ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମା ଯେତେବେଳେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଇଥିଲେ, ସେ ବିଶ୍ୱାସରେ ମୋତେ ଏକ ମହାବଳୀ ଧନୁଷ ଓ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ବାଣ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦ୍ରୂତ୍ର କ୍ରୂର ଧନୁଷକୁ ଆଜି ମୁଁ ଉଠାଇବି, ଶତ-ଶତ ଯୁଦ୍ଧ ଡ଼ମ୍ରୁର ଶବ୍ଦରେ, ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ। ପୁତ୍ରର ମୃତ୍ୟୁରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଦୟାହୀନ ରାବଣ, ତାଙ୍କର ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି, ସୀତାକୁ ମାରିଦେବାକୁ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ। ଲାଲ ଆଖି ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଜନକ ରାବଣ, ଦୁଃଖ ଭରା କଣ୍ଠରେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେଠାରେ କହିଲେ। "ମୋର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ପାଇଁ କେବଳ ଥୋଡ଼ା ମୃତ୍ୟୁ ଘଟିଥିଲା, ଏବଂ ଏହାକୁ ଏଭଳି ଦେଖାଯାଇଥିଲା ଯେ ଏହି ସୀତା।" "ଏବେ ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ମୋତେ ଯାହା ଭଲ ଲାଗେ ତାହା କରିବି; ମୁଁ ସୀତା, ଯିଏ ତାଙ୍କର ବୀର ପତି ପ୍ରତି ନିବଦ୍ଧ, ତାହାକୁ ନାଶ କରିଦେବି।" ଏଭଳି କହି ରାବଣ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଠାରେ, ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁଣ ଓ ନିର୍ମଳ ତୀକ୍ଷ୍ଣତାର ତଳୱାରକୁ ଧରିଲେ। ପୁତ୍ର ଶୋକରେ ଭୟଭୀତ ମନ ନେଇ, ରାବଣ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ନମିଲେ। କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ତଳୱାର ହାତରେ ନେଇ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସୀତା ଅଛିଥିବା ନିକଟକୁ ଗଲେ; ରାକ୍ଷସ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ସେମାନେ ସିଂହ ଦାହାରେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ। ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ଜଡ଼ିବା ଓ ଆଲୋଚନା କରିଲେ; ଏହି ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଜି ରାବଣ ଅସ୍ଥିର ହେବ। ଚାରି ଦିଗର ରକ୍ଷକମାନେ ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନେକ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିପାତିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ରାବଣ ତିନି ଲୋକର ରତ୍ନ ଉପଭୋଗ କରିଛନ୍ତି, ଶୌର୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ। ଏଭଳି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିବା ରାବଣ, ଅଶୋକ ବନକୁ ଯାଇଥିବା ସୀତା ଉପରେ ଝପଟିଲେ। ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ରାବଣଙ୍କୁ ଅଟକାଇବା ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଅପାର, ଆକାଶରେ ଗ୍ରହ ରୋହିଣୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ପରି, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲିଗଲେ। ଅପରାଧହୀନ ମୈଥିଲୀ, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବାବେଳେ, ଦେଖିଲେ ଏକ ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ। ତଳୱାରର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଦେଖିଲେ ରାବଣ ବାରମ୍ବାର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଫେରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ସୀତା ଦୁଃଖରେ କହିଲେ: "ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମୁଁକୁ ମାରିଦେବ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ପତି ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଏମିତି ହେବାପରି। ଅନେକ ଥର ମୁଁ ମୋ ପତିଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲି। ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁଁକୁ 'ମୋର ପତ୍ନୀ ହେବା' କୁ ବାରଣ କରିଥିଲେ; ଏହି ଦିନ ମୋ ପତି ନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଛି।" "କ୍ରୋଧ ଓ ମୋହରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେ ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି; କିମ୍ବା ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏ ଦୁଇ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ପାଇଁ ଏହି ଦିନ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା ନିପାତିତ ହୋଇଛନ୍ତି।" "ମୁଁ ଏଠାରେ ଅନେକ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉଲ୍ଲାସ ଓ ଚିତ୍କାର ଶୁଣିଛି; ଦୁଃଖ, ଏହି ରାଜପୁତ୍ରମାନେର ନାଶ ମୋ ଦ୍ୱାରା ହେଇଛି।" "କିମ୍ବା, ପୁତ୍ର ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ମାରିନଥିବା ଏହି କ୍ରୂର ରାକ୍ଷସ, ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।" "ହନୁମାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ମୁଁ ଅନୁସରଣ କରିନଥିଲି, ଦୁଃଖିତ ମୁଁ; ଯଦି ମୁଁ ତାଙ୍କ ପିଠରେ ଚୢଡ଼ିଥାନ୍ତି, ଏହି ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିନଥାନ୍ତି।" "ମୁଁ ଏବେ ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ଅନୁତାପ କରୁନଥାନ୍ତି, ପତିଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ବସିଥାନ୍ତି; ମୁଁ ଭାବୁଛି କୌସଲ୍ୟାଙ୍କର ହୃଦୟ ଫଳିବ।" "ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ଥିବା କୌସଲ୍ୟା, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିପାତିତ ହେବା ଶୁଣିବେ, ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ, ଶିଶୁବାସ୍ତା, ଯୁବାବସ୍ତା ମନେ କରି, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିବେ।" "ତାଙ୍କର ଧର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆକୃତି ମନେ କରି, କାନ୍ଦିବେ; ଆଶା ହାରି, ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁ ଶେଷ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ସେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯିବେ।" "ନିଶ୍ଚିତ ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବେ କିମ୍ବା ଜଳକୁ ଲାଗିବେ; ଶର୍ମ ହୁଅ ମନ୍ଥରା, ଏହି କୁବାକ୍ରା, ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତା ରହିଥିବା।" "ଯାହା ଦ୍ୱାରା କୌସଲ୍ୟା ଏହି ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିବେ—ଏଭଳି ମୈଥିଲୀ, ତପସ୍ୱିନୀ, ଆନୁତାପ କରୁଥିବା ଦେଖି—" "ରୋହିଣୀ ଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ ଚନ୍ଦ୍ର ହୀନ ହୋଇଥିବା ପରି—ସେ ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଧର୍ମିକ ଓ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ରୀ," "ସୁପାର୍ଶ୍ୱ ନାମକ, ପଣ୍ଡିତ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ରାକ୍ଷସମାନେଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାବଣଙ୍କୁ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅଟକାଇଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଏଭଳି କହିଲେ:" "ଦଶମୁଖ, ଭାଇ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ, କ୍ରୋଧରେ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ି ତୁମେ କିପରି ସୀତାକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? " "ତୁମେ ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ନିୟମ ଓ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିବଦ୍ଧ—କିପରି, ରାକ୍ଷସମାନେଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଜନନୀକୁ ମାରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଛ?" "ମୈଥିଲୀ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ଦେଖ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ମୁହାଁ ଦେବା; କ୍ରୋଧକୁ ଛାଡ଼।" "ଆଜି, କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ, ଉଠ; ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ, ତୁମର ଶକ୍ତି ସହିତ ବିଜୟ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଉ।" "ଶୌର୍ୟବାନ୍, ଜ୍ଞାନୀ, ରଥୀ, ତଳୱାର ହାତରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ବସି—ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମକୁ ମାରି, ତୁମେ ମୈଥିଲୀକୁ ପାଇବ।" ରାବଣ, ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଘରକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ପୁନଃ ଶକ୍ତି ସହିତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏଠାରେ ତୁମେ ଏକାନବେ ସର୍ଗର କଥା ଶୁଣ।