ବିନତାନନ୍ଦନଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ, ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଶରୀରରେ ଥିବା ଘାଉ ଶୀଘ୍ର ଭଳି ହେବାକୁ ଲାଗିଲା; ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ମସୃଣ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ପ୍ରଭାସିତ ହେଲା। ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି, ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ଉତ୍ସାହ, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ମୃତି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ଦୁଇଗୁଣି ହେଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଗରୁଡ଼, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଉଠାଇ ସ୍ନେହରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ରାମ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମର କୃପାରେ ଆମେ ରାବଣ ଦ୍ୱାରା ଆଣିଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ବିପଦକୁ ଶୀଘ୍ର ପାର ହୋଇ ପୁଣି ଶକ୍ତି ଫେରାଇପାଇଛୁ। ମୋ ହୃଦୟ ଯେପରି ଦଶରଥ ବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହୁଏ, ସେପରି ତୁମକୁ ଦେଖି ମଧ୍ୟ ମୋର ଅନେକ ଆନନ୍ଦ ହୁଏ। କିଏ ତୁମେ, ଏତେ ଦିବ୍ୟ ଶୋଭା, ଦେବମାଳା, ଚନ୍ଦନ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଦେବମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ?" ତା'ପରେ ଚିରଖୁସି ଚକ୍ଷୁ ଧାରି, ପକ୍ଷୀରାଜ ଗରୁଡ଼ କହିଲେ—"ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥବଂଶୀ, ମୁଁ ତୁମ ଜୀବନସମ ମିତ୍ର ଗରୁଡ଼। ମୁଁ ତୁମ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି। ଏହି ଭୟଙ୍କର ସର୍ପମୟ ଶରବନ୍ଧନକୁ କେବଳ ଆସୁର, ଦାନବ, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ କିମ୍ବା ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଜିତଙ୍କ ମାୟା ଓ କୃରତାର ଫଳ। ଏହି ସମସ୍ତ ନାଗମାନେ କଦ୍ରୁର ସନ୍ତାନ, ବିଷାକ୍ତ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଧାରଣ କରି, ରାକ୍ଷସୀ ମାୟାରେ ଶର ଆକାର ନେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଏବେ ତୁମ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ। ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଓ ମିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ମିତ୍ରତାର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିବାକୁ। ଏବେ ତୁମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶରବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ; କିନ୍ତୁ ସତର୍କ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ। ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସ ସ୍ୱଭାବତଃ ଚତୁର ଓ କୁଟିଲ ଯୋଦ୍ଧା; ତୁମ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ସିଧାସଳଖ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନ। ଏହିଠାରୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ କେବେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ଭରସା କରିବ ନାହିଁ।" ଏପରି କହି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ରାମଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। "ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାଘବ, ଶତ୍ରୁପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଦୟାଳୁ, ମୁଁ ଏବେ ଯିବାକୁ ଚାହେଁ। ତୁମେ ମିତ୍ରତା ନେଇ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ ହେଲା, ତୁମେ ମୋ ମିତ୍ରତା ସ୍ମରିବେ। ତୁମେ ଶତ୍ରୁ ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଲଙ୍କାକୁ ବାଳକ ଓ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ୟତୀତ ଶୂନ୍ୟ କରି, ସୀତାଙ୍କୁ ଫେରାଇ ପାଇବ।" ଏପରି କହି, ଶୀଘ୍ରପକ୍ଷୀ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ରାମଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ତାଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣାଭିମୁଖରେ ପରିକ୍ରମା କରି, ଶକ୍ତିରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ବାୟୁ ସମ ଗତିରେ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲେ। ଏପରି ଦେଖି, ରାଘବମାନେ ଦୁଃଖମୁକ୍ତ ହେବା ପରେ, ବନରାଜମାନେ ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ପୁଛ ଉଠାଇ ଉତ୍ସାହ ପ୍ରକାଶ କଲେ।