ଏକ ସମୟର କଥା, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଦେବମୁନିମାନେ ଏବଂ ବଡ଼ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ କିଛି ମୁନି ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ — “ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କ ହାତରୁ ଭୋଜନ କରିବା ପରେ କିପରି ଦେବମୁନିମାନେ ତାଙ୍କର ହବିର୍ଭାଗ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ? ବଡ଼ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କିପରି ଏହି ଭକ୍ଷ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ?” ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ କହିଲେ — “ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ ଥିବା ଏହି ଲୋକମାନେ କିପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ?” ଏହିପରି କଠୋର ଶବ୍ଦ ବୋଲିଥିଲେ ସମସ୍ତ ବାସିଷ୍ଠ ଏବଂ ମହୋଦୟର ମୁନିମାନେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ହେଲା। ସେ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ନିର୍ଦୋଷ ଓ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲି ମଧ୍ୟ, ଏମିତି ନିନ୍ଦା କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ପାପୀମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭସ୍ମ ହେଇଯିବେ; ଆଜି କାଳର ଫାନ୍ଦରେ ପଡି ସେମାନେ ଯମଲୋକକୁ ଚାଲିଯିବେ।" "ସାତସେ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେମାନେ ମୃତପା ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେବେ, କୁକୁର ମାଂସ ଭୋଜନ କରିବେ, ଦୟାହୀନ ଓ 'ମୁଷ୍ଟିକ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ। ସେମାନେ ଅଙ୍ଗବଙ୍ଗ ଓ ବିକୃତ ଦେହରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଗତରେ ଅପମାନିତ ହେଇ ଘୁରିବେ। ଏବଂ ମହୋଦୟ, ଯିଏ ମୋତେ ନିର୍ଦୋଷ ଜାଣି ମଧ୍ୟ ନିନ୍ଦା କଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଅପମାନିତ ହେବେ, ନିଷାଦ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେବେ, ଜୀବମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବେ, ଦୟାହୀନ ହେବେ। ଏହି କ୍ରୋଧରେ ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୁଃଖରେ ରହିବେ।” ଏପରି କହି, ତପୋଧନ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ନିରବ ହେଲେ। ଏହା ପରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ବାସିଷ୍ଠ ଓ ମହୋଦୟଙ୍କୁ ଅପରାଜିତ କରିଥିବା ଜାଣି, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କହିଲେ, “ଏହି ତ୍ରିଶଙ୍କୁ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଦାନଶୀଳ ରାଜା, ମୋ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି। ସେ ଏହି ଦେହରେ ରହି ସ୍ୱର୍ଗ ଜୟ କରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଏହି ଯଜ୍ଞ ଆମେ ଏକାସାଥି କରିବା ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ।” ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଏହି ଆଗ୍ରହ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ମହାମୁନି ତତ୍କ୍ଷଣାତ ସଂଗଠିତ ହେଲେ, ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ କହିଲେ, “କୁଶିକନନ୍ଦନ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧୀ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ସେଠାରେ ଯେଉଁ କଥା କହିଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ ତାହା କରିବା ଉଚିତ, ନହେଲେ ସେ କ୍ରୋଧରେ ଶାପ ଦେଇପାରନ୍ତି। ତେଣୁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ଏହି ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦେହ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ କରିବା ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଯାଉ।" ଏପରି କହି ସମସ୍ତ ମୁନି ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମୁଖ୍ୟ ଋତ୍ବିଜ୍ ଭାବେ ବସିଲେ, ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣ ଓ ବିଧି ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା କଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ହବିର୍ଭାଗ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଦେବତା ତାଙ୍କ ଭାଗ ନେବାକୁ ଆସିଲେ ନାହିଁ। ଏହା ଦେଖି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଯଜ୍ଞଚମସ ଉଠାଇ ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦେଖ, ରାଜନ୍! ଏହି ଦେହ ସହିତ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ। ମୋ ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଏହି ଅଛି। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେହ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପଠେଇବି।” ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ପରେ, ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦେହ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠିଗଲେ। ମୁନିମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ। ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା କହିଲେ, “ତ୍ରିଶଙ୍କୁ, ପୁନି ଫେରିଯାଅ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗର ଅର୍ହ ନୁହଁ। ତୁମ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଶାପରେ ପଡି, ମୂର୍ଖ, ମୁଣ୍ଡ ତଳେ କରି ପୃଥିବୀକୁ ପଡ଼ିଯାଅ।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ତଳକୁ ପଡ଼ିଲେ। ସେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ “ମୋତେ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ!” ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଏହି ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ “ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!” ବୋଲି କହି, ସମସ୍ତ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଜାପତି ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଇଲେ। ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଦକ୍ଷିଣ ମାର୍ଗରେ ବସୁଥିବା ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ନୂତନ ଭାବରେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଏବଂ ଏକ ନୂତନ ତାରାମାଳା ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଅନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ସହିତ ତାରାମଣ୍ଡଳ ଗଢ଼ିଲେ। କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକ ନୂତନ ଇନ୍ଦ୍ର ସୃଷ୍ଟି କରିଦେବି, କିମ୍ବା ଏହି ଜଗତ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ବିନା ହେଉ।" ଏହିପରି ଦେଉତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ଅସୁରମାନେ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ବିନୟପୂର୍ବକ କହିଲେ, “ଏହି ରାଜା ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ ପୀଡିତ; ତେଣୁ ସେ ଦେହ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ଅର୍ହ ନୁହଁ।" ଦେବମାନଙ୍କ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କହିଲେ, “ମୁଁ ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କୁ ଦେହ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗାରୋହଣ ଦେବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି; ମୁଁ ମିଥ୍ୟା କରିପାରିବି ନାହିଁ। ତେଣୁ ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କୁ ଦେହ ସହିତ ଚିରକାଳ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହିବା ଅନୁମତି ଦିଅ, ଏବଂ ମୋର ସୃଷ୍ଟିତ ଏହି ତାରାମାଳା ସ୍ଥିର ରହୁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଜଗତ୍ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥିତ ରହନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନେ ଯାହା କରିଛନ୍ତି, ତାହା ମନ୍ୟ କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ "ତଥାସ୍ତୁ" କହି ଅନୁମୋଦନ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭକାମନା ଦେଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ତ୍ରିଶଙ୍କୁଙ୍କୁ ଦେହ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅବସ୍ଥିତ କରି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟକର କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କଲେ।