ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମହାମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ। ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ।" ତାପରେ ଆକାଶରେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପଥରୁ ବାହାରେ, ସେଇ ଅନେକ ତାରାମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନିମ୍ନମୁଖୀ ରଖି, ଅମରମାନଙ୍କ ପରି ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ଏବଂ ଏହି ତାରାମାନେ ଏହି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ।" ଏପରିଭାବେ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନା କରି, ଏବଂ ଖ୍ୟାତି ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ। ମୁନି, ବଳବାନ୍ ଏବଂ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, "ଏହିପରି ହେଉ।" ଏହା ପରେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମହାତ୍ମା ତପସ୍ୱୀମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଯଜ୍ଞ ଶେଷରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏବେ ତୁମେ ବାଲକାଣ୍ଡର ବିରାଟ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଏକଷଠିଏ ଶ୍ଲୋକ ଶୁଣ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ, ମୁନିମାନେ ଯିବାକୁ ଦେଖି, ସେଇ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ବଡ଼ ବାଧା ଆସିଛି; ଆମେ ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଯାଇ ତାଁଠାରେ ତପସ୍ୟା କରିବା। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ବିଶାଳ ପୁଷ୍କରରେ ଆମେ ସୁବିଧାରେ ତପସ୍ୟା କରିବା; ସେଇ ଅରଣ୍ୟ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅତି ଉପଯୁକ୍ତ।" ଏପରି କହି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାତ୍ମା ତପସ୍ୟାରେ ଲଗିଗଲେ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କରିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଅୟୋଧ୍ୟାର ମହାନ ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷ ଏକ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ତୟାରି କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯଜ୍ଞପଶୁକୁ ନେଇ ଯାଇଥିଲେ; ପଶୁ ହାରାଇଯିବାରୁ, ପୁରୋହିତ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ରାଜନ୍, ତୁମ ଅବହେଳାରୁ ଯଜ୍ଞପଶୁ ହାରାଇଯାଇଛି; ରାଜା ଯଦି ସଂରକ୍ଷଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଦୋଷ ଲାଗେ। ଏହା ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ; ତୁମେ ତୃତୀୟ ପଶୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣ।" ପ୍ରାଚାର୍ୟଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଅମ୍ବରୀଷ ରାଜା ଅନେକ ଗାଈଁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞପଶୁ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶ, ନଗର, ଅରଣ୍ୟ ଓ ତପୋବନ ଖୋଜିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହିତ ରଘୁବଂଶୀ ଏକ ଦିନ ଭୃଗୁ ପର୍ବତରେ ରିଚୀକ ମୁନିଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ରାଜା, ମହାତ୍ମା ରିଚୀକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଦୟା ଲାଭ କରି, କହିଲେ, "ଭାର୍ଗବ, ଯଦି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାଈଁ ବଦଳେ ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଯଜ୍ଞପଶୁ ପାଇଁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଖୋଜିଛି, କିନ୍ତୁ ଯୋଗ୍ୟ ପଶୁ ମିଳୁନି। ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରିଚୀକ କହିଲେ, "ମୁଁ କେବେ ବଡ଼ ପୁତ୍ରକୁ ବିକ୍ରୟ କରିବି ନାହିଁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ମାତା ଅମ୍ବରୀଷଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମହାଭାର୍ଗବ କହିଛନ୍ତି ବଡ଼ ପୁତ୍ର ବିକ୍ରୟ ହେବେ ନାହିଁ। ମୋର ଛୋଟ ପୁତ୍ର ଶୁନକ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଅତି ପ୍ରିୟ, ତେଣୁ ମୁଁ ଛୋଟ ପୁତ୍ରକୁ ଦେବି ନାହିଁ। ସାଧାରଣତଃ ବଡ଼ ପୁତ୍ର ପିତାଙ୍କୁ, ଛୋଟ ପୁତ୍ର ମାଆଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ହୁଏ।" ମୁନି ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଏପରି କହିଲେ, ତେବେ ମଧ୍ୟମ ପୁତ୍ର ଶୁନଃଶେପ ନିଜେ କହିଲେ, "ପିତା କହୁଛନ୍ତି ବଡ଼ ପୁତ୍ର ବିକ୍ରୟ ହେବେ ନାହିଁ, ମାତା କହୁଛନ୍ତି ଛୋଟ ପୁତ୍ର ହେବେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଥିଲେ, ମଧ୍ୟମ ପୁତ୍ରକୁ ବିକ୍ରୟ କରାଯିବା ଉଚିତ। ରାଜନ୍, ମୁଁ ଯିବି।" ତାପରେ ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, "କୋଟି କୋଟି ସୁନା, ରତ୍ନ ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦେଉଛି।" ଏଭଳି ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାଈଁ ବଦଳରେ ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ଶୁନଃଶେପଙ୍କୁ ନେଲେ ଓ ଚାରିଅଂଶ ଚଢ଼ାଇ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏବେ ତୁମେ ବାଲକାଣ୍ଡର ବାଉଷଠିଏ ସର୍ଗ ଶୁଣ। ଶୁନଃଶେପକୁ ନେଇ, ମହାନ ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ପୁଷ୍କରରେ ବିଶ୍ରାମ କଲେ। ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଶୁନଃଶେପ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର ପୁଷ୍କରରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ମାମା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମୁନି ଓ ଅନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିବା ବେଳେ, ଶୁନଃଶେପ କ୍ଳାନ୍ତ, ତୃଷ୍ଣାରେ ଦୁଃଖିତ, ମୁଁହ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଲେ ଓ କହିଲେ, "ମୋର କେହି ମା, କେହି ବାପା, କେହି ନାତି-ପିତି ନାହିଁ। ମହାମୁନି, ଆପଣ ଧର୍ମରେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ଓ ସୃଷ୍ଟା। ରାଜାଙ୍କ କାମ ସିଦ୍ଧ ହେଉ, ମୋତେ ଦୀର୍ଘ ଓ ଅବିରତ ଆୟୁ ମିଳୁ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା କରି, ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କରିପାରିବି। ମୋତେ ନାଥ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ମୋ ପାଖରେ କେହି ନାଥ ନାହିଁ; ପିତା ପୁତ୍ରକୁ ଯେପରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଏମିତି ଆପଣ ମୋତେ ପାପରୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହାତ୍ମା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଶୁନଃଶେପଙ୍କୁ ବହୁ ପ୍ରକାରେ ଶାନ୍ତନା ଦେଲେ, ଏବଂ ତାପରେ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପିତାମାନେ ପୁଅ ଯେଉଁ କାରଣରେ ଚାହାନ୍ତି, ଭଲ ଓ ପରଲୋକର ଉପକାର ପାଇଁ—ସେ ସମୟ ଏବେ ଆସିଛି।