ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରାମଙ୍କୁ ମୁହାଁ ଦେଇ, ଭୟାନକ ଏବଂ ଚଉଡ଼ା ମୁହଁ ଥିବା, ମୁଁହରୁ ଅଗ୍ନି ଉଗଳୁଥିବା ସେଇ ସର୍ପମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଜ୍ୱଳନ୍ତ କଞ୍ଚୁଳି ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ବିଷରେ, ସେମାନେ ବାସୁକି ପରି ସମସ୍ତ ଦିଗ ଏବଂ ଦିଗନ୍ତକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ସର୍ପମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଦେଖି, ରାମ ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟଜନକ ଗରୁଡ଼ାସ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ରାଘବଙ୍କ ଧନୁରୁ ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ମୟୂର ରୂପର ଉଜ୍ୱଳତା ଧାରଣ କରି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ପରିଣତ ହେଲେ—ଯେଉଁମାନେ ସର୍ପମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ। ସେଠାରୁ ସେଇ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଇଚ୍ଛାମତେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ତୀବ୍ର ସର୍ପାକାର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବିଫଳ ହେବା ପରେ, ଦାନବ ଶିରୋମଣି ରାବଣ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୁରି, ରାମଙ୍କୁ ଭୟାନକ ବାଣ ବର୍ଷା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ହଜାର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ରାମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ମାତଳିଙ୍କୁ ବାଣ ବର୍ଷା କରି ଆଘାତ କଲେ। ରାବଣ ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ଏକ ବାଣରେ ଛେଦନ କରିଦେଲେ, ଫଳରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଜ ରଥ ମାଟିକୁ ପଡ଼ିଗଲା। ତାପରେ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ବାଣ ବର୍ଷା କରି ମାରିଦେଲେ, ଫଳରେ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣ ଓ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ରାମଙ୍କୁ ବିପଦରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ସିଦ୍ଧ, ମହାମୁନି, ବନରାଜ ଓ ବିଭୀଷଣ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ରାବଣ ରାହୁ ପରି ଚନ୍ଦ୍ର ରୂପୀ ରାମଙ୍କୁ ଗ୍ରସି ନେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ରୋହିଣୀ ନକ୍ଷତ୍ର ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯାଇଛି, ଏପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତେ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବୁଧ ଗ୍ରହ ପ୍ରଜାପତି ତାରାକୁ ଢାକି ଦେଉଛି, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ କ୍ଷତି ଦେଉଛି, ଧୂମ୍ର ଆଭାରେ ଘିରିଥିଲା, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହିପରି, କ୍ରୋଧିତ ମଙ୍ଗଳଗ୍ରହ ସୂର୍ୟକୁ ଛୁଇଁବା ପ୍ରୟାସ କରୁଥିଲା, ତାଙ୍କର କିରଣ ଧୂସର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସୂର୍ୟ ମଧ୍ୟ ନିର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା। କବନ୍ଧ ନକ୍ଷତ୍ର ପିଞ୍ଜିକା ସହିତ ଦେଖାଦେଲା, ଏବଂ କୋଶଳ ତାରା, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିଲା, ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲା। ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହ ଆକାଶରେ ବିଶାଖା ନକ୍ଷତ୍ର ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲା, ଏବଂ ଦଶମୁଖୀ ଏବଂ ବିଶି ହସ୍ତ ଥିବା ରାବଣ ତାଙ୍କର ଧନୁ ଧରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ମହାପର୍ବତ ମୈନାକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁବେଳେ ରାମ ରାକ୍ଷସ ରାବଣ ଦ୍ୱାରା ପଛକୁ ଢକିଯାଉଥିଲେ। ରାମ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ବାଣ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିପାରୁନଥିଲେ, କ୍ରୋଧରେ ଭୃକୁଟି ଚମକାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହେଉଥିଲା। ସେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ବିଶ୍ୱକୁ ଜଳାଇଦେବେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ମୁଖ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଜୀବ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା। ସିଂହ ଓ ବାଘ ବସିଥିବା ପର୍ବତଗୁଡ଼ିକ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଗଛଗୁଡ଼ିକ ହଲୁଚିଲେ, ଏବଂ ନଦୀପତି ସମୁଦ୍ର ଉତ୍କଳିତ ହେଲା। ଆକାଶରେ ଗଧାମାନେ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ଡାକିଲେ, ଅଶୁଭ ମେଘମାନେ ଗର୍ଜନ କଲେ, ଦିଗ୍ବଲୟରେ ଅପଶକୁନ ଦେଖାଦେଲା, ଭୟଭୀତିକର ଶବ୍ଦ ହେଲା। ଏପରି ରାମଙ୍କର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଓ ଅପଶକୁନ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜୀବ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ରାବଣଙ୍କ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଭୟ ଉପଜିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ବିମାନରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ମହାନାଗ, ଋଷି, ଦାନବ, ଦୈତ୍ୟ, ଗରୁଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆକାଶବାସୀମାନେ, ସେହି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇ ମହାବୀର ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ। ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଏହି ମହାସଂଗ୍ରାମ ଦେଖି, ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏଉଁ ସମୟରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ଅସୁରମାନେ ରାବଣଙ୍କୁ 'ଦଶମୁଖୀଙ୍କୁ ବିଜୟ ହେଉ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ, ଦେବତାମାନେ ପୁନିପୁନି ରାମଙ୍କୁ 'ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ!' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଏହିଠିରେ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାବଣ, ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ, ରାଘବଙ୍କୁ ବିଧ୍ଵଂସ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ମହାସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ। ସେଠି ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବଜ୍ରପରି କଠିନ, ଭୟାନକ ଧ୍ୱନି, ପ୍ରତିଦ୍ୱନିତ ହେଉଥିଲା, ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ନିଶିତ ଏବଂ ଭୟଭୀତିକର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହା ଧୁଆଁରେ ଘିରିଥିଲା, ଶିଖର ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଯେପରି ସୃଷ୍ଟିର ଅନ୍ତକାଳର ଅଗ୍ନି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ସମୟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର। ସମସ୍ତ ଜୀବ ପାଇଁ ଭୟ ଉତ୍ପାଦକ, ଛିନ୍ଦି ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ, ରାବଣ କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠି, ଏହି ଶୂଳକୁ ଅଗ୍ନିପରି ଧରିଲେ। ପରମ କ୍ରୋଧରେ ଅତିବଳଶାଳୀ ରାବଣ ଏହି ଶୂଳକୁ ନେଇ, ରାକ୍ଷସ ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ବୀର ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଘେରାଉରେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ବଡ଼ କରି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ଏବଂ ସ୍ୱସ୍ୟ ସେନାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଆତିକାୟ ରାକ୍ଷସ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଦେଖି, ଭୂମି, ଆକାଶ, ଦିଗ ଓ ମଧ୍ୟଦିଗ କମ୍ପିତ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଜୀବ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଉତ୍କଳିତ ହୋଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହି ମହାଶୂଳ ଧରି, ଅତିବଳଶାଳୀ ରାବଣ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରି, ରାମଙ୍କୁ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, "ହେ ରାମ! ଏହି ବଜ୍ରପରି କଠିନ ଶୂଳ, ମୋ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତୋଳିତ, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ଓ ତୁମ ଭାଇଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଥୀଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଯିବ। ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବଡ଼ଇ କରୁଥିବା ତୁମକୁ ମାରି, ଆଜି ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିବା ମହାବୀର ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସମାନ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂକୁ ପ୍ରମାଣିତ କରିବି। ଏବେ ଦଢ଼ି ରାଘବ! ଏହି ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ମୁଁ ମାରିଦେବି।" ଏପରି କହି, ରାକ୍ଷସ ପ୍ରଭୁ ଏହି ଶୂଳକୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।