ଧର୍ମଜ୍ଞ ଋଷିମାନେ ଶୀଘ୍ର ଏକତ୍ରିତ ହେଇ, ଧର୍ମାନୁସାରେ କହିଲେ: "କୁଶିକ ବଂଶର ଏହି ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଏକ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କ୍ରୋଧୀ ମୁନି।" ସେମାନେ କହିଲେ, "ଏ ମୁନି ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିବା ଦରକାର; କାରଣ ଏହି ପୂଜ୍ୟ ମୁନି ଅଗ୍ନି ସମାନ, କ୍ରୋଧରେ ଶାପ ଦେଇପାରିବେ।" ତେଣୁ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ରାଜା ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ଦେହସହିତ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯାଇପାରିବେ ଭାବି, ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ଏଭଳି କହି ମହାର୍ଷିମାନେ ସମୟରେ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ମୁନି, ଉତ୍ସବର ମୁଖ୍ୟ ପୁରୋହିତ ହେଲେ; ଅନ୍ୟ ପୁରୋହିତମାନେ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞାନରେ ପରିଚୟ ଥିବା, ନିୟମାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ। ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ନିୟମାନୁସାରେ ହେଲା; ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହୋଇ, ଦେବମାନେ ପାଇଁ ହୋମ ଆହ୍ୱାନ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଏ ସମୟରେ କୌଣସି ଦେବତା ତାଙ୍କର ଅଂଶ ନେବାକୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ମହାତ୍ମା ମୁନି, କ୍ରୋଧରେ ତୀବ୍ର ହୋଇ, ହୋମ କାଠି ଉଠାଇ ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇବି, ରାଜା; ମୋ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଦେହସହିତ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯିବା।" "ରାଜା, ଦେହସହିତ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯାଅ, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ; ମୋ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଅଛି।" "ରାଜା, ମୋ ଶକ୍ତିରେ ଦେହସହିତ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯାଅ।" ମୁନିଙ୍କ ଏହି କଥା ପରେ, ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ଦେହସହିତ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଉଠିଗଲେ; ଋଷିମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ସ୍ଵର୍ଗରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ କହିଲେ: "ତ୍ରିଶଙ୍କୁ, ତୁମେ ପୁନଃ ପୃଥିବୀକୁ ଫେରିଯାଅ; ତୁମେ ସ୍ଵର୍ଗର ଅଧିକାର ଉପାର୍ଜନ କରିନାହିଁ।" "ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ ରାଜା, ତୁମେ ମୂଖ ନିମ୍ନ କରି ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼; ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥା ପରେ ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼ିଗଲେ।" ତ୍ରିଶଙ୍କୁ "ବଞ୍ଚାଅ!" ବୋଲି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ଚିତ୍କାର କଲେ; ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏହି ଦେଖି ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ "ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!" ବୋଲି କହିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ପ୍ରଜାପତି ସମାନ ଜ୍ଵଳିଉଠିଲେ। ତାହାପରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ନୂତନ ସପ୍ତ ଋଷି ଏବଂ ନୂତନ ତାରାମାଳା ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଘିରି, କ୍ରୋଧରେ ନୂତନ ତାରାମାଳା ସୃଷ୍ଟି କଲେ। କ୍ରୋଧରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ: "ମୁଁ ନୂତନ ଇନ୍ଦ୍ର ଗଢ଼ିବି, କିମ୍ବା ଜଗତ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ବିନା ରଖିଦେବି;" ଏବଂ ନୂତନ ଦେବତାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ଦେବ, ଋଷି, ଅସୁରମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ବିନୟପୂର୍ବକ କହିଲେ: "ଏହି ରାଜା, ମହାଭାଗ, ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ ପୀଡିତ; ତପସ୍ୟାର ଧନୀ, ସେ ଦେହସହିତ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।" ଦେବମାନେ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କୌଶିକ ମୁନି ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଷାରେ କହିଲେ: "ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କ ଦେହସହିତ ସ୍ଵର୍ଗାରୋହଣ ପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି; ମୁଁ ମିଥ୍ୟା କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବି ନାହିଁ।" "ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କ ପାଇଁ ଦେହସହିତ ସ୍ଵର୍ଗ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହେଉ, ଏବଂ ମୋର ତାରାମାଳା ଅଟୁଟ ରହୁ।" "ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଗତ୍ ଅଛି, ଏହି ସମସ୍ତ ରହୁ; ଦେବମାନେ ଯାହା କରିଛନ୍ତି, ତାହା ଅନୁମୋଦନ କରିବା ଦରକାର।" ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଦେବମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତଥାସ୍ତୁ; ଏହି ସମସ୍ତ ରହୁ, ତୁମେ ଶୁଭ ହୁଅ।" ଆଗ୍ନିର ପଥ ଠାରୁ ବାହାରେ, ଏହି ତାରାମାଳା ଆକାଶରେ ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ ହେଲା। "ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ମୂଖ ନିମ୍ନ କରି ଅମୃତତ୍ୱ ସମାନ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତୁ; ଏହି ତାରାମାଳା ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କୁ ଅନୁସରିବ।" ଏଭଳି, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି, ଖ୍ୟାତି ଓ ସ୍ଵର୍ଗ ସାଧନ କରି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ। ଋଷି, ଦେବ, ତପସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ, "ତଥାସ୍ତୁ" ବୋଲି ଦେବମାନେ କହିଲେ; ଏବଂ ଉତ୍ସବ ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଫେରିଗଲେ। ଏବେ ଶୁଣ, ବାଲକାଣ୍ଡର ଏକଷଠି ସର୍ଗାର କଥା। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ମହାତ୍ମା ତେଜସ୍ୱୀ ମୁନି, ଋଷିମାନେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ତପସ୍ୱୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ବଡ଼ ବାଧା ଆସିଛି; ଚଳି ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଯାଇ ତପସ୍ୟା କରିବା।" "ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ବିଶାଳ ପୁଷ୍କର ଅଞ୍ଚଳରେ, ଆମେ ଆରାମରେ ତପସ୍ୟା କରିପାରିବା; ଏହି ଅରଣ୍ୟ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଅତି ଉତ୍ତମ।" ଏଭଳି କହି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାତ୍ମା ମୁନି, ପୁଷ୍କରରେ ମୂଳ ଫଳ ଭୁଞ୍ଜି, ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ତପସ୍ୟା କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅୟୋଧ୍ୟାର ମହାନ୍ତ ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷ, ଏକ ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ସବ ପଶୁକୁ ଚୋରି ନେଲେ; ପଶୁ ହରାଇଗଲା, ପୁରୋହିତ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ରାଜା, ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଆଣାଯାଇଥିବା ପଶୁ ତୁମର ଅବହେଳାରେ ହରାଇଯାଇଛି; ରାଜା, ଅରକ୍ଷିତ ରହିଲେ ତୁମର ଦୋଷ ଅନେକ ଅପରାଧ ଆଣିଦେଇପାରିବ।" "ଏହି ବଡ଼ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ; ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଶୀଘ୍ର ପଶୁ ଆଣିଦିଅ।" ପୁରୋହିତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ରାଜା ଅମ୍ବରୀଷ ହଜାର ଗଂଗା ମଧ୍ୟରେ ପଶୁ ଖୋଜିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।