ରାବଣ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ କହିଲେ, “ତୁମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିରେ କେହି ସମାନ ନାହିଁ; ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ବିଜୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିବା ପାଇଁ ଯାଅ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଶତ୍ରୁବିନାଶ ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ କରିଛି; ଏହି ମହାଘଟିକା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉପଯୁକ୍ତ। ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ନିଅ, ଯେପରି ଯମ ନିଜ ନାଗପାଶ ନେଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଯାଅ; ବାନରମାନେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ସମାନ ଦୁଇ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନିଜେ ଖାଇ ଦିଅ। ତୁମ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି ବାନରମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯିବେ, ଏବଂ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର କମ୍ପନ ହେବ।" ଏପରି କହି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରାକ୍ଷସନାୟକ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ନିଜକୁ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାଇଥିବା ପରି ଅନୁଭବ କଲେ। ରାବଣ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଜାଣି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ବାହାରିଲେ। ସେ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, କଳା ଲୋହାରେ ତିଆରି, ଉତ୍ତପ୍ତ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଶତ୍ରୁବିନାଶକ ଶକ୍ତି ନେଲେ। ଏହା ଦେଖିବାକୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଭଳି, ହୀରା ସମାନ ଭାରୀ, ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ ଓ ସର୍ପମାନେ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଦାୟକ ଥିଲା। ସେ ଏହି ବିଶାଳ ଶକ୍ତିକୁ ନେଇ, ଏକ ବଡ଼ ଲାଲ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିଥିବା, ଆଗ୍ନିଶିଖାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିବା ଶକ୍ତିକୁ ଧରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକାକି ଯିବି; ମୋ ସେନା ଏଠି ରୁହୁ।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ଆଜି ମୁଁ ଭୂକ୍ଷା ଓ କ୍ରୋଧରେ ବାନରମାନେ ଖାଇଦେବି।” କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାବଣ କହିଲେ, “ସେନା ସହିତ ଯାଅ, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଶକ୍ତି ଧରି ରୁହନ୍ତୁ; କାରଣ ବାନରମାନେ ମହାନ୍ତ, ବୀର ଓ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ। ତୁମେ ଏକାକି ଓ ଅସାବଧାନ ଯାଏଁ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ନିଜ ଦାନ୍ତରେ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଅପରାଜୟ ସେନା ସହିତ ଯାଅ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଦଳକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର।” ତାପରେ ରାବଣ ନିଜ ଆସନରୁ ଉଠି, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଗଳାରେ ମଣିମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଚମକୁଥିବା ବାହୁବନ୍ଧ, ଅଙ୍ଗୁଠି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ସମାନ ହାର ପିନ୍ଧାଇଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆ, ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା ଏବଂ କଣରେ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧାଇଲେ। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ବାହୁବନ୍ଧ, କଙ୍କଣ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ବିଶାଳ କାନ ଥିବା କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ହୋମ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କର କମରେ ବିଶାଳ ରଙ୍ଗିନ ମେଖଳା ଥିଲା, ଯେପରି ଅମୃତ ମନ୍ଥନ ସମୟରେ ମନ୍ଦର ପାର୍ବତ୍ୟ ସର୍ପରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା। ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ମୟ ଭାରୀ, ପବନଶୂନ୍ୟ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା କବଚ ଧାରଣ କରି, ସେ ଗୋଧୂଳି ମେଘରେ ଆବୃତ ପାହାଡ଼ ରାଜା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ଶକ୍ତି ନେଇ, ସେ ତିନି ପଦ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଭାଇ କୁଁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣାବୃତ୍ତି କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ରାବଣ ମଙ୍ଗଳମୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଶଂଖ ଓ ଢୋଳର ଧ୍ୱନି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସେନା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ। ମହାନ୍ତ ଚାରିଅଟିଏର, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ମେଘ ଗର୍ଜନା ପରି ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା ସେନା ସହିତ ଚାଲିଲେ। ସେଙ୍କୁ ସାପ, ଉଣ୍ଟ, ଗଧା, ସିଂହ, ହାତୀ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନୁସରଣ କଲେ—ସେ ଭୟାନକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ସମେତ। ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଉଥିବା, ଛତ୍ର ଧାରଣ କରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶକ୍ତି ନେଇ, ମଦରେ ମତ୍ତ, ରକ୍ତ ଗନ୍ଧରେ ବିମୁଢ଼, ଦେବ-ଦାନବ ଶତ୍ରୁ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଦାତି ଏବଂ ଭୟାନକ ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ଲାଲ ଆଖି, ବିଶାଳ କନ୍ଧ, କଳିମ୍ବା ପରି ଅନ୍ଧକାର ଦେହ, ସେମାନେ ଶକ୍ତି, ଖଡ଼, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁହାଡ଼ି ଉଠାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଗୁଳି, ଲୋହା ଗଦା, ମୁଷଳ, ଦଣ୍ଡ ଓ ବଡ଼ ତାଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇଥିଲେ, ଯାହା ଦୁର୍ଜୟ ଏବଂ ଭୟାନକ। ତାପରେ, ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୟାନକ ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଅବତରିଲେ। ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଶତ ହସ୍ତ ଲମ୍ବ, ତିନି ଶତ ହସ୍ତ ଉଚ୍ଚ, ଭୟାନକ, ରଥଚକ୍ର ସମାନ ଆଖି, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏକତ୍ର କରି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପାହାଡ଼ ସମାନ ଦୃଢ଼ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ହସି କହିଲେ, “ଆଜି ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ବନରମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଦଳେ ଦଳେ ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ି ଦେବି। ବନବାସୀ ବାନରମାନେ ମୋତେ କିଛି ଅପରାଧ କରିନାହାନ୍ତି; ଆମ ପରି ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ପାଇଁ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ର ଅଳଙ୍କାର। ଶତ୍ରୁମୂଳ ହେଉଛନ୍ତି ରାଘବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ; ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ସବୁ ଶେଷ। ମୁଁ ସେମାନେ କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା କରିବି।” କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଏପରି କହିବା ସହିତ, ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟାନକ ଗର୍ଜନା କଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ପାତ ହେଉଛି। ବିବେକୀ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ବେଗରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟାନକ ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା। ମେଘମାନେ ଉଲ୍କା ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସହିତ ଗଧାର ରଙ୍ଗରେ ହେଲେ; ପୃଥିବୀ, ସମୁଦ୍ର ଓ ବନମାନେ କମ୍ପିଉଥିଲେ। ଭୟଙ୍କର ଶ୍ୱଳିମାନେ ଅଗ୍ନିମୁଖରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ବାମ ଦିଗରେ ଉଡ଼ି ଅପଶକୁନ ଘଟାଇଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ଗୃଧ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରୁ ଖସିପଡ଼ିଲା; ବାମ ଆଖି ଫଡ଼ିଲା, ବାମ ହାତ କମ୍ପିଗଲା।