ଯଦି ହନୁମାନ, ବାୟୁ ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏଯାଁତାଁ ଜୀବିତ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଆଶା ଅଛି ଯେ ସମସ୍ତେ ଅବଶ୍ୟ ରକ୍ଷିତ ହେବେ। ଏହି ସମୟରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ବୟସ୍କ ଜାମ୍ବବାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ନମ୍ରତାର ସହିତ ତାଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଓ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଜାମ୍ବବାନଙ୍କ ମନେ ନୂତନ ଜନ୍ମ ଭଳି ଅନୁଭୂତି ହେଲା। ତାପରେ, ଜ୍ଞାନ ଓ ପ୍ରଭାର ଧାରକ ଜାମ୍ବବାନ କହିଲେ, "ହନୁମାନ, ବନରାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀର, ଏହି ସମୟରେ ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନିଅ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଯୋଗ୍ୟ ନାହାନ୍ତି। ଏହି ସମୟ ହେଉଛି ତୁମ ଶୌର୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନର, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କେହିକୁ ଦେଖୁନାହିଁ। ବୀର କପି ଓ ରିକ୍ଷାମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ଏହି ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଯେଉଁମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଘାତରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନେଁକୁ ସୁସ୍ଥ କର।" "ହନୁମାନ, ବିଶାଳ ସାଗର ଉପରେ ଉଡ଼ି ଯାଅ, ଶିଖର ହିମବତ ପର୍ବତକୁ, ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେଠାରେ ତୁମେ ଦେଖିବେ ଦୁଇଟି ପର୍ବତ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଔଷଧି ପର୍ବତ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଔଷଧିର ଧାରକ। ସେଠାରେ ଚାରିଟି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଔଷଧି ଅଛି—ମୃତସଞ୍ଜୀବନୀ, ବିଶଳ୍ୟକରଣୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣକରଣୀ ଓ ସଂଧାନୀ। ଏହି ସମସ୍ତ ଔଷଧି ତୁମେ ନେଇ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଆସ, ବନରାମାନ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଫେରାଇ ଦିଅ।" ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କ ମନେ ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ଉଦିତ ହେଲା, ସମୁଦ୍ର ଯେପରି ବାୟୁର ଚାପରେ ଉତ୍ତଳ ହୁଏ। ପର୍ବତ ଶିଖର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ, ହନୁମାନ ଏପରି ଭାବରେ ପାଦ ଦେଇ ପର୍ବତକୁ ଦବାଇଲେ ଯେ, ସେଉଁଠି ସେ ଦ୍ୱିତୀୟ ପର୍ବତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଭାରରେ ପର୍ବତ ତଳକୁ ବେସମ୍ଭଳ ହୋଇ ଯାଉଥିଲା, ତାହାର ଗଛ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଅଗ୍ନି ସମାନ ଜ୍ୱଳି ଉଠୁଥିଲା, ଚୂଡ଼ା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ପର୍ବତ ଗଭୀର ଅସ୍ଥିରତାରେ ବନରାମାନ୍ୟେ ତାହା ଉପରେ ଦଢ଼ି ରହିପାରୁଥିଲେ ନାହିଁ। ଲଙ୍କାର ଦ୍ୱାର, ଘର, ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ ହେଉଥିଲା, ରାତିରେ ଭୟ ଓ ବିବ୍ରାନ୍ତିରେ ଲଙ୍କା ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ ପର୍ବତକୁ ଦବାଇ ଭୂମି ଓ ସାଗରକୁ କମ୍ପାଇଦେଲେ। ପଛରେ ସେ ମଲୟ ପର୍ବତରେ ଚଢ଼ି ଗଲେ, ଯାହା ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପରି ଉଚ୍ଚ, ଅନେକ ଝରଣା ଓ ଚଉଁଠି ଗଛ-ଲତାରେ ଢ଼ାକା, ଅନେକ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଓ ମୁନିମାନ୍ୟଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ପର୍ବତ ଷଷ୍ଟି ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଓ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ, ଗୁହା ଓ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ। ଏଠାରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ମେଘ ସମାନ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନ୍ୟେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ। ପର୍ବତକୁ ଦବାଇ, ହନୁମାନ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ମୁଁହ ବଡ଼ କରି, ଅଗ୍ନିର ମୁଁହ ପରି ଖୋଲି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, ଯାହା ଶୁଣି ଲଙ୍କାର ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇ ରହିଗଲେ। ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ନମସ୍କାର କରି, ରାଘବଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ୟମ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପୁଛ ଉପରେ ଉଠାଇ, ପିଠି ଭଙ୍ଗାଇ, କାନ ଚାପି, ମୁଁହ ଖୋଲି, ଭୟଙ୍କର ତୀବ୍ରତାରେ ଆକାଶକୁ ଲାଫି ପଡ଼ିଲେ। ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଗଛ, ପର୍ବତ, ପାହାଡ଼ ଓ କପିମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଉଠି, ପଛରେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଶେଷ ହେଲେ ପୁଣି ପାଣିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ହନୁମାନ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ହାତ ସର୍ପର ଚକ୍ର ପରି ଛଡ଼ାଇ, ଶତ୍ରୁ ସମ ଶକ୍ତିରେ, ହିମବତ ପର୍ବତ ଦିଗରେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଏପରି ଚଲିଲେ ଯେ, ଦିଗମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏଉଁଠି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ସେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ, ତାର ତରଙ୍ଗମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ତାହାର ଜଳରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପାତ ହେଉଥିଲେ। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଏଗିଯାଉଥିଲେ। ସେ ପର୍ବତ, ପକ୍ଷୀ ଝୁଣ୍ଡ, ହ୍ରଦ, ନଦୀ, ଶୋଭାମାନ ନଗର ଓ ଫୁଲିଥିବା ଅଞ୍ଜନ ପର୍ବତ ଦେଖି, ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମାନ ତୀବ୍ରତାରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ। ସୂର୍ୟଙ୍କ ପଥରେ ଗତି କରୁଥିବା ସେହି ଅଦ୍ୟମ୍ୟ ଓ ଦ୍ରୁତ ନାୟକ, ପିତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ସମାନ ହୋଇ ଦୂର ଦୂରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ଜାମ୍ବବାନଙ୍କ ବାକ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରି, ହନୁମାନ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ହିମାଲୟ ଦିଗକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ। ସେ ଶିଘ୍ର ହିମବତ ପର୍ବତରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ଝରଣା, ଗୁହା, ଝରପାତ, ଧଳା ମେଘ ସମାନ ଚୂଡ଼ା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ରହିଛି। ସେ ପର୍ବତର ସୁନ୍ଦର ସୁନା ଚୂଡ଼ା ଦେଖି, ଦେବତା ଓ ମୁନିମାନ୍ୟଙ୍କର ତୀର୍ଥସ୍ଥଳୀ ଦେଖିଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସ, ଚାନ୍ଦିର ମହଳ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ବାଣ ନିକ୍ଷେପସ୍ଥଳ, ଅଶ୍ୱଶିର ଚୂଡ଼ା, ଦ୍ରୁତିମାନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ଓ ଭାଇବସ୍ବତଙ୍କ ସେବକମାନେ ଦେଖିଲେ। ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନିବାସ, କୁବେରଙ୍କ ମହଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ତୀବ୍ରତା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଧନ ସ୍ଥଳ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିବାସ, ଶିବଙ୍କ ଧନୁଷ୍ୟ, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ନାଭି ଦେଖିଲେ। ଶେଷରେ, ହନୁମାନ କୈଳାସ ଶିଖର, ହିମବତର ବରଫ ଚୂଡ଼ା, ସୁନା ଚୂଡ଼ାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଜ୍ୱଳମାନ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବାୟୁପୁତ୍ର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଔଷଧି ନେଇ ଫେରିବା ପାଇଁ ଖୋଜିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।