ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଏପରି କହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ, ରାଜା ଦଶରଥ ତାଙ୍କର ବହୁଁ ସୀତାଙ୍କୁ ଦୟାଳୁ ଓ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ଡାକିଲେ—“ଜୀଵନ୍ତି, ମୋ ଝିଅ, ତୁମେ ମନରେ କୌଣସି ରୋଷ ରଖିବା ନାହିଁ। ରାମ ତୁମର ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ, ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତା କରି ଏହି ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଅତି କଠିନ କାମ; ତୁମ ଚରିତ୍ର ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେଖାଯିବ। ତୁମକୁ ସ୍୵ାମୀ ସେବା ବିଷୟରେ କିଛି କହିବା ଦରକାର ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସେ ତୁମର ପ୍ରଧାନ ଦେବତା, ଏହା ମୁଁ କହୁଛି।” ଏହିପରି ନିଜ ପୁଅମାନେ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଦଶରଥ ରାଘବ ଦେବତାଙ୍କ ଦୁତ ରଥ ଚଢି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ। ରଥ ଚଢି ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମା ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁଅ ଓ ବହୁଁଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ ଦେବତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହିପରେ, କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଜ ରାମ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ମହାନ୍ତ ସମ୍ପ୍ରମୋଦରେ ରାଘବଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ଦେଖିବା ଆମ ପାଇଁ ଅତି ଶୁଭ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଆମେ କଦାପି ଭୁଲିପାରିବା ନାହିଁ। ତୁମ ମନର ଆଶା କ’ଣ, ମୋତେ କୁହ।” ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି ଉପକୃତି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ରାମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ଖୁସି ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ବର ଦିଅ—ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ବନରାଜ୍ ଓ ଭାଲୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ସେମାନେ ସବୁଥରେ ବଞ୍ଚିଉଠନ୍ତୁ। ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ନିଜ ପରିବାର ଓ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ—ମୁଁ ଚାହେଁ ସେମାନେ ପୁନଃ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜମାନେ ସହ ମିଶିଯାଉନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ ଶୂର ଓ ବୀର ଥିଲେ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅବହେଳା କରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ। ମୋ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଆବର୍ଜିତ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଚାହେଁ ସମସ୍ତ ବନରାଜ୍ ଓ ଭାଲୁ ସୁସ୍ଥ, ଅଘାତରହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରାଣବାନ୍ ହେଉନ୍ତୁ। ଅତିରିକ୍ତ ଭାବେ, ଅସମୟରେ ମଧୁର ଫଳ, ମୂଳ ଓ ଫୁଲ ଉପଲବ୍ଧ ହେଉ, ଏବଂ ଯେଉଁଠି ବନରାଜ୍ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ପବିତ୍ର ନଦୀ ଚଳିଥାଉ।” ମହେନ୍ଦ୍ର ଏହି ମହାନ ଇଚ୍ଛା ଶୁଣି ଭଲପାଇବାର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ହେ ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯେଉଁ ବର ଚାହିଲ, ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟଥର ପୂରଣ କରିବା ପୂର୍ବେ କଦାପି ଦେଇନଥିଲି; ତଥାପି, ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ। ଯେଉଁମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ବଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଭାଲୁ ଓ ବନରାଜ୍ ମୁଣ୍ଡ ଓ ହାତ ହରାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ସବୁଠାରେ ଉଠିଯିବେ। ସମସ୍ତେ ସୁସ୍ଥ, ଅଘାତରହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମେଧାବୀ ହେବେ, ଏଭଳି ମନେ ହେବ ଯେ, ସେମାନେ ଘୁମୁଠିଅଠି ଉଠିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରିୟଜନ, ମିତ୍ର, ସମ୍ବନ୍ଧୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିବେ। ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲ, ଅସମୟରେ ଗଛ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେବ, ନଦୀ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିବ।” ସେଇପରି, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ଆଘାତ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ସୁସ୍ଥ ଦେହରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଘୁମୁଠିଅଠି ଉଠି ପଡ଼ିଲେ। ସମସ୍ତ ବନରାଜ୍ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ; ରାମ ଓ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ଅନୁଭବ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଉତ୍କଳ୍ଳ ଆନନ୍ଦରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, “ହେ ରାଜା, ଏବେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଯାଅନ୍ତୁ, ବନରାଜ୍ ଦଳକୁ ବିଦାୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ସୀତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ଵନା ଦିଅନ୍ତୁ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପତ୍ନୀ; ବର୍ତ୍ତମାନ ତୁମ ଭାଇ ଭରତ, ତୁମ ପାଇଁ ଶୋକରେ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଯାଅନ୍ତୁ। ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ସମସ୍ତ ମାତୃଗଣଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତୁ; ଆପଣ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରନ୍ତୁ ଓ ନାଗରିକମାନେ ଖୁସି କରନ୍ତୁ।” ଏପରି କହି, ଶହସ୍ରନେତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନେ ସହ ରାମ ଓ ସୌମିତ୍ରି ସହିତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରଥରେ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ, କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନଙ୍କ ରହିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ରାମଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଏହି ମହାନ୍ ସେନା ଚାରିଦିଗରେ ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ଶଶୀର ଶୀତଳ କିରଣରେ ରାତି ଆଲୋକିତ ହୁଏ। ଏହିପରି ଗୌରବମୟ ରାମାୟଣର ଏକଶତ ବିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣନ୍ତୁ। ସେ ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରେ, ବିଭୀଷଣ ହାତ ଜୋଡି ରାମଙ୍କୁ ଜୟ କାମନା କରି କହିଲେ, “ସ୍ନାନ, ଶରୀରରେ ଲଗାଇବା ଉତ୍ତମ ଉଙ୍ଗୁଡି, ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ଚନ୍ଦନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ମାଳା ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଏଠାରେ କମଳ ନୟନୀ ଶିଳ୍ପକୁଶଳା ନାରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରାଇବେ, ହେ ରଘବ।” ଏହି ଶୁଣି, କକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମ କହିଲେ, “ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନରାଜ୍ ମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ କରନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ, ମୋ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଭାଇ ଭରତ, ଯିଏ ସୁଖରେ ବଢ଼ିଥିଲେ, ମୋ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି; ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ। କୈକେୟୀପୁତ୍ର ଭରତ ବିନା, ମୁଁ ସ୍ନାନ, ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଅଳଙ୍କାରର କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନି। ଆମେ ଶୀଘ୍ର ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଦୂର ଯାତ୍ରା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।" ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ବିଭୀଷଣ କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକ ଦିନରେ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ନେଇଯିବି।” ଏହିପରି, ଦେବତା, ବନରାଜ୍, ଭାଲୁ ଓ ରାମ ଦଳ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରଶଂସାରେ ଆୟୋଧ୍ୟା ଫେରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥୁତ ହେଲେ।