ଅମ୍ବରୀଷ ରାଜାଙ୍କୁ ଏକ ଦିନ ଏହିପରି କଥା କୁହିଲେ—“ମହାମୁନି ଭାର୍ଗବ ଜଣାଇଛନ୍ତି, ପ୍ରଥମ ପୁଅକୁ ବିକ୍ରୟ କରିବା ଅନୁଚିତ। ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ରାଜା, ମୋ ଅନ୍ୟତମ ପୁଅ ଶୁନକ ମଧ୍ୟ ମୋର ଅତି ପ୍ରିୟ, ତେଣୁ ଅପନେ ନିମ୍ନତମ ପୁଅକୁ ମଧ୍ୟ ନେବେ ନାହିଁ। ସାଧାରଣତଃ, ବଡ ପୁଅ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୁଏ, ଛୋଟ ପୁଅ ମାଆଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୁଏ; ଏହିପରି ମୁଁ ମୋ ଛୋଟ ପୁଅକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବି।” ଏହିପରି ମୁନି ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ କଥା ଶେଷ କରିବା ପରେ, ମଧ୍ୟମ ପୁଅ ଶୁନଃଶେପ ନିଜେ ଆଗକୁ ଆସି କହିଲେ—“ପିତା କୁହୁଛନ୍ତି ବଡ ପୁଅକୁ ବିକ୍ରୟ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ମା କୁହୁଛନ୍ତି ଛୋଟ ପୁଅକୁ ମଧ୍ୟ ଦେବେ ନାହିଁ; ଏହିପରି, ମୁଁ ଭାବୁଛି ମଧ୍ୟମ ପୁଅକୁ ବିକ୍ରୟ କରିବା ସଠିକ। ରାଜା, ଆପଣ ମୋତେ ନେଇଯିବେ।” ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ—“କୋଟି କୋଟି ସୁନା, ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦେଇ ଶୁନଃଶେପକୁ ନେଉଛି।” ରାଜା ଅନନ୍ଦିତ ହେଇ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗଂଧା ଗଈ ଦେଇ ଶୁନଃଶେପକୁ ନେଲେ ଓ ଚାଲିଗଲେ। ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷ, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶୁନଃଶେପକୁ ତାଙ୍କ ରଥରେ ବସାଇ ତୁରନ୍ତ ଯାତ୍ରା କରିଲେ। ଏଠିରେ ବାଲକାଣ୍ଡର ଷଷ୍ଠି ଦ୍ୱିତୀୟ ସର୍ଗ ଶେଷ ହେଲା। ଅମ୍ବରୀଷ ରାଜା ଶୁନଃଶେପକୁ ନେଇ ଦିନ ମଧ୍ୟ ରେ ପୁଷ୍କର ତୀରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୁନଃଶେପ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ମାମା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାମୁନି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ସହ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଶୁନଃଶେପ ତିବ୍ର ତ୍ରୁଷ୍ଣା ଓ କ୍ଳାନ୍ତିରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ମାମାଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ପଡିଗଲେ ଓ କହିଲେ—“ମୋର କୌଣସି ମା, ପିତା, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ ନାହିଁ। ଆପଣ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧର୍ମରେ ମୋତେ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା ଉଚିତ। ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଶ୍ରୟ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ରାଜାଙ୍କ କାମ ସଫଳ ହେଉ, ମୋତେ ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଅନନ୍ତ ଜୀବନ ଦିଅନ୍ତୁ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା କରି, ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ପାଇଁ ଚାହୁଁ। ଆପଣ ମୋତେ ପିତାର ପରି ସୁରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମୋତେ ପାପରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।” ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାମୁନି ଏହି ଦୁଃଖିତ ଶୁନଃଶେପକୁ ବହୁ ଭାବରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ପରେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ନିକଟେ କହିଲେ—“ପିତାମାନେ ସଂତାନ ଚାହୁଁଥିଲେ ଜଗତର ଭଲ ଓ ପରଲୋକର ଉପକାର ପାଇଁ, ଏହି ସମୟ ଆସିଛି। ଏହି ଋଷିପୁତ୍ର ମୋ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ତେଣୁ ତମେ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଜୀବନ ଦେଇ ଉପକାର କର। ତମେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ, ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବଳି ହେଉ, ଅଗ୍ନିକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର। ଶୁନଃଶେପ ସୁରକ୍ଷିତ ହେବେ, ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ ନାହିଁ, ଦେବତାମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ, ମୋ ଶବ୍ଦ ପୂରଣ ହେବ।" ଏହିପରି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁନି, ମଧୁଚ୍ଛନ୍ଦା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁଅମାନେ ଦୁଃଖ ଓ ଅଭିମାନରେ କହିଲେ—“ଆପଣ କିପରି ନିଜ ପୁଅମାନେକୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟ ପିଲାକୁ ବଞ୍ଚାଇବେ? ଏହି ଅନୁଚିତ, କୁକୁର ମାଂସ ଖାଇବା ପରି ଅପବିତ୍ର।” ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ଶୁନି, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇ କହିଲେ—“ତମେ ଭୟ ଛାଡି କଥା କହିଛ, ଏହି ଧର୍ମରେ ଗ୍ରହଣୀୟ ନୁହେଁ; ମୋ ଶବ୍ଦ ଅନାଦର କରି, ଏହି କଥା ଅତି କଠୋର ଓ ଭୟାନକ। ତମେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ପରି, ଜନ୍ମରୁ କୁକୁର ମାଂସ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବ, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ରହିବାକୁ ପଡିବ।" ଏପରି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଶାପ ଦେଲେ, ତାପରେ ଦୁଃଖିତ ଶୁନଃଶେପକୁ ନିଜ ସୁରକ୍ଷା ଓ ଭଲ ପାଇଁ କଥା କହିଲେ—“ପବିତ୍ର ଦୂର୍ବା ରଜି, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ବିଷ୍ଣୁ-ଖମ୍ବକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର। ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଦୁଇଟି ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଗାଇବା; ତେଣୁ ତୁମେ ସଫଳ ହେବ।" ଏହି ଦୁଇଟି ମନ୍ତ୍ର ନେଇ, ଶୁନଃଶେପ ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କୁ କହିଲେ—“ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚତୁର୍ଯ୍ୟ, ତୁରନ୍ତ ଆମେ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ଯାଉ; ଆପଣଙ୍କ ବ୍ରତ ଶେଷ କରନ୍ତୁ, ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କରନ୍ତୁ।” ଏହି ଶୁନଃଶେପଙ୍କ କଥା ଶୁନି, ରାଜା ଅନନ୍ଦ ଭରିତ ହୋଇ, ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ। ପୁରୋହିତମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ରାଜା ଶୁନଃଶେପକୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଚିହ୍ନ ଦେଇ, ଲାଲ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧାଇ, ବଳିଖମ୍ବକୁ ବାନ୍ଧିଲେ। ଏପରି ବାନ୍ଧାଯାଇ, ଶୁନଃଶେପ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶବ୍ଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାପରେ, ଶହସ୍ରାକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ରରେ ଖୁସି ହୋଇ, ଶୁନଃଶେପକୁ ଦୀର୍ଘ ଜୀବନ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ କରି, ଶହସ୍ରାକ୍ଷ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ବହୁ ଫଳ ଲାଭ କଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାମୁନି ମଧ୍ୟ ପୁଷ୍କରରେ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଅତିରିକ୍ତ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏଠିରେ ବାଲକାଣ୍ଡର ଷଷ୍ଠି ତୃତୀୟ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଦେବାକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ବ୍ରତ ଶେଷ ପରେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆନନ୍ଦଦାୟୀ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ—“ତୁମେ ଏବେ ମୁନି, ନିଜ ପୁଣ୍ୟ କର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲା।