ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ, ବାଲିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗଦ ଏକ ନିର୍ମଳ ଓ ସୁଧୁଆ ତଳୱାର ନେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ବଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମହାନ ମୁଣ୍ଡ କଟିଦେଲେ। ବଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଶରୀର ରକ୍ତରେ ଭିଜି ଦୁଇ ଭାଗରେ ପଡ଼ିଗଲା, ତାଙ୍କର ଚମତ୍କାର ମୁଣ୍ଡ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ, ଉଲ୍ଲସିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅଲଗା ହୋଇ ଥିଲା। ବଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ଅନ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟ ଓ ଅସ୍ତିରତାରେ ଭରିଯାଇ, ଲଜ୍ଜା ଓ ଦୁଃଖରେ ମୁଖ ନମାଇ, ଲଙ୍କା ଦିଗକୁ ପଳାଇଲେ। ମାକଡ଼ ସେନା ତାଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ ଓ ଅନେକଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରୁଥିଲେ। ବଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରି, ବାଲିଙ୍କ ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ସକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗଦ ମାକଡ଼ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ରାବଣ ବଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ବଧ ସମ୍ବାଦ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ସେନାପତିଙ୍କୁ ଡାକି, ତାଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ: “ଅକମ୍ପନ ନାମକ ମୋର ସେନାପତି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରର ଅଧିକାରୀ, ମୋର ଶିକ୍ଷକ, ରକ୍ଷକ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ନେତୃତ୍ୱଦାନ୍ତା, ସେ ତୁରନ୍ତ ସେନା ନେଇ ବାହାରିଯାଉ। ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କକୁତ୍ସ୍ଥବଂଶୀ ରାମ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଅନ୍ୟ ମାକଡ଼ମାନଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିବ ଓ ମାରିଦେବ।” ରାବଣଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ପାଇ, ତେଜସ୍ବୀ ଅକମ୍ପନ ତୁରନ୍ତ ସେନାକୁ ଚଢ଼ାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୟଙ୍କର ଦୃଷ୍ୟ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମୁଖ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ସେନାପତିଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ବାହାରିଲେ। ଅକମ୍ପନ ଏକ ବିଶାଳ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଯାହା ସୁନା ର ଆଳଙ୍କୃତ, ମେଘ ର ରଙ୍ଗ ଓ ଧ୍ୱନି ରହିଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ଗଜ୍ଜନ ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର କରିପାରିବେ ନାହିଁ ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ଥିଲା ତାଙ୍କର। ଅକମ୍ପନ ରାକ୍ଷସ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ବୀ ଲାଗୁଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧ ଭରି ଆଗେଇ ଚଲିଥିଲେ। ଏହି ବେଳେ ରଥର ଘୋଡ଼ାମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ତାଙ୍କର ବାମ ଆଖି ଫଡ଼ିଲା, ମୁହଁ ରଙ୍ଗ ହରାଇଲା, କଣ୍ଠ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା, ଏକ ଶୁଭ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର ବାତାସ ବହିଲା। ପକ୍ଷୀ ଓ ପଶୁମାନେ ବି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କର ଶରୀର ସିଂହ ପରି ସକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବାଘ ପରି ପ୍ରାକ୍ରମିକ ଥିଲା। ଏହି ଅସୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅକମ୍ପନ ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆଗେଇଗଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ବିପୁଳ ରାକ୍ଷସ ସେନା ବାହାରିବାବେଳେ ଏମିତି ଗଜ୍ଜନ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ସମୁଦ୍ର ବି ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଉଥିବା ପରି ଲାଗିଲା। ଏହି ଶବ୍ଦରେ ବାନର ସେନା ଭୟଭିତ ହେଲେ। ମାକଡ଼ମାନେ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ବୃକ୍ଷ ଓ ପାହାଡ଼କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ, ଏବଂ ଦୁଇପକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ରାମ ଓ ରାବଣଙ୍କ ପାଇଁ, ସମସ୍ତେ ନିଜ ଶରୀର ପ୍ରତି ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି, ପାହାଡ଼ ପରି ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରାକ୍ରମ ଓ ବୀରତା ଦେଖାଇଲେ। ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୀବ୍ର ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ରଣକ୍ଷେତ୍ର ଅନେକ ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଉଠିଲା। ଧୂଳି ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଭୟଙ୍କର ହେଉଥିଲା, ରାକ୍ଷସ ଓ ବାନରମାନେ ଉଠାଇଥିବା ଏହି ଧୂଳି ଦଶ ଦିଗକୁ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଲା। ଏହି ଧୂଳିରେ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ, କୌଣସି ଧ୍ୱଜ, ଅସ୍ତ୍ର, ଘୋଡ଼ା ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉନଥିଲା। ଏହି ଧୂଳି ମଧ୍ୟରେ କେବଳ ଗର୍ଜନ ଓ ଧାଉଥିବା ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏପରି ଅନ୍ଧକାର ଯୁଦ୍ଧରେ ବାନରମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେ ପ୍ରହାର କରୁଥିଲେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ନିଜ ଜାତିକୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେଉଥିଲେ। ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସ, ଶତ୍ରୁ ସହ ବନ୍ଧୁକୁ ମଧ୍ୟ ଅଜାଣି ମାରିଦେଉଥିଲେ। ଏମିତି ରକ୍ତ ଧାରାରେ ଧରିତ୍ରୀ ମାଟି ପରି ଲାଗିଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ରକ୍ତ ଧାରା ଧୂଳିକୁ ଧୋଇଦେଲା। ଧରିତ୍ରୀ ଶବ ଓ ମୃତଦେହ, ବୃକ୍ଷ, ଶୁଳ, ଗଦା, ଶକ୍ତି, ପାହାଡ଼, ଇସ୍ପାତ ଦଣ୍ଡ ଓ ତୀରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ରାକ୍ଷସ ଓ ବାନରମାନେ ଏକାପରେକି ଇସ୍ପାତ ଦଣ୍ଡ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତରେ ଚଢ଼ି ଏକାପରେକି ପ୍ରହାର କରୁଥିଲେ। ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବାନରମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେ ମାରିଦେଉଥିଲେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଶକ୍ତି ଓ ତୀର ଧରି ମାନରମାନେ ପ୍ରହାର କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଅକମ୍ପନ, ରାକ୍ଷସ ସେନାର ନେତା, ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଶୂର ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ। ବାନରମାନେ ବି ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ ଓ ପାହାଡ଼ ଫିଙ୍କି ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ରାକ୍ଷସମାନେର ଅସ୍ତ୍ର ଭାଙ୍ଗିଦେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବୀର କୁମୁଦ, ନଳ, ମୈନ୍ଦ, ଦ୍ୱିବିଦ ନାମକ ମୁଖ୍ୟ ବାନରମାନେ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଅପୂର୍ବ ବେଗ ଦେଖାଇଲେ। ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ମୁହାଁରେ ବୃକ୍ଷ ନେଇ ଖେଳିଖେଳି ରାକ୍ଷସ ସେନାରେ ମହା ହନନ କଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚକ୍ନାଚୁର କରିଦେଲେ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ଅକମ୍ପନ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ମହାଧନୁ ଉଠାଇ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକଙ୍କୁ କହିଲେ...