ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କାମ ସଫଳ ହେବା ପରେ ଦେଖି, ରାମ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆନିଥିବା ସମସ୍ତ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯେପରି ବିଭୀଷଣ ଚାହିଁଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ରାମ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଡାକି, ଯିଏ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଜୋଡି, ନମ୍ରତାରେ ଭୂସ୍ତି ଦେଇ, ପାହାଡ଼ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଏହି କଥା କହିଲେ— “ଏହି ମହାରାଜ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନମ୍ର ଭାବରେ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ଯାଉ ଏବଂ ମୋର କୁଶଳବାର୍ତ୍ତା ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଇଯାଉ। ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା, ଭଦ୍ରା ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ ମୋର, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କର ଭଲ ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ଏବଂ ରାବଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ କରାଯାଇଛି ବୋଲି କୁହ। ଓ ବାନର ନାଥ, ଏହି ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଇ, ତୁମେ ପୁନଃ ଫେରିଆସ।" ଏହି ଏକ ଶତ ତିରିଶ ତୀରିଶ ସର୍ଗ ଅଟେ, ଶୁଣ। ଏପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାଁଠି ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ। ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ଯାଇ, ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ହନୁମାନ ଉଦ୍ୟାନରେ ଗଛ ତଳକୁ ଗଲେ। ସଠିକ ଭାବରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଆନନ୍ଦ ହିନ, ଚିନ୍ତିତ, ଚନ୍ଦ୍ରହୀନ ରୋହିଣୀ ତାରା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଗଛ ତଳରେ, ଆନନ୍ଦ ହିନ, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଘେରି ରଖିଥିବା ସୀତାଙ୍କୁ ହନୁମାନ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ନମସ୍କାର କରି ସୁସ୍ଥିର ଶବ୍ଦରେ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବୀ ସୀତା ପ୍ରଥମେ ଚୁପ ରହିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପରେ ଆନନ୍ଦ ହେଲେ। ସୀତାଙ୍କ ନମ୍ର ମୁହଁକୁ ଦେଖି, ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ ରାମଙ୍କର ସମସ୍ତ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। “ୱୈଦେହୀ, ରାମ, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସୁସ୍ଥ ଅଟନ୍ତି। ତାଙ୍କ କାମ ସଫଳ ହୋଇଛି, ଶତ୍ରୁମାନେ ହତ ହୋଇଛନ୍ତି। ବିଭୀଷଣ ଓ ବାନରମାନେ ସହଯୋଗ କରି, ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଶୌର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ରାବଣଙ୍କୁ ହତ କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ସମ୍ବାଦ ଆଣିଛି, ଓ ମୋର ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଉଛି। ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ତୁମେ, ରାମ ଏହି ବିଜୟ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ବିଜୟ ଲାଭ ହୋଇଛି, ଏବେ ଚିନ୍ତା ନ କର; ରାବଣ ହତ, ଲଙ୍କା ଅଧୀନ। ନିଦ୍ରା ବିନା ନିଶ୍ଚୟରେ, ତୁମ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ମୁଁ ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିଛି, ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ପୁଲ ତିଏରି କରି। ଏଠାରେ ରାବଣଙ୍କ ଗୃହରେ ରହିବା ସମୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଲଙ୍କାର ରାଜ୍ୟ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛି। ଏହିପରି, ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୁଅ, ତୁମ ଗୃହରେ ସ୍ବେଚ୍ଛାରେ ଚାଲ; ରାମ ନିଜେ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିବା ମୁହଁ ଥିବା ସୀତା ଆନନ୍ଦରେ ଅପ୍ରମାଣ ହୋଇ ଚୁପ ହେଇଗଲେ। ତାପରେ, ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ ସୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “କାହିଁକି ଚିନ୍ତା କରୁଛ, ମୋତେ କାହିଁକି କିଛି କହୁନାହିଁ?” ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ସୀତା ଅତି ଆନନ୍ଦରେ, ଅଶ୍ରୁ ଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ— “ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ବିଜୟର ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ମୁଁ ଆନନ୍ଦରେ ଅବାକ ହୋଇଗଲି। ମୁଁ ଏଯିଂ ଚିନ୍ତା କରୁଛି, ମୁଁ ତୁମକୁ କଣ ଦେଇ ପାରିବି? ଏପରି ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ କିଛି ଦେଖୁନାହିଁ। ସୁନ୍ଦର ଜନ, ଏପରି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ସମ୍ବାଦ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ତୁମକୁ ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ କିଛି ମିଳିନାହିଁ। ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ମଣିମାଣିକ୍ୟ, କିମ୍ବା ତିନି ଲୋକର ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଉପକାର ତୁଳନାରେ କିଛି ନୁହେଁ।” ୱୈଦେହୀଙ୍କ ଏହି କଥାରେ, ହନୁମାନ ହସି, ହାତ ଜୋଡି, ସୀତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନିମ୍ନ ଭାବରେ ଉତ୍ସାହରେ ଉତ୍ତର କଲେ— “ଏକ ପତିର କୁଶଳ ଚାହୁଁଥିବା ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ ମଧୁର କଥା ମାତ୍ର ଏପରି ଉପକାରୀ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମର ମୂଲ୍ୟବାନ ଏବଂ ମଧୁର କଥା ରତ୍ନ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ଏହି କଥାରେ ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ପାଇଛି; ରାମ ନିଜେ ବିଜୟୀ ଓ ଶତ୍ରୁ ହତ କରିଥିବା ଅଟନ୍ତି।” ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି କଥା ସୁଣି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ମୈଥିଲୀ ଆଉ ଶୁଭ କଥା ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ— “ତୁମେ ଏକା ଉଚିତ କଥା କହିପାରିବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ମଧୁରତା ଓ ଅଷ୍ଟଗୁଣ ନିର୍ଭରିତ। ବାୟୁପୁତ୍ର, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା; ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପ, ଶିକ୍ଷା, ସାହସ, ଶୌର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୌଶଳ ତୁମରେ ଅଟେ। ତୁମେ ଚମକ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ନିଶ୍ଚୟ, ଅଟଳତା ଓ ନମ୍ରତାରେ ଭରିଯାଇଛ। ଏହି ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମରେ ଅଟେ।” ହନୁମାନ ନିମ୍ନ ଭାବରେ, ହାତ ଜୋଡି, ସୀତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ତର କହିଲେ— “ଯଦି ତୁମେ ଅନୁମତି ଦେଉ, ମୁଁ ଏଠାରେ ତୁମେ ଯାହାକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ମାରିଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଏହି କ୍ରୂର, ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଓ ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତୁମେ ଅଶୋକ ଉଦ୍ୟାନରେ ଆସିବାକୁ ଦେଉଥିଲେ। ମୁଁ ଏଠାରେ ଶୁଣିଛି, ଏହି ବିକୃତ ମୁଖ ଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ପୁନିପୁନି ତୁମେ ଉପରେ କଠୋର କଥା କହୁଥିଲେ। ବିକୃତ, ଭୟଙ୍କର ଦେହ ଓ କ୍ରୂର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ମୁଁ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ହତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ତୁମେ ଅନୁମତି ଦିଅ, ମୁଁ ମୋର ମୁଷ୍ଟି, ଲାତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭୟଙ୍କର ଭାଷା ଦେଉଥିବା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ନଷ୍ଟ କରିବି।