ଏକ ସମୟର କଥା, ଦୁଇ ପ୍ରିୟ ରାଜକୁମାର, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଉଚ୍ଚତମ ଓ ଧର୍ମୀୟ କାହାଣୀକୁ ଅଭ୍ୟସ୍ତ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସଙ୍ଗୀତରେ ଏହି କବିତାକୁ ଅବିଲମ୍ବରେ ଗାଇଲେ। ସେମାନେ ବେଶ୍ ଗମ୍ଭୀରତାର ସହିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିମତା ଓ ଧର୍ମରେ ଦକ୍ଷ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଶୁଭ ଚିହ୍ନଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକ ସମ୍ମିଳନୀରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ର ମନ ଥିବା ବୃହତ୍ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଥିଲେ, ନିଜର ଗାନରେ ସେହି କବିତାକୁ ଗାଇଲେ। ସେହି ସମ୍ମିଳନୀରେ, ସମସ୍ତ ବୃହତ୍ ବିଦ୍ୱାନମାନେ କାହାଣୀର ସୁନ୍ଦରତାକୁ କାଣ୍ଠରେ ଗାଇ ଶ୍ରବଣ କରି, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଆଶୁରେ ଭରିଗଲା। ସେମାନେ 'ଉତ୍ତମ! ଉତ୍ତମ!' ବୋଲି ଉଲ୍ଲାସରେ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ, ସେହି ସମସ୍ତ ବୃହତ୍ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଖୁସିରେ ଭରିଗଲେ। ସେମାନେ ଦୁଇ କୁଶୀଲବ ଗାୟକଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, 'ଏହି ଗୀତର ସ୍ୱାଦ ଓ ବିଶେଷତଃ ଶ୍ଲୋକର ସୁନ୍ଦରତା!' କହିଥିଲେ। ଏହି ଘଟନାଗୁଡିକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ଘଟିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେଗୁଡିକୁ ମାନେ ଚକ୍ଷୁ ମାଧ୍ୟମରେ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ମିଶି, ମଧୁର ଗାନରେ ଗାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେହି ଗାନର ମଧୁରତା ସହିତ ସମସ୍ତ ବୃହତ୍ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଅଧିକ ଉତ୍ସାହ ଓ ଅସାଧାରଣ ମଧୁରତାର ସହିତ ଗାଇଥିଲେ, ତେବେ ଏକ ଖୁସି ହୋଇଥିବା ବୃହତ୍ ବିଦ୍ୱାନ, ଯିଏ ନିକଟରେ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜଳ ଗାଧା ଦେଇଥିଲେ। ଆଉ ଗଣ୍ଡ ଏକ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେମାନଙ୍କୁ ଛାଲର ଗାନ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ; ଆଉ ଗଣ୍ଡ ଏକ କଳା ମାଳା ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗଣ୍ଡ ଏକ ପବିତ୍ର ଧାଗା ଦେଇଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ବୃହତ୍ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ଉପହାର ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ମଧ୍ୟରେ ଜଳ ଗାଧା, ଗୋଡ଼ା, ଛାଲର ଗାନ୍ଧି, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାତ୍ର ଥିଲା। ସମସ୍ତ ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ବୃହତ୍ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇ, 'ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାହାଣୀକୁ ବିଦ୍ୱାନ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି।' କହିଥିଲେ। ସେହି ଦୁଇ ଗାୟକ, ଯେଉଁମାନେ ରାଜାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅତି ଦକ୍ଷ ଗାୟକ ଓ ମହାତ୍ମା ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଗାନ ଶୁଣିବାକୁ ଲୋକ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ। ଏବେ, ରାମଙ୍କର କଥାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସଠିକ୍ ବିଧିରେ ଗାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ରାମ, ସେହି ସମ୍ମିଳନୀରେ ବସି, ଶୁଣିବାର ଇଚ୍ଛାରେ ଗଭୀର ହେଲେ। ଏବେ, ଏହି ଗ୍ଲୋରିୟସ୍ ବାଲ କାଣ୍ଡର ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏହି ପୃଥିବୀ କେବଳ ସେଇ ରାଜାଙ୍କର ଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ଥିଲେ, ପ୍ରଜାପତି ସହିତ ଆରମ୍ଭ କରି। ସେମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ସଗର ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସମୁଦ୍ର ଖୋଳା ଯାଇଥିଲା; ସେଥିରେ ଛିଅସ୍ ହଜାର ପୁତ୍ର ଥିଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କର ଲକ୍ଷଣରେ ଏହି ମହା କାହାଣୀ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା, ଯାହାକୁ ରାମାୟଣ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଏବେ ଆମେ ଏହି ସମସ୍ତ କାହାଣୀକୁ ଆରମ୍ଭରୁ ଗଣନା କରିବା; ଏହା ଧର୍ମ, ଇଚ୍ଛା, ଓ ଧନର ସହିତ ସୁନ୍ଦର ହେବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଣିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏକ ସହର ଥିଲା, ଯାହାକୁ ଆୟୋଧ୍ୟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାହାକୁ ମାନୁ ନିଜେ ଗଢିଥିଲେ। ସେହି ମହାନ ଓ ଚମତ୍କାର ଶହର ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ତାରିତ ଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱାଦଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ଓ ତିନି ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲା। ସେହି ଶହରରେ ଏକ ମହାନ ରାଜା ଦଶରଥ ବସୁଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ବୃହତ୍ ରାଜ୍ୟକୁ ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିଲେ। ସେହି ଶହର ଗେଟ୍ ଓ ମହାରାଜାଙ୍କର ଦ୍ୱାର ସଜିଥିଲା, ଯାହା ଭଲ ଭାବରେ ବିଭାଜିତ ହୋଇଥିଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସେହି ସହର ଚାରିପାଖରେ ଚାରି ଦିଗରେ ଅଭିନୟକାରୀ ଓ ନୃତ୍ୟକାରୀ ଥିଲେ, ବଗିଚା ଓ ଆମ୍ବ ଗଛରେ ସଜିଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ଏକ ବଡ଼ ଶାଳ ଗଛର ଚକ୍ରକୁ ଘେରିଥିଲା। ସେହି ସହରରେ ଗଭୀର ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ମୋଟ୍, ଯାହାକୁ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିବାକୁ କଷ୍ଟ ହେବା ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଏବଂ ଘୋଡା, ହାତୀ, ଗୋବୀନୀ, ଦୁନ୍କା, ଓ ଗଧାରେ ପ୍ରଚୁର ଥିଲା। ସେହି ସହର ଦୀର୍ଘ ରାଜନୀତିକ ରାଜାଙ୍କର ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ବହୁତ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ବ୍ୟବସାୟୀ ମାନେ ଏହାକୁ ସୁନ୍ଦର କରୁଥିଲେ। ସେହି ସହର ରତ୍ନରେ ଅଳଙ୍କୃତ ମହାଲ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ପର୍ବତର ଭଳି ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ଉଚ୍ଚ ମହାଲରେ ରହିଥିଲା, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅମରାବତୀର ଭଳି ଦେଖାଯାଇଥିଲା।