମଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବିଭୀଷଣ, ରାକ୍ଷସ ରାଜା, ଶୀଘ୍ର ଦିପ୍ତିମାନ୍, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଚମକୁଥିବା ବିମାନକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏହି ବିମାନ ସୁନା ଭୂଷଣ, ବିଲ୍ଳ ମଣି ତଳ, ରୌପ୍ୟ ଆଲୋକର ଦୁର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ଘିରିଥିଲା। ଧଳା ପତାକା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁନା ମହଳ ଓ ପଦ୍ମ ଚିତ୍ର ଦେଇ ସଜିଥିଲା।