ଏହି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ବାଲିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗଦ, ତିନି ଜଣ ପ୍ରମୁଖ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଏକାସାଥି ଆକ୍ରମଣ ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ତେଜ ଓ ପ୍ରତାପ କେବେ ଅପରିଭ୍ରମିତ ହେଲାନି। ତାଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଆକ୍ରମଣରେ, ସେ ଏକ ବିଶାଳ ହାତୀକୁ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଭୟଙ୍କର ଚୋଟ ଦେଲେ। ଏହି ଚୋଟରେ ହାତୀର ଦୁଇଟି ଆଖି ଚୁଟିପଡିଲା ଓ ହାତୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା। ତା’ପରେ ବାଲିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏହି ହାତୀର ଦାନ୍ତ ଉଖଳି, ଦେବାନ୍ତକଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଚୋଟ ମାରିଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ଦେବାନ୍ତକ ଗଛକୁ ପବନେ ଦୋଳାଇ ଦେଇଥିବା ପରି ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଲକ୍କା ରଙ୍ଗର ରକ୍ତ ଝରିଲା। ଏହି ଦୁର୍ବଳତାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ଦେବାନ୍ତକ ତାଙ୍କର ଗଦାରେ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ ଦେଇ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ବାନରରାଜଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭୂମିରେ ଗୁଡିଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସେ ତୁରନ୍ତୁ ଉଠିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତ୍ରିଶିରା ତିନିଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ସିଧା ତୀରରେ ଅଙ୍ଗଦଙ୍କ ଲଳାଟକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏଠି ଅଙ୍ଗଦ ତିନି ଜଣ ପ୍ରମୁଖ ନିଷାଦଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଘେରାଉରେ ପଡିଥିବା ଦେଖି, ହନୁମାନ ଓ ନୀଳ ଅବସ୍ଥା ବୁଝି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଲେ। ତା’ପରେ ନୀଳ ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉଠାଇ ତ୍ରିଶିରାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ରାବଣଙ୍କ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ପୁତ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ। ଶତତୀରରେ ଛିଦ୍ର ହୋଇ, ଅଗ୍ନିଝରା ଓ ଚିରାଯାଇଥିବା ଏହି ପାହାଡ଼ ତଳେ ପଡିଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବାନ୍ତକ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଏକ ଲୋହା ଗଦା ନେଇ ହନୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବାନରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ ଲାଞ୍ଛି ଯାଇ, ଦୃଢ଼ ମୁଷ୍ଟିରେ ଦେବାନ୍ତକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ। ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଘାତ ଓ ଗର୍ଜନରେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ମୁଣ୍ଡ ଚିରାଯିବା, ଦାନ୍ତ ଓ ଆଖି ଚୁଟିଯିବା, ଜିଭ ଚାଲିଯିବା ସହ ବିଶାଳ ଦେବାନ୍ତକ ତୁରନ୍ତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଦେବାନ୍ତକଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ରାକ୍ଷସ ଯୋଦ୍ଧା ତ୍ରିଶିରା ରୋଷେ ନୀଳଙ୍କ ଛାତିରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରର ବୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହୋଦର ରୋଷାବେଶରେ ଏକ ପୁନଃ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ରୁତ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ଆରୋହଣ କରେ। ସେ ଏହି ହାତୀରୁ ମେଘରେ ହେଉଥିବା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଭଳି, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା ହେଉଥିବା ପରି, ନୀଳଙ୍କ ଉପରେ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ। ମହୋଦରଙ୍କ ଏହି ଆଘାତରେ ନୀଳ ଦୁଃଖିତ ଓ ଅଶକ୍ତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ପୁନଃ ଶକ୍ତି ସଂଗ୍ରହ କରି, ଏକ ପାହାଡ଼ ଉଖଳି ମହୋଦରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ମହୋଦର ଅଚେତନ ଓ ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବଜ୍ର ଆଘାତ ଲାଗିଥିବା ପରି ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ। ତାଙ୍କ ମାମାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ଦେଖି ତ୍ରିଶିରା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ବାୟୁପୁତ୍ର ରୋଷାବେଶରେ ଏକ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତ୍ରିଶିରା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ପାହାଡ଼ ଅସଫଳ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ବାନର ତା’ପରେ ବୃକ୍ଷ ବୃଷ୍ଟି କଲେ, କିନ୍ତୁ ତ୍ରିଶିରା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ କଟିଦେଲେ ଓ ଗର୍ଜନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହନୁମାନ ରୋଷେ ତ୍ରିଶିରାଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ନଖରେ ଛିରିଦେଲେ, ସିଂହ ଯେପରି ମହା ସର୍ପକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ। ତ୍ରିଶିରା ଏକ ବଣ୍ଡର ଧାରଣ କରି, ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁର ରାତି ଆଣିଥିବା ଯମ ଭଳି ଛାଡ଼ିଲେ। ଏହି ବଣ୍ଡର ଆକାଶରୁ ଉଲ୍କା ପଡିଥିବା ପରି ଆସୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ହନୁମାନ ଏହାକୁ ଧରି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଓ ଗର୍ଜନ କଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଣ୍ଡର ଭଙ୍ଗ ଦେଖି ବନର ସେନା ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଶବ୍ଦ କଲେ। ତ୍ରିଶିରା ତା’ପରେ ତଳୱାର ଉଠାଇ ବାନରପ୍ରଭୁଙ୍କ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ତାଙ୍କର ହାତରେ ତ୍ରିଶିରାଙ୍କ ଛାତିରେ ଭୟଙ୍କର ଚୋଟ ଦେଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ତ୍ରିଶିରାଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ଶସ୍ତ୍ର ଖସିଗଲା ଓ ସେ ଭୂମିରେ ପଡି ଅଚେତନ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପଡିଯିବା ସମୟରେ ବିଶାଳ ବାନର ତାଙ୍କର ତଳୱାର କାଟିଦେଲେ ଓ ମେଘାଚ୍ଛନ୍ନ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଗର୍ଜନ କଲେ, ଏହାରେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ତ୍ରିଶିରା ଏହି ଗର୍ଜନ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେ ଉଠି ହନୁମାନଙ୍କୁ ମୁଷ୍ଟି ଆଘାତ ଦେଲେ। ଏହି ଆଘାତରେ ବିଶାଳ ବାନର ରୋଷାବେଶରେ ତ୍ରିଶିରାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡଧାର ଧରିଲେ। ବାୟୁପୁତ୍ର ତା’ପରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାରରେ ତ୍ରିଶିରାଙ୍କ ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ, ଯେଉଁମାନେ ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, କାଟିଦେଲେ; ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଥିଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନି ସମାନ ଆଖି ଓ ଖୋଲା ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଭୂମିରେ ଝରିପଡିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଥରୁ ଆଲୋକ ଖସିଯାଏ। ତ୍ରିଶିରା, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ହନୁମାନଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ପ୍ରଭାବରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହେବା ସହ ବନର ଦଳ ଗର୍ଜନ କଲେ, ଭୂମି କମ୍ପିତ ହେଲା, ରାକ୍ଷସମାନେ ଚାରିଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ତ୍ରିଶିରାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ, ମହୋଦର, ଦେବାନ୍ତକ ଓ ନରାନ୍ତକଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ଯୋଦ୍ଧା ଅତିରିକ୍ତ ରୋଷରେ ତଳମାଳି, ତାଙ୍କର ଦ୍ୱିପ୍ରଭା ଲୋହା ମୁସଳ ନେଇଲେ।