କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଉଠାଇବା ପାଇଁ, ମହାପୁରୁଷ ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ଏକ ଭୋଜନର ଢେର ରଖିଲେ, ଯାହା ଭୂତମାନଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାରେ ସମର୍ଥ ଥିଲା। ରାକ୍ଷସ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ମୃଗ, ମହିଷ, ଶୁଆ ଓ ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଏକ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଢେର ତିଆରି କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତୃ ରାକ୍ଷସମାନେ ରକ୍ତ ଭର୍ତି ଘଡ଼ା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଂସ ରଖିଲେ। ଶତୃ ଦଳନ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଲେପନ କରି, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ମନୋହର ଗନ୍ଧ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ସଜାଇ ଜୀବନ୍ତ କରିଦେଲେ। ବସ୍ତ୍ର ଓ ଧୂପର ଗନ୍ଧ ଛଡ଼ାଇ, ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ିଆ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରିଲେ; ଯାତୁଧାନମାନେ ମେଘ ପରି ଚିତ୍କାର କରିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ଶଂଖ ଉଠାଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଇ ବାଜାଇଲେ, ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଚିତ୍କାର କଲେ। ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ଶତୃ ଦଳନ ରାକ୍ଷସମାନେ ଚିତ୍କାର, ତାଳି ଓ ଚିତ୍କାର କରିଲେ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଦେଇ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଉଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। ଶଂଖ, ଢୋଳ, ମୃଦଙ୍ଗ, ତାଳି, ଛିଙ୍କା, ସିଂହ ଦ୍ୱନି ଦେଇ ଚାରିପାଖରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟରେ ଆକାଶକୁ ଯାଇ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱନି ଶୁଣି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ। ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଦ୍ୱନି ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରୁ ଉଠିଲେ ନାହିଁ; ତାପରେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଗଦା, ମୁସଳ, ଦଣ୍ଡ ନେଇଲେ। ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇବା ପାଇଁ, ଭୟଙ୍କର ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ରାକ୍ଷସମାନେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର, ମୁସଳ, ଗଦା, ଦଣ୍ଡ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇ ତାଙ୍କର ଛାତି ଉପରେ ମାରିଲେ। କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଶ୍ୱାସର ଶକ୍ତିରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଠିଆ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।