ଏହି କାହାଣୀ ଏକ ସମୟର ଗଭୀରତାରେ ଗଢ଼ା ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ଏହି କାଳରେ, ଦୁଇ ଗାୟକ ଯେଉଁମାନେ ଅତି ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଗାଥାକୁ ଏପରି ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଗୀତ ସୁଣିବାକୁ ବଡ଼ ବୃହତ ବୃହତ ମୁନିମାନେ ମନୋରମ ମହୋତ୍ସବରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକାସାଥେ ଗାଇଥିଲେ, ଯାହାର ମଧୁର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମନମୋହନ କରିଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ, ଏକ ମୁନି, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଗାୟନରେ ଖୁସି ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଗାୟକଙ୍କୁ ଜଳ ଗାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ପ୍ରଶଂସିତ ମୁନି କାଠର ପୋଷାକ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ମୁନି ଏକ କଳା ମର୍ଗ ଚାମଡ଼ ଦେଇଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ଅନ୍ୟ ମୁନି ତାଙ୍କୁ ଏକ ପବିତ୍ର ଧାଗା ଦେଇଥିଲେ, ଓ ତାଙ୍କର ଦିଗରେ ଅନେକ ଉପହାର ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ ଗାୟନ କରିବା ସମୟରେ, ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟବାନ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଗୀତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଓ ସକ୍ତି ଦେଇଥିଲା। ଏହି ଦୁଇ ଗାୟକଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭରତଙ୍କର ଜେଠା ଭାଇ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ। ରାମ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ସୁନ୍ଦର ସୁର୍ଗୀୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ, ଓ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ। ସେ ବାଳକ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଶତୃଘ୍ନ ଓ ଭରତଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, “ଏହି ଦୁଇ ଦେବଦୁତଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଗଥା ସୁଣନ୍ତୁ।” ତେଣୁ ସେମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଦିଲେ। ସେମାନେ ସଙ୍ଗୀତର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମିଳନରେ ଗାଇଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା। ଏହି କଥାରେ ଦୁଇ ତପସ୍ବୀ, ଯେଉଁମାନେ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଗାୟକ ଓ ତପସ୍ବୀ ଥିଲେ। ଏବେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାମ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। ରାମଙ୍କର ଉପଦେଶରେ, ସେମାନେ ଗାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଓ ରାମ ସମ୍ମିଳନରେ ବସିବାକୁ ଆକର୍ଷିତ ହେବାରେ ଲଗିଥିଲେ। ଏହି ଗଥାର ଅନୁସାରେ, ଏକ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଏକାଧିକ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିଥିଲା, ଯାହାର ମୁଖ୍ୟ ନାମ ପ୍ରଜାପତି ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ସଗର ଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସିଂହସନ ଖୋଲିଥିଲେ। ସେ ସହ ଛଅ ହଜାର ପୁଅ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସେଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ଇକ୍ଷ୍ବାକୁ ବଂଶର ଏହି ମହାନ କାହାଣୀ, ଯାହାକୁ ରାମାୟଣ ବୋଲି ଜାଣାଯାଏ, ସେଥିରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏହାର ଗଥା ଧର୍ମ, ଇଚ୍ଛା, ଓ ଧନର ସହିତ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିବ। ଏହି ଆୟୋଧ୍ୟା ନାମକ ନଗର, ଯାହା ପ୍ରଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମାନୁ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସହର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷଣ କରିଥିଲା, ଯାହାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଏକ ମହାନ ରାଜପାଳ ଦାଶରଥ ବସୁଥିଲେ। ସେ ଏହି ସହରରେ ରହିଥିଲେ, ଯାହାରେ ଗେଟ, ବଜାର, ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଶିଳ୍ପୀମାନେ ବସୁଥିଲେ। ସେଥିରେ ଚାରିପାଖରେ ଭାରୀ ଯୁଦ୍ଧ ଯନ୍ତ୍ର ଏବଂ ମହାନ ମନ୍ଦିର ଥିଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆକର୍ଷଣ କରୁଥିଲା। ଏହି ସହରର ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ଗାନ୍ଧର୍ବୀ ଓ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନା ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଗାର୍ଡେନ ଓ ଆମ୍ବା ଗଛମାନେ ସହ ଅନୁସୂଚୀତ ଥିଲେ। ଏହା ସହ ଗଭୀର ଖାଣ୍ଡ ଓ ଦୃଢ ଦୂରକ୍ଷେପ ଥିଲା, ଯାହା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆସିବାରୁ ବାରଣ କରୁଥିଲା। ସେହି ସହରରେ ଘୋଡା, ହାଥୀ, ଗୋହା, ଓ ଗଧା ଥିଲେ। ଏହା ସହ ବାଣିଜ୍ୟ ଓ ରାଜାଙ୍କର ସମ୍ମିଳନ ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଅନେକ ଦେଶର ବଣିଜ୍ୟା ମାନେ ଆଣିଥିଲେ। ଏହି ସହର ଜେୱେଲ ଓ ମଣିକାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଆମରାବତୀ ସହର ପରି ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ସହରରେ ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରୀ ଓ ମହାନ ମନ୍ଦିର ଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷଣ କରୁଥିଲା। ଏହା ସହିତ, ଏହି ସହରର ଗୃହସ୍ଥାନ ଏକ ଅବିରତ ଓ ଦୃଢ ନିମ୍ନ ଭୂମିରେ ଥିଲା, ଯାହା ଚାଉଳ ଓ ଜୋଆର ଭରିଥିଲା। ସେଠାରେ ଗୋଲା ଓ ମୠ୍ରିଙ୍ଗ ଗାନ ଏବଂ ପନାବାର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଗୁଞ୍ଜାଇଥିଲା। ଏହି ସହରରେ ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୂର ଓ ନିକଟ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଛୁଡ଼ାଇଥିଲେ। ଏହି କାହାଣୀ ଏହିପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଆମ ପାଇଁ ଏକ ଅମର ଉତ୍ସବ ହେବାରେ ସହାୟକ ହେବ।