ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ରାବଣ, ତାଙ୍କର ହାତରେ ଧରିଥିବା ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟରୁ ଲୋହାର ତୀରମାଳା ନେଇ ରାମଙ୍କ ଲଳାଟ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେଇ ଶସ୍ତ୍ର, ନୀଳ କମଳର ପତ୍ର ପରି ଚମକୁଥିଲା, ରାମ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ସହିଗଲେ, କିନ୍ତୁ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ନାହିଁ। ଏହା ପରେ, ରାମ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଆହ୍ୱାନ କଲେ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପୁଣି ତୀର ଧରିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପୀ ରାମ ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣି ତାଙ୍କର ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ତୀରଗୁଡ଼ିକୁ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେଇ ତୀରଗୁଡ଼ିକ ରାବଣଙ୍କ ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ, ତେବେ ସେ ସମୟରେ ରାକ୍ଷସେଶ୍ୱର ରାବଣଙ୍କୁ କିଛି ହାନି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଅମର ଥିଲେ। ପୁଣି ଏକଥର, ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ରାମ ରାବଣଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ସେଇ ତୀରଗୁଡ଼ିକ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପର ଆକାର ନେଇ, ଫୁଁକୁଚାଲି ମାଟିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ରାବଣ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରତିଖ୍ୟାନ କଲେ। ତାପରେ, ରାବଣ ରାଘବଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଆସୁରୀ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ଶିଘ୍ର ଶିଘ୍ର ଶେର, ବାଘ, କଙ୍କ, ପେଚା, ଗୃଧ୍ର, ଶ୍ୟାଳ ମୁହଁ ଥିବା ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ସହିତ, ମୃଗ ମୁହଁ ଥିବା, ବଡ଼ ମୁହଁ ଖୋଲିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ତୀରଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଲେ। ପୁଣି ଗଧା, ବନ୍ଦର, କୁକୁର, କୁକୁଡ଼, ମଗର, ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ମୁହଁ ଥିବା ତୀର ମଧ୍ୟ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର, କ୍ରୋଧିତ ନାଗ ପରି ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିବା ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ରାମଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷାଇଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଆସୁରୀ ଅସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ରାଘବ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଏକ ଅଗ୍ନିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ତୀରଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନିମୁଖୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର, ଧୂମକେତୁ ଓ ଗ୍ରହ, ତାରା, ଉଲ୍କା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ମୁହଁ ଥିବା ତୀର ଥିଲେ। ଏହି ସହିତ, ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଲେ। ରାବଣଙ୍କ ଏହି ଭୟଙ୍କର ତୀରଗୁଡ଼ିକୁ ରାଘବଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଭସ୍ମ କରିଦେଲା। ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ହଜାରେ ହଜାର ଭାଗରେ ବିଭଜିତ ହୋଇଗଲେ। ରାମଙ୍କ ନିର୍ଵିଘ୍ନ ବିଜୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ବନରାଜୀ ଆନନ୍ଦରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ ରାଘବଙ୍କୁ ଘେରି ଉଲ୍ଲାସର ସ୍ୱରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନାଦ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ରାଘବ, ଦଶରଥଙ୍କ ମହାନ ଆତ୍ମା ସନ୍ତାନ, ରାବଣଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ଆସିଥିବା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବିନାଶ କରିଦେଲେ। ବନରାଜୀ ମୁଖ୍ୟମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ କରିଲେ। ଏହି ପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ଶତତମଂ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବିନାଶ ପରେ ରାବଣଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦୁଗୁଣି ହୋଇଗଲା ଏବଂ ସେ ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ୟ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ମହାପ୍ରତାପୀ ରାବଣ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଏକ ଭୟଜନକ ଅସ୍ତ୍ର ରାଘବଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟରୁ ଅଗ୍ନିପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଓ ଅଟୁଟ ଅସି, ଗଦା, ମୁସଳ ଓ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଅନେକ ପ୍ରକାର ମୁସଳ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଫନ୍ଦା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଭୂକ୍ଷା ଅସ୍ତ୍ର, ପ୍ରଳୟ ବାୟୁ ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ରାମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବିନାଶ କରିଦେଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବିନାଶ ପରେ, ରାବଣ ରାଗରେ ଆଖି ଲାଲ୍ ହୋଇ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ। ତେବେ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟରୁ ବଡ଼ ତେଜସ୍ୱୀ ଚକ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେସବୁ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ି ଦିଗ୍ବିଦିଗନ୍ତରେ ଗଲା, ଦିଗବଳୟ ଗୁଡ଼ିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଗ୍ରହମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ରାମ ସେଇ ଚକ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଏବଂ ରାବଣଙ୍କ ମାୟା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ତୀରବୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ବିନାଶ ଦେଖି, ରାବଣ ଦଶଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ରାମଙ୍କ ଦେହର ମୂଳ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ବିଦ୍ରୁତ କଲେ। ଏହି ଦଶ ତୀରର ଘାତ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ରାମ ଅଚଳ ରହିଲେ। ଏହା ପରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ଓ କ୍ରୋଧିତ ରାମ ଅନେକ ତୀର ଦ୍ୱାରା ରାବଣଙ୍କ ଦେହର ସମସ୍ତ ଅଂଶକୁ ବିଦ୍ରୁତ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଉଣ ଲକ୍ଷ୍ମଣ କ୍ରୋଧରେ ସାତଟି ତୀର ଧରିଲେ। ସେଇ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ରାବଣଙ୍କ ମାନବମୁଖୀ ପତାକାକୁ ଅନେକ ଟୁକୁଡ଼ା କରିଦେଲେ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପ୍ରତାପୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏକ ତୀର ଦ୍ୱାରା ରାବଣଙ୍କ ରଥଚାଳକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଛେଦିଦେଲେ। ପୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପାଞ୍ଚଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ରାବଣଙ୍କ ବଡ଼ ଧନୁଷ୍ୟକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଭୀଷଣ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ବର୍ଷାମେଘ ପରି କଳା ଓ ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ରାବଣଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରିଦେଲେ। ଘୋଡ଼ା ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ରାବଣ ତାଙ୍କର ରଥରୁ ତୁରନ୍ତ ଲାଫି ପଡ଼ି, ଭାଇ ବିଭୀଷଣ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧେ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ। ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ, ରାକ୍ଷସମୁଖ୍ୟ, ବିଭୀଷଣଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶୂଳ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଯାହା ବଜ୍ରପାତ ପରି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏହା ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ଛୁଇଁ ପାଇବା ପୂର୍ବରୁ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତିନିଟି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶୂଳକୁ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧମଞ୍ଚରେ ବନରାଜୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା। ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଏହି ଶୂଳ ତିନି ଟୁକୁଡ଼ା ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଆକାଶରୁ ଖସିଥିବା ଅଗ୍ନିମୟ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ପରି ଚମକୁଥିଲା।