ଏହି ଘଟଣାରେ, ଶବଳା ଗାଈ ମନୋମନେ ବିଷାଦରେ ଭାବୁଥିଲେ, “ମୁଁ କ’ଣ ଦୋଷ କରିଛି, ଯେଉଁଠି ଏହି ମହାତ୍ମା ବସିଷ୍ଠ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ? ମୁଁ ତ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଏବଂ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ତଥାପି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବସିଷ୍ଠ ମୋତେ ଛାଡିଦେଲେ କାହିଁକି?” ଏପରି ଭାବି, ଶବଳା ବାରମ୍ବାର ଦୀର୍ଘନିଶ୍ୱାସ ଛାଡି, ବଡ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ରାଜାଙ୍କ ସେନା ଶତଶଃ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ବାୟୁବେଗରେ ଶବଳା ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ସେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ଶବଳା, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ପୂଜ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର, ଆପଣ ମୋତେ କାହିଁକି ତ୍ୟାଗ କଲେ? ଏମିତି କ’ଣ ଅପରାଧ କରିଛି, ଯେ ରାଜାଙ୍କ ସେନା ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଦୂରେ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି?” ଏପରି ଶବଳାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ବସିଷ୍ଠ ତାଙ୍କୁ ଜଣେ ଦୁଃଖିତ ଭଉଣୀ ପରି ଦୟାଭାବରେ କହିଲେ, “ଶବଳା, ମୁଁ ତୁମକୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରିନାହିଁ, ତୁମେ ମୋତେ କୌଣସି ଦୋଷ କରିନାହଁ; ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଦଳବଳ ବଳେ ତୁମକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି। ଆଜି ମୋର ଶକ୍ତି ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରତି ତୁଳନାରେ କମ୍; ସେ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଶାସକ। ସେନାରେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପତାକା ଥିବାରୁ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅଧିକ।” ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶବଳା ବିନୟରେ କହିଲେ, “ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶକ୍ତି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶକ୍ତିଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି କହାଯାଏ। ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର; ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପରାଜେୟ। ମହାତେଜସ୍ବୀ, ଆପଣ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଅହଂକାର, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରୟାସକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି।” ତାଙ୍କ ସଂକଳ୍ପ ଶୁଣି ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ, “ତୁମ ଶକ୍ତି ମୁକ୍ତ କର, ଶତ୍ରୁଦଳ ନାଶ କର।” ଏହା ଶୁଣି, ଶବଳା ତାଙ୍କର ରୋଦନ ଦ୍ୱାରା ଶତଶଃ ପହ୍ଲବ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସେନାକୁ ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ସାମ୍ନାରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ତେଜ ହୋଇ, ଦୂର୍ବଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପହ୍ଲବମାନୋଁକୁ ନାଶ କରିଦେଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପହ୍ଲବମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଶବଳା ପୁନି ଭୟଙ୍କର ଶକ ଓ ଯବନମାନୋଁକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ସେମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଆଛାଦିତ କରିଦେଲେ। ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ତାନ୍ତୁ ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ଧାରାଳ ତଳଵାର ଓ ବାଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନାକୁ ଅଗ୍ନି ପରି ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ତାଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କରି, ଯବନ, କମ୍ବୋଜ, ବର୍ବରମାନୋଁକୁ ଅସ୍ଥିର ଓ ବିକଳ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବସିଷ୍ଠ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିକଳ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଶବଳାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅଧିକ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ରୋଦନରୁ କମ୍ବୋଜମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ ରୂପେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥିର ଦୁଧ ଥିରୁ ବର୍ବରମାନେ ବାହାରିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଥିଲେ। ଗର୍ଭ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଯବନମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ମଳ ଭୂମିରୁ ଶକମାନେ ଜଣାଗଲେ; ଲୋମ କୁପରେ ମ୍ଲେଛ, ହାରିତ, କିରାତମାନେ ବସିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ସହିତ ମୂଳେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଏକଶତ ପୁଅ, ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ବସିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି, ମନ୍ତ୍ରପାଠରେ ପ୍ରବୀଣ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ତୀବ୍ର, ସେମାନୋଁପରେ ଏକ ଗର୍ଜନା କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା, ରଥ ସହ ରାଖ କରିଦେଲେ। ସମସ୍ତ ସେନା ନାଶ ହେବା ପରେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଲଜ୍ଜା ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଗଲେ। ସେ ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗହୀନ, ଭଙ୍ଗଦନ୍ତ ନାଗ, ଗ୍ରସ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ୟୋତିହୀନ ହେଇପଡ଼ିଲେ। ପୁଅ ଓ ଶକ୍ତି ହରାଇ, ପକ୍ଷଛ୍ରିନ୍ନ ପକ୍ଷୀ ପରି ଦୁଃଖିତ ଓ ନିରାଶ ହେଲେ। ତାଲେ ଜଣେ ପୁଅଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟର ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, ଏବଂ ସେଉଁଠାରୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ହିମାଲୟ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ, କିନ୍ନର ଓ ସର୍ପମାନେ ବିହାର କରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ମହାଦେବଙ୍କ କୃପା ପାଇବାକୁ। କିଛି ସମୟ ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ମହାଦେବ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ ଓ କହିଲେ, “ରାଜନ, ତୁମେ କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏତେ ତପସ୍ୟା କରୁଛ? ମୁଁ ଦାତା, ତୁମର ଇଚ୍ଛିତ ବର କୁହ।” ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତେବେ ଧନୁର୍ବେଦ ସହ ସମସ୍ତ ଶାଖା, ଉପନିଷଦ୍, ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ। ଦେବ, ଦାନବ, ମହାର୍ଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମୋତେ ଦିଅନ୍ତୁ।” ମହାଦେବ କହିଲେ, “ତଥାସ୍ତୁ”, ଏବଂ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଠାରୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଲାଭ କରି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାଶକ୍ତି ଓ ଗର୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।