ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାମୁନି ଏତେ ରୋଷାନ୍ୱିତ ହେଲେ ଯେ, “ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!” ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ରୋଷରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ବସୁଥିବା ସାତି ଋଷିଙ୍କୁ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏବଂ ଏକ ନୂତନ ତାରାମାଳାର ଉତ୍ପତ୍ତି କଲେ। ତାଙ୍କ ରୋଷ ଏତେ ଅଧିକ ଥିଲା ଯେ, ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରିଥିବାବେଳେ, ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଏକ ନୂତନ ତାରାମାଳା ତିଆରି କଲେ। ଏହି ରୋଷରେ ସେ ଘୋଷଣା କଲେ, “ମୁଁ ଏକ ନୂତନ ଇନ୍ଦ୍ର ତିଆରି କରିବି, କିମ୍ବା ଏହି ସଂସାର ଇନ୍ଦ୍ର ବିନା ରହିଯାଉ!” ଏବଂ ଏହା ସହିତ ନୂତନ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାପରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଋଷି, ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ହେ ମହାପୁଣ୍ୟଶ୍ଳୀ, ଏହି ରାଜା ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ ପୀଡ଼ିତ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଶରୀର ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।” ଦେବମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କୌଶିକ ଋଷି ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଥାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କୁ ଶରୀର ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠାଇବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି; ମୁଁ ମିଥ୍ୟା କରିପାରିବି ନାହିଁ। ତେଣୁ ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ୱର୍ଗ ଶାଶ୍ୱତ ହେଉ, ଏବଂ ମୋ ତିଆରି କରା ଏହି ସମସ୍ତ ତାରା ଅଚଳ ରୁହନ୍ତୁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସଂସାର ରହିଥାଏ, ଏହି ସମସ୍ତ ରୁହନ୍ତୁ; ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଯାହା କରିଛନ୍ତି, ତାହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ।” ଦେବମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହିପରି ହେଉ, ସମସ୍ତ ରୁହନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।” ତାପରେ ଆଗ୍ନିର ପଥର ବାହାରେ ଆକାଶରେ ସେଇ ଅନେକ ତାରା ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଚମକୁଥିଲେ। ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ତଳେ କରି ଅମରଙ୍କ ପରି ରହିଲେ, ଏବଂ ଏହି ତାରାମାଳା ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲା। ଏଭଳି ଭାବେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ଅଧିଗମ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ। ତାପରେ ଋଷି, ଦେବତା ଓ ତପସ୍ବୀମାନେ “ଏହିପରି ହେଉ” ବୋଲି କହି, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ପୁନଃ ଚଲିଗଲେ। ଏଠିଏ ବାଲକାଣ୍ଡର ଏକଷଠିଏ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାତ୍ମା ସେଠାରୁ ତପସ୍ବୀମାନେ ଚାଲିଯିବାକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ବଡ଼ ବାଧା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଆମେ ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଚଳିଯିବା ଉଚିତ୍, ସେଠାରେ ଆମେ ତପସ୍ୟା କରିବା।” “ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ବିଶାଳ ପୁଷ୍କର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆମେ ସୁଖରେ ତପସ୍ୟା କରିପାରିବା; ସେଠାର ଅରଣ୍ୟ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅତି ଉପଯୁକ୍ତ।” ଏପରି କହି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାମୁନି ଅତି ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଅପ୍ରତିହତ ତପସ୍ୟା ପୁଷ୍କରରେ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅୟୋଧ୍ୟାର ମହାନ ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷ ଏକ ବଳିଦାନ ଆୟୋଜନ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ବଳିଦାନ ପାଇଁ ଆଣାଯାଇଥିବା ପଶୁକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଚୁରି କରିନେଲେ। ପଶୁ ହରାଇଯିବା ପରେ, ପୁରୋହିତ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣଙ୍କ ଅବହେଳାରେ ବଳିଦାନ ପଶୁ ହରାଇଗଲା; ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ରାଜା ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହା ବଡ଼ ପାପ; ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ଏହି ପଶୁ ଆଣନ୍ତୁ।” ଗୁରୁଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅମ୍ବରୀଷ ରାଜା ଅନେକ ଗାୟ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପଶୁ ଖୋଜିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶ, ନଗର, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଆଶ୍ରମ ଖୋଜିଲେ। ଏଭଳି ଖୋଜିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ରଘୁବଂଶୀ ରାଜା ଭୃଗୁ ପର୍ବତରେ ଋଚୀକ ମୁନିଙ୍କୁ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ, ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ମହାତ୍ମା ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି, ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାୟ ବଦଳରେ ଆପଣଙ୍କ ପୁଅକୁ ଆମକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେଶ ଖୋଜିଛି, କିନ୍ତୁ ବଳିଦାନ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ପଶୁ ମିଳୁନି। ତେଣୁ ଆପଣ ଆମକୁ ଏକ ପୁଅ ବେଚିଦିଅନ୍ତୁ।” ତାହାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଋଚୀକ କହିଲେ, “ମୁଁ କେବେ ମୋର ବଡ଼ ପୁଅକୁ ବେଚିପାରିବି ନାହିଁ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଜନନୀ କହିଲେ, “ମୋର ଛୋଟ ପୁଅ ଶୁନକ ମୋତେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ, ତେଣୁ ମୁଁ ଛୋଟ ପୁଅକୁ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ। ସାଧାରଣତଃ ବଡ଼ ପୁଅ ପିତାଙ୍କୁ, ଛୋଟ ପୁଅ ମାଆଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ହୁଏ; ତେଣୁ ମୁଁ ଛୋଟ ପୁଅକୁ ରକ୍ଷା କରିବି।” ଏଭଳି ପିତା ଓ ମାଆ କଥା କହିବା ପରେ, ମଧ୍ୟମ ପୁଅ ଶୁନଃଶେପ ନିଜେ ଆଗେଇ ଆସି କହିଲେ, “ପିତା କହୁଛନ୍ତି ବଡ଼ ପୁଅକୁ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ମାଆ କହୁଛନ୍ତି ଛୋଟ ପୁଅକୁ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟମ, ମୋତେ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ, ରାଜନ୍।” ଏହି କଥା ପରେ ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନେକ ସୋନା, ମଣି, ମୁକ୍ତା ଏବଂ ଏକ ଲକ୍ଷ ଗାୟ ଦେଇ ଶୁନଃଶେପଙ୍କୁ ନେଇ ଖୁସି ହେଲେ। ତାପରେ ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷ ଶୁନଃଶେପଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରଥରେ ବସାଇ, ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।