ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଆତିକାୟ ଭୟଙ୍କର ରୂପେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଏହି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ବିଦ୍ୟାଧର, ଭୂତ, ଦେବ, ଦାନବ, ମହାର୍ଷି ଓ ବଳଶାଳୀ ପିଶାଚମାନେ ଆସିଗଲେ । ଆତିକାୟ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ଲଗାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗ ମଣ୍ଡଳକୁ ଅନ୍ଧକାର କରିଦେଉଛି । ସେହି ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ସଦୃଶ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣକୁ ଶତ୍ରୁସୂଦନ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତାଙ୍କର ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ବାଣ ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ । ତାଙ୍କର ବାଣ କାଟିଯିବାକୁ ଦେଖି, ମଣ୍ଡ ହରାଇଥିବା ସର୍ପ ପରି ଆତିକାୟ ଆଉ ଅଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ପାଞ୍ଚଟି ଅନ୍ୟ ବାଣ ତୁଳିଲେ । ରାତିର ଚରା ଆତିକାୟ ସେଇଁ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭାରତଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସେମାନଂକୁ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆଗରୁ କାଟିଦେଲେ । ଏପରି ଭାବରେ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ କାଟି ଦେଖି, ଶତ୍ରୁସୂଦନ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏବେ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ତୁଳିଲେ । ସେଉଁଠି, ତାଙ୍କର ଧନୁଷରେ ଏକ ତୀବ୍ର ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ବାଣ ଲଗାଇ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ଆତିକାୟଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଘାତ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପ୍ରାକ୍ରମ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ । ସେଇଁ ବାଣ ରାକ୍ଷସ ଆତିକାୟଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଅଟକି ରହିଗଲା, ରକ୍ତରେ ରଂଜିତ ହୋଇ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ନାଗରାଜ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ବାଣର ଘାତରେ ଆତିକାୟ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ତ୍ରିପୁର ଦୁର୍ଗ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶର ଘାତରେ କପିଯାଏ । ତଥାପି, ସେ ଆତ୍ମସଂଯମ କରି, ଚିନ୍ତା କରି କହିଲେ, "ବାହ! ଏହି ବାଣବୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ମୋର ଶତ୍ରୁ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ।" ପୁନଃ ଆତ୍ମସ୍ଥିରତା ଆଣି, ବଳଶାଳୀ ଆତିକାୟ ଚରିଅଟ୍ ରେ ଚଢ଼ି ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସେଉଁଠି, ରାକ୍ଷସମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଆତିକାୟ ତିନି, ପାଞ୍ଚ, ଏବଂ ସାତଟି ବାଣ ଏକ ପରେ ଏକ ଧନୁଷରେ ଲଗାଇ ଛାଡ଼ିଲେ । ସେଇଁ ବାଣଗୁଡ଼ିକ ମୃତ୍ୟୁର ଅବତାର ପରି ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରେଖାସମ୍ପନ୍ନ ଥିଲେ, ଏହି ବାଣର ଶୂଳ ଆକାଶକୁ ଜ୍ଵଳନ୍ତ କରିଦେଲା । ଏହି ବେଳେ ରାଘବଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଅବିଚଳିତ ରହି, ରାକ୍ଷସ ଛାଡ଼ିଥିବା ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆଗରୁ କାଟିଦେଲେ । ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତାଙ୍କର ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ କାଟି ଦେଖି ରାବଣଙ୍କ ପୁଅ ଦେବଶତ୍ରୁ ଆତିକାୟ ଆଉ ଅଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ତୁଳିଲେ । ସେ ବଳଶାଳୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଯୋଦ୍ଧା ବେଗରେ ବାଣ ଧନୁଷରେ ଲଗାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହା ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଛାତିରେ ଲାଗିଲା । ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆତିକାୟଙ୍କ ବାଣ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଛାତିକୁ ଘାତ କଲା, ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯେପରି ମତ୍ତ ହାତୀ ମଦ ଝରାଏ । ଏହି ସମୟରେ, ମହାବଳୀ ସୌମିତ୍ରି ତୁରନ୍ତ ନିଜକୁ ବାଣଶୂନ୍ୟ କରି, ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ତୁଳି, ଏକ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଉପାସନା କଲେ । ତାପରେ, ଅଗ୍ନିଆସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାଣକୁ ସଜାଇ, ତାଙ୍କ ଧନୁଷରେ ଏହି ବାଣ ଜ୍ଵଳିଉଥିଲା । ଆତିକାୟ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ତୁଳି ତାହାରେ ସର୍ପ ସଦୃଶ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର ବାଣ ଲଗାଇଲେ । ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସେଇଁ ଭୟାନକ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ବାଣ ଆତିକାୟଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁ ଦଣ୍ଡ ନିକ୍ଷେପ କରେ । ଅଗ୍ନିଆସ୍ତ୍ର ଯୁକ୍ତ ବାଣକୁ ଦେଖି ରାତିର ଚରା ଆତିକାୟ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଯୁକ୍ତ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ । ଦୁଇଁ ବାଣ ଆକାଶରେ ଏକାପରେ ଏକ ଆଘାତ କଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ତୀବ୍ର ତେଜରେ ଜ୍ଵଳିଉଥିଲା, ଯେପରି ଦୁଇ ରୁଷ୍ଟ ସର୍ପ ଆକ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି । ଏହି ଭାବରେ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଜଳାଇ ଦେଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ । ଏବେ ବାଣ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ନଥିଲେ, ଖାକ ହୋଇ ଯାଇଥିଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଅପ୍ରଭାଶାଳୀ ହୋଇ ଥିଲେ । ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ଆତିକାୟ ଟ୍ୱଷ୍ଟୃଙ୍କ ନଳାସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ସୌମିତ୍ରି ଶୂରବୀର ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ନଳାସ୍ତ୍ରକୁ କାଟିଦେଲେ । ଏହି ନଳାସ୍ତ୍ର ବିନାଶ ଦେଖି ରାବଣଙ୍କ ପୁଅ ଆତିକାୟ ଆଉ ଅଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏବେ ଯମାସ୍ତ୍ର ଯୁକ୍ତ ଏକ ବାଣ ତୁଳିଲେ । ସେ ଏହି ଯମାସ୍ତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବାୟୁଆସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିଦେଲେ । ଏହିପରେ, କ୍ରୋଧିତ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାବଣଙ୍କ ପୁଅ ଉପରେ ବାଣର ବୃଷ୍ଟି କରିଦେଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଜଳ ବର୍ଷା କରେ । ଏହି ବାଣ ଆତିକାୟଙ୍କ ହୀରକ ଖଚିତ କବଚରେ ଲାଗି ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲା । ଏହି ବାଣ ବିରୁଦ୍ଧରେ କିଛି ହୋଇନଥିବାକୁ ଦେଖି, ଶତ୍ରୁବୀର ନାଶକ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ପୁନର୍ବାର ଏକ ହଜାର ବାଣ ଝଡ଼ି ଉପରେ ଝଡ଼ି କଲେ । ଏତେ ବାଣ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ ମହାବଳୀ ଓ ଦୃଢ଼ ଦେହୀ ରାକ୍ଷସ ଅଜୟ କବଚ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଥିଲେ ଏବଂ କିଛି ହେଲା ନାହିଁ । ଆତିକାୟ ଏକ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ସଦୃଶ ବାଣ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ; ଏହା ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗରେ ଲାଗିଲା ଏବଂ ସେ ଆହତ ହେଲେ । କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁନାଶକ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଅବଚେତନ ହୋଇଗଲେ, ପୁନଃ ସ୍ବଚେତନ ହୋଇ, ଚାରିଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବାଣ ଉଠାଇଲେ— ସେ ବଳଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆତିକାୟଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥିକୁ ଘାତ କଲେ; ଏବଂ ବାଣର ବୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଧ୍ୱଜକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଶତ୍ରୁନିବାରକ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଅବିଚଳିତ ରହିଲେ । ଏହି ବେଳେ, ସୌମିତ୍ରି ଆତିକାୟଙ୍କ ଉପରେ ମୃତ୍ୟୁ ଦେବାକୁ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ କିଛି କ୍ଷତି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଏହି ସମୟରେ, ବାୟୁ ଆସି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ— "ଏହି ଆତିକାୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ କବଚ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି; ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଘାୟଲ କର, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବ ନାହିଁ ।" ବାୟୁଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ପ୍ରାକ୍ରମୀ ସୌମିତ୍ରି ଏକ ଦ୍ରୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ତୁଳି, ତାହାରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଉପାସନା କଲେ ।