ଯେତେବେଳେ ରାବଣଙ୍କ ହାତରେ ପଡ଼ି ରାମଙ୍କୁ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁପରି ରାହୁ ଚାନ୍ଦ୍ରମାକୁ ଗ୍ରସଣ କରିଥାଏ, ଏବଂ ଚାନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ତାରା ରୋହିଣୀ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅପମାନରେ ଆବୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ବୁଧ ତାଙ୍କର ଧୂଆଁ ହାଲୁକା ଆଭାରେ ଚାରିପାଖରେ ବ୍ୟାପି ଉଠିଥିଲେ, ପ୍ରଜାପତି ତାରାକୁ ଆଛାଦିତ କରି, ପ୍ରଜାମାନେ ଉପରେ ଅଶୁଭ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଥିଲେ। ମଙ୍ଗଳ ତାରା ତେଜରେ ଉତ୍କଟ ରୂଷ୍ଟି ଦେଖାଉଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର କିରଣ ଧୁସର ଓ ତୀବ୍ର ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ମନ୍ଦ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ। କବନ୍ଧ ନାମକ ନକ୍ଷତ୍ର ଧୂମକେତୁ ସହ ଯୁକ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଶାସିତ କୋଶଳ ତାରା ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ମଙ୍ଗଳ ଏବେ ବିଶାଖା ନକ୍ଷତ୍ର ପାଖକୁ ଆସି ଦଣ୍ଡ ଦେଉଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଦଶମୁଖୀ ଏବଂ ବିସ୍ତାର ଭୁଜା ଧାରୀ ରାବଣ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଧରିଥିଲେ। ରାବଣ ଏତେ ବିଶାଳ ଦେହ ନେଇଥିଲେ, ଯେଉଁପରି ମୈନାକ ପର୍ବତ, ଏବଂ ସେ ରାମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୂରେ ଠେଲି ଦେଉଥିଲେ। ରାମ ଏତେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ଯେ, ସେ ତାଙ୍କର ବାଣ ମନ୍ଦିରେ ଠିକ୍ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିପାରୁନଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ଓ ଭୃକୁଟି ଭଙ୍ଗିତ। ଏହି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ରେ ରାମ, ଯେଉଁପରି ରାକ୍ଷସମାନେ ଦହିଯିବେ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଥିଲା। ସିଂହ ଓ ବାଘ ଥିବା ପର୍ବତମାନେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ, ଗଛମାନେ ହଲୁଚିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଗଧାମାନେ କଠିନ ସ୍ୱରେ ଅଟୁକୁଥିଲେ, ଅଶୁଭ ମେଘ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ସହ ବିଭିନ୍ନ ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ରାମଙ୍କ ଏହି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ଅପଶକୁନ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ରାବଣଙ୍କ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଉପଜିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ବିମାନରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମହାନାଗ, ଋଷି, ଦାନବ, ଦୈତ୍ୟ, ଗରୁଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକାଶବାସୀମାନେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇ ମହାବୀର ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଏହି ମହାଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ କଥା ହେଉଥିଲେ। ଏଠି ଆସୁରମାନେ ରାବଣଙ୍କ ପକ୍ଷରେ "ଜୟ ହେଉ ଦଶମୁଖୀ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁବେଳେ ଦେବତାମାନେ ବାରମ୍ବାର ରାମଙ୍କୁ "ତୁମକୁ ଜୟ!" ବୋଲି କହୁଥିଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ ଏବଂ କ୍ରୋଧ ରେ ଅନ୍ତଃପୁର୍ଣ୍ଣ ରାବଣ, ରାଘବଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବଜ୍ରପରି କଠୋର, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ନାଶକ, ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି କାଠିନ୍ୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ, ଯାହା ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଭୟ ଉପଜିଯାଉଥିଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଧୂଆଁରେ ଆବୃତ, ଅଗ୍ନି ପରି ତିବ୍ର, ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଓ କାଳ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର। ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭାଗ କରିଦେବାର ଶକ୍ତି ଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ରାବଣ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଉଠାଇଲେ, ମନେ ଯେଉଁପରି ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳୁଛି। ଏହି ମହାକ୍ରୋଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ରାକ୍ଷସମାନେ ଘିରିଥିବା ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାଙ୍କ ବିଶାଳ ଦେହ ଉଠାଇ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, ରକ୍ତିମ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଦଳକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଗର୍ଜନରେ ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, ଦିଗ୍ବିଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗ ଉପ୍ରକମ୍ପିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ଅଟିକାୟ ରାକ୍ଷସର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର ଭାବେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ମହାଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରି ରାମଙ୍କୁ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ— "ହେ ରାମ, ଏହି ବଜ୍ରପରି କଠୋର ଶକ୍ତି, ଯାହାକୁ ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ଉଠାଇଛି, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ଭାଇଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ନେଇ ଦେବ। ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ଏତେ ଅଭିମାନ କରୁଛ, ତୁମକୁ ମାରି ଏ ଦିନ ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଥିବା ମହାବୀର ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସମାନ ମୁଁ ହେବି। ଏବେ ଦଢ଼ ହେଉ, ରାଘବ! ଏହି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି।" ଏପରି କହି ରାକ୍ଷସରାଜ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ରାବଣଙ୍କ ହାତରୁ ଛୁଟି ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଏଠାରେ ଆଠଟି ଘଣ୍ଟା ଲଗା ଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା, ଏବଂ ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଉଡୁଥିଲା। ଏହି ତୀବ୍ର ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ତଣି ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ। ରାଘବ ଏହି ଆସୁଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ବହୁ ବାଣରେ ରୋକିଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷାଧାରା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଳୟାଗ୍ନିକୁ ନିବାଇଥାଏ। କିନ୍ତୁ ରାବଣଙ୍କ ଏହି ମହାଶକ୍ତି ରାମଙ୍କ ବାଣମାନେକୁ ଅଗ୍ନିରେ ପୋକା ପଡ଼ି ଦହିଯିବା ପରି ଭସ୍ମ କରିଦେଲା। ଆକାଶରେ ତାଙ୍କ ବାଣ ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହେଉଥିବା ଦେଖି ରାଘବ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଆବେଶିତ ହେଲେ। ତାପରେ ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଘବ ମାତଳି ଦ୍ୱାରା ଆଣା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଏକ ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଚରମ ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ଏହି ଶକ୍ତି ବେଶ କ୍ଷୁବ୍ଧ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ଆକାଶରେ ତାହାର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା, ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଧୂମକେତୁ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ଶକ୍ତି ରାକ୍ଷସରାଜ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ଏହା ରାବଣଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳକୁ ଆଘାତ କଲା; ଏହି ଶକ୍ତିରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ତଳେ ପଡ଼ିଗଲା, ତାହାର ଦୀପ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଏପରି ରାମ ତୀବ୍ର ବଜ୍ରପାତ ପରି ଶୀଘ୍ର ଓ ସିଧା ଚଳିଥିବା ବାଣରେ ରାବଣଙ୍କ ରଥର ଘୋଡ଼ମାନେକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।