ଯୁଦ୍ଧ କାଣ୍ଡର ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ସର୍ଗରେ ବନରା ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। କେହି କହିଲେ, “ଦିଅ!” ଆଉ ଅନ୍ୟେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ଦେଉଛି!” ଆଉ କେହି କହିଲେ, “ମୁଁ ଦେବି!” ଅନ୍ୟେ ଆଉ କହିଲେ, “କାହିଁକି ଏତେ ଅସୁବିଧା? ଦୃଢ଼ ହେଇ ରୁହ!” ଏଭଳି ବନରା ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ କଥା କହି ଯୁଦ୍ଧକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। କେହି ଅସ୍ତ୍ର ବିହୀନ, କେହି ଅଅସ୍ତ୍ର, କେହି ବଡ଼ ବଣ୍ଡୁକ ଉଠାଇ, କେହି ମୁଠି, ଦଣ୍ଡ, ତଳୱାର, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ମୁକାବିଲା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ପକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦଶ ଅଥବା ସାତ ବନରାଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରି ଭୂମିରେ ଫେଲେଇଲେ। ବନରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦଶ ଅଥବା ସାତ ରାକ୍ଷସକୁ ପ୍ରହାର କରି ଭୂମିରେ ଫେଲେଇଲେ। କେହି ଫଟା ଶ୍ରେଣୀ, କେହି ଅଅସ୍ତ୍ର ଓ ଧ୍ୱଜ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ଏହି ବନରାମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଘେରି ରଖିଲେ। ଏଠିରେ ପ୍ଚଚ୍ଚତର୍ ସର୍ଗର ଶେଷ ହେଲା, ଏବଂ ପ୍ଚଚ୍ଚଉନ୍ନତର୍ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ କଳାହଳପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ଅଙ୍ଗଦ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଶୂରବୀର କମ୍ପନାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। କମ୍ପନା କ୍ରୋଧରେ ଅଙ୍ଗଦକୁ ଡାକି, ତାଙ୍କର ଗଦାରେ ପ୍ରଥମ ପ୍ରହାର କଲେ। ଅଙ୍ଗଦ ଭୟଙ୍କର ଘା ଖାଇ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଅପେକ୍ଷା କରି ନିଜ ଶକ୍ତି ଫେରେଇ ଏକ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଝାଡ଼ି ଦେଲେ। କମ୍ପନା ଏହି ପ୍ରହାରରେ ଆହତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଫେଲେଇଗଲେ। କମ୍ପନାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ ଦେଖି, ଶୋଣିତାକ୍ଷ ତାଙ୍କର ରଥ ଉପରେ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ତିନି ତୀବ୍ର ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ଅନ୍ତିମ ଅଗ୍ନିର ଭାବରେ ଘାତ କଲେ। ଶୋଣିତାକ୍ଷ ରେଜର, ତୀର, ଲୋହା ଶଫ୍ଟ, ଦାନ୍ତ ଶଫ୍ଟ, ଓ ପାଥର ଶଫ୍ଟ ଦେଇ ପ୍ରହାର କଲେ। ଅଙ୍ଗଦ, ଭଳି ପ୍ରତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୀର, ତାଙ୍କର ଧନୁ, ରଥ ଓ ତୀରକୁ ଭଞ୍ଜି ଦେଲେ। ତାପରେ ଶୋଣିତାକ୍ଷ ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ନେଇ, କ୍ରୋଧରେ ରଣଭୂମିରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଅଙ୍ଗଦ ଏହାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଦେଇ ତଳୱାର ଛିନି ନେଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ବରେ ହୁଁକାର ଦେଲେ। ଅଙ୍ଗଦ ତଳୱାର ଦେଇ ଶୋଣିତାକ୍ଷଙ୍କର କନ୍ଧ ପ୍ଲେଟକୁ କାଟି ଦେଲେ, ଏହା ଜନ୍ୟ ଏକ ପବିତ୍ର ତାନ୍ତୁ ପରି ଚିରି ଦେଲେ। ଏହି ତଳୱାର ଧରି ଅଙ୍ଗଦ ପୁନି ପୁନି ହୁଁକାର ଦେଇ ଶତ୍ରୁ ନାୟକମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ପ୍ରଜଂଘ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୂପାକ୍ଷ, କ୍ରୋଧରେ ରଥ ଉପରେ ବାଲିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶୋଣିତାକ୍ଷ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଙ୍ଗନ ପିନ୍ଧି, ଲୋହା ଗଦା ନେଇ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ପ୍ରଜଂଘ ଓ ଯୂପାକ୍ଷ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କ୍ରୋଧିତ, ଗଦା ନେଇ ବାଲିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶୋଣିତାକ୍ଷ ଓ ପ୍ରଜଂଘଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଙ୍ଗଦ ଏକ ପୁର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଶୁଭ୍ର ତାରା ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ମୈନ୍ଦ ଓ ଦ୍ୱିବିଦ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରି ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ତଳୱାର, ତୀର ଓ ଗଦା ନେଇ କ୍ରୋଧରେ ବନରାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତିନି ବନରା ଓ ତିନି ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସବୁ ଗଛ ଉଠାଇ ଫିଙ୍ଗିଲେ; ପ୍ରଜଂଘ ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଦେଇ ପ୍ରତିଘାତ କଲେ। ଚାରିପାଖରେ ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ଗଛ, ପାହାଡ଼ ଫିଙ୍ଗିଲେ; ଯୂପାକ୍ଷ ତୀବ୍ର ତୀର ଦେଇ ସେଗୁଡ଼ିକୁ କଟି ଦେଲେ। ଶୋଣିତାକ୍ଷ ତାଙ୍କର ଗଦାରେ ଦ୍ୱିବିଦ ଓ ମୈନ୍ଦଙ୍କ ଉଠାଇ ଫିଙ୍ଗିଥିବା ଗଛକୁ ଭଞ୍ଜି ଦେଲେ। ପ୍ରଜଂଘ ଏକ ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇ ବାଲିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରା ଅଙ୍ଗଦ ଏକ ଅଶ୍ବକର୍ଣ୍ଣ ଗଛ ଦେଇ ପ୍ରହାର କଲେ। ସେ ତଳୱାର ଧରିଥିବା ପ୍ରଜଂଘଙ୍କ ଭୁଜାକୁ ମୁଠି ଦେଇ ଘାତ କଲେ; ବାଲିଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରହାରରେ ତଳୱାରଧାରୀ ଭୂମିରେ ଫେଲେଇଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରା ମୁଠି ଦଢ଼ ହୋଇ ବଜ୍ର ପରି ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ବଡ଼ ବନରା ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ, ଅଙ୍ଗଦ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ଅଙ୍ଗଦ ପୁନି ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ ଫେରେଇ, ପ୍ରଜଂଘଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ନିଜ ମୁଠି ଦେଇ ଦେହରୁ ଅଲଗା କରି ଦେଲେ। ଯୂପାକ୍ଷ, ତାଙ୍କର ଚାଚାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ ଦେଖି ଚକିତ ହୋଇ ରଥରୁ ଉତରି ଶିଘ୍ର ତଳୱାର ଉଠାଇଲେ। ଯୂପାକ୍ଷ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଦେଖି, ଦ୍ୱିବିଦ ଶିଘ୍ର ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଛାତିକୁ ପ୍ରହାର କରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଧରି ନେଲେ। ତାଙ୍କର ଭାଇକୁ ବନ୍ଧି ଦେଖି, ଶୋଣିତାକ୍ଷ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଦ୍ୱିବିଦଙ୍କ ଛାତିକୁ ପ୍ରହାର କଲେ। ଏହି ପ୍ରହାରରେ ଦ୍ୱିବିଦ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଲେ, ପୁନି ତାଙ୍କର ବିପକ୍ଷର ଉଠାଇଥିବା ଗଦାକୁ ଛିନି ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମୈନ୍ଦ ଦ୍ୱିବିଦଙ୍କୁ ଆସି, ଶୂରତାରେ ଯୂପାକ୍ଷଙ୍କ ଛାତିକୁ ତାଙ୍କର ହାତ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ଶୋଣିତାକ୍ଷ ଓ ଯୂପାକ୍ଷ ଶିଘ୍ର ଅନ୍ତର୍ଗତ ବନରାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଟାଣାଟାଣି ଓ ଖେଚାଖେଚି ଚାଲିଲା। ଦ୍ୱିବିଦ ନିଜ ନଖ ଦେଇ ଶୋଣିତାକ୍ଷଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଚିରି ଦେଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଫେଲେଇ ଦେଲେ। ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧର ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୃଶ୍ୟରେ ବନରା ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ବନରାମାନେ ନିଜ ଶୂରତା ଓ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥିଲେ।