ସେଇ ସମୟରେ ନୀଳ ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉଠାଇ ତ୍ରିଶିରସଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ରାବଣଙ୍କ ପ୍ରଜ୍ଞାଶୀଳ ପୁଅ ତାହାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ସେଇ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଶତଧା ଭାଗରେ ଭାଗିଗଲା, ତାହାର ପଥର ଚିରିଗଲା, ଆଗୁନ ଓ ତିନ୍ତି ଝଙ୍କାର ସହିତ ତାହା ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବଳଶାଳୀ ଦେବାନ୍ତକ ଖୁସିରେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଲୋହା ଗଦା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ ମାଝିରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଆସିବା ସମୟରେ ବନରାଜ ହନୁମାନ ବିଦ୍ୟୁତ ସମ ଦୃଢ଼ ମୁଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଘାତ କରିଦେଲେ। ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଘାତ କଲେ, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ମୁଷ୍ଟି ଘାତରେ ଦେବାନ୍ତକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଦାନ୍ତ ଓ ଆଖି ବାହାରିଗଲା, ଜିଭ ଲଟକିଲା, ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ ପୁଅ ତୁରନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ବୀରଙ୍କର ପତନ ଦେଖି, କ୍ରୋଧିତ ତ୍ରିଶିରସ ନୀଳଙ୍କ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣର ଝରିକି ବର୍ଷା କଲେ। ତାପରେ ମହୋଦର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ପୁଣି ଏକ ପ୍ରମାଣବାନ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ରୁତ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରେ। ସେ ନୀଳଙ୍କ ଉପରେ ବାଣର ଝରିକି ବର୍ଷା କଲେ, ଏମିତି ଯେପରି ମେଘ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବିଦ୍ୟୁତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ସହିତ ବର୍ଷା କରେ। ଏହି ବାଣ ବର୍ଷାରେ ନୀଳଙ୍କ ଶରୀର ଅନେକ ଘାଉ ହେଲା, ସେ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଅଚଳ ହେଇପଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ପରେ ନୀଳ ସ୍ବଚେତନ ହେଲେ, ଏକ ପାହାଡ଼ ଗଛ ସହିତ ଉପଟେଇ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଉଠି ମହୋଦରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଘାତ କଲେ। ସେଇ ପାହାଡ଼ର ଘାତରେ ମହୋଦର ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମୃତ୍ୟୁ ଅବସ୍ଥାରେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ପାହାଡ଼କୁ ବିଦ୍ୟୁତ ଆଘାତ କରେ। ତାଙ୍କ ମାମାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, ତ୍ରିଶିରସ କ୍ରୋଧରେ ଧନୁଷ ଧରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱସ୍ତ କଲେ। ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ରୂଷ୍ଟ ହେଇ ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତ୍ରିଶିରସ ତାହାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ପାହାଡ଼ ଅସଫଳ ଦେଖି, ବନରାଜ ତାଙ୍କୁ ଗଛର ବର୍ଷା କଲେ। ଏହି ଗଛମାନେ ଆକାଶ ମାଝିରେ ଉଡ଼ୁଥିବାବେଳେ, ଶୂରବୀର ତ୍ରିଶିରସ ତାହାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ ଓ ଗର୍ଜନ କଲେ। ତାପରେ ହନୁମାନ କ୍ରୋଧରେ ତ୍ରିଶିରସଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ସିଂହ ଯେପରି ସର୍ପକୁ ଫାଡ଼ିଦେଇଥାଏ, ସେଭଳି ନଖରେ ଚିରିଦେଲେ। ତ୍ରିଶିରସ ତାପରେ ଏକ ଶୂଳ ଧରି, ଯମ ଯେପରି ନଶ୍ବରତାର ରାତି ଦେଇଥାଏ, ସେଭଳି ଏହାକୁ ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ଶୂଳ ଆକାଶରୁ ଉଲ୍କା ସମ ତୀବ୍ରତାରେ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ହନୁମାନ ତାହାକୁ ଧରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶୂଳ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି, ବନରାଜମାନେ ଖୁସିରେ ଗର୍ଜନ କଲେ, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା, ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ତାପରେ ତ୍ରିଶିରସ ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇ ବନରାଜଙ୍କ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଘାତ କଲେ। ଏହି ଘାତରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ସାହସିକତାରେ ତ୍ରିଶିରସଙ୍କ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଜୋରଦାର ଚାଟି ଦେଲେ। ଏହି ଘାତରେ ତ୍ରିଶିରସଙ୍କ ହାତରୁ ଅସ୍ତ୍ର ଖସିଗଲା, ସେ ଅଚେତନ ହୋଇ ପୃଥିବୀରେ ଗିରିପଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କ ପତନ ସମୟରେ ବଡ଼ ବନରାଜ ତଳୱାର କାଟିଦେଲେ ଓ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଗର୍ଜନ କଲେ, ଯାହାରେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତେବେ ସହି ଗର୍ଜନ ସହିପାରିଲେନି ତ୍ରିଶିରସ, ସେ ଉଠି ହନୁମାନଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ଘାତ କଲେ। ଏହି ଘାତରେ ବଡ଼ ବନରାଜ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ତ୍ରିଶିରସଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଧରିଲେ। ତାପରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରରେ ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ ଯାହା ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ, ଚିରିଦେଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିଲେ। ସେଇ ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଅଗ୍ନି ନୟନରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ବିସ୍ତୃତ ଆଖି ସହିତ ଭୂମିରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟମାର୍ଗରୁ ଆଲୋକ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼େ। ତ୍ରିଶିରସଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ସହିତ, ହନୁମାନଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ରସମ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି, ବନରାଜମାନେ ଗର୍ଜନ କଲେ, ପୃଥିବୀ କପିଗଲା, ରାକ୍ଷସମାନେ ସବୁଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ତ୍ରିଶିରସ, ମହୋଦର, ଦେବାନ୍ତକ ଓ ନରାନ୍ତକଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, ଏକ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ବିପୁଳ କ୍ରୋଧରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋହାର ଗଦା ଧରିଲେ। ସେଇ ଗଦା ସୁନାର ବାଣ୍ଡ, ମାଂସ, ରକ୍ତ ଓ ଫେଣା ଲଗା, ଶତ୍ରୁ ରକ୍ତରେ ଲାଲ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ତାହାର ଶିର ତେଜରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ଲାଲ ମାଳା ଶୋଭିତ, ହାତୀ ଓ ଦଳପତିମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ଗଦା ଧରି, କ୍ରୋଧିତ ଓ ମଦୋନ୍ମତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସ ବନରାଜମାନେ ଉପରେ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ସମ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତେବେ ବଳଶାଳୀ ବନରାଜ, ବନରମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ସମ, ରାବଣଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ସମ୍ ଦେଖି, କ୍ରୋଧିତ ରାକ୍ଷସ ଗଦାରେ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଘାତ କଲେ, ଯେପରି ବଜ୍ର ଘାତ କରେ। ଏହି ଘାତରେ ବନରାଜଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଫାଟିଗଲା, ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସ୍ବଚେତନ ହୋଇ, ବନରାଜପତି ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ମହାପର୍ଶ୍ୱଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ପବନ ସମ ବେଗରେ, ବନରାଜ ନାୟକ ମହାପର୍ଶ୍ୱଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଘୁସି ଦେଲେ, ଯାହା ପାହାଡ଼ ଶିଖର ସମ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମୂଳ କାଟା ଗଛ ସମ୍, ସେ ଭୂମିରେ ଲୁହିଲେ, ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲା; ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ଗଦା, ଯାହା ଯମଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ସମ୍, ଧରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ବରରେ ଗର୍ଜନ କଲେ।