ଏକ ଦିନ, ରାଜା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ବସିଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କ ପାଖରେ ଗଲେ ଏବଂ ଶବଳା ଗାୟକୁ ଦେବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ। ବସିଷ୍ଠ ଋଷି ଗଭୀର ଶାନ୍ତିରେ କହିଲେ, "ରାଜା, ଅନେକ କାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶବଳା ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ।" ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଅତି ଉତ୍ସାହରେ ଏବଂ ଆଗ୍ରହରେ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ସୁନା ଶୃଙ୍ଗ ଓ ସୁନା ଗଳାର ହାର ପିନ୍ଧିଥିବା ହାତୀ ଦେବି।" ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଏପରି ଚଉଦ ହଜାର ସୁନା ହାତୀ, ଚାରିଟି ଧଳା ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥିବା ସୁନା ରଥ ଦେବି।" ଏହାପରେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଶତ ଆଠ ଘୋଡା ଦେବି, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ବଂଶର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ଆଉ ଏକ ହଜାର ଦଶ ଘୋଡା ମଧ୍ୟ ଦେବି।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଆଉ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ କୋଟି ଗାୟ ଦେବି, ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ବୟସର, କିନ୍ତୁ ଶବଳାକୁ ମୁଁ ନେଇବି।" "ତୁମେ ଯେତେ ରତ୍ନ ବା ସୁନା ଚାହାଉଛ, ସେ ସବୁ ମୁଁ ଦେବି, କିନ୍ତୁ ଶବଳାକୁ ମୁଁ ନେଇବି।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି ବସିଷ୍ଠ ଋଷି ଶାନ୍ତି ଓ ନିଷ୍ଠାରେ କହିଲେ, "କୌଣସି ପରିସ୍ଥିତିରେ ମୁଁ ଶବଳାକୁ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ।" "ଏହି ଶବଳା ମୋର ଧନ, ଏହି ମୋର ସମ୍ପଦ, ଏହି ମୋର ସବୁ କିଛି, ଏହି ମୋର ପ୍ରାଣ।" "ନୂତନ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଯଜ୍ଞ, ମୋର ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା, ଏହି ଶବଳା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ଏହା ଉପରେ ଅଧିକ କିଛି କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; ମୁଁ ଏହି ଇଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଗାୟକୁ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ।" ଏହି ସମୟରେ ବସିଷ୍ଠ ଋଷି ଶବଳାକୁ ଦେଇବାରେ ଅସ୍ୱୀକୃତ କଲେ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରାଜା ଶବଳାକୁ ଜୋରକରି ନେଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଶବଳା ମୁଁଦିଆ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ନିଜ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରିଲା, "ମୋତେ ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଇ ରାଜାଙ୍କ ଲୋକେ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି, ବସିଷ୍ଠ ମହାନ ଋଷି ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି; ମୁଁ ଏପରି କଣ ଅପରାଧ କରିଛି?" "ମୁଁ ଅପରାଧ ନ କରିଥିବା ସତ୍ୱେ ଏପରି ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ କି?" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଶବଳା ତୁରନ୍ତ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା। ରାଜାଙ୍କ ଲୋକମାନେ ଶବଳାକୁ ଧରି ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶବଳା ସେମାନେ ଉପରେ ଝଟକା ଦେଇ, ବାୟୁ ଗତିରେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପହଞ୍ଚିଲା। ଶବଳା ଦୁଃଖରେ ଅଶ୍ରୁପାତ କରି, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ିଲା ଏବଂ ଗର୍ଜନା କଳରେ କହିଲା, "ଏ ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର, ଆପଣ ମୋତେ କିଏଁ ତ୍ୟାଗ କଲେ? ରାଜାଙ୍କ ସେନାମାନେ ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟରୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।" ବସିଷ୍ଠ ଋଷି ଶବଳାକୁ ଶାନ୍ତିରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିନାହିଁ, ତୁମେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଜୋରକରି ତୁମକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।" "ମୋର ଶକ୍ତି ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମାନ ନୁହେଁ, ଏଠି ଏହି ଦିନ ରାଜା ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏବଂ ଭୂମିର ନାଥ।" "ସମସ୍ତ ଏସେନା, ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ, ପତାକା ଏହି ରାଜାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଇଛି।" ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଶବଳା ନମ୍ରତାରେ କହିଲା, "କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଶକ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶକ୍ତିଠାରୁ ବଢ଼ିଆ ନୁହେଁ; ବ୍ରହ୍ମ ଶକ୍ତି ଦିବ୍ୟ, ଏହା ଅପରିମିତ। ବସିଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅପାର, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମହାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅଦୂର୍ବଳ।" "ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ, ମୁଁ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାଙ୍କ ଅଭିମାନ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରୟାସକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବି।" ବସିଷ୍ଠ ଋଷି ଶବଳାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, "ତୁମର ଶକ୍ତି ମୁକ୍ତ କର, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ନଷ୍ଟ କର।" ଏହି ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ଶବଳା ଗର୍ଜନା କରି ଶତାଧିକ ପହ୍ଲବ ଜନମ କରିଲା। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରାଜା ଦେଖିଲେ ଯେ, ସେନା ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, ସେ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପହ୍ଲବମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶବଳା ଫେରି ଭୟଙ୍କର ଶକ ଓ ଯବନ ମିଶ୍ର ଦଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଲା। ପୃଥିବୀ ସେମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହେଇଗଲା। ସେମାନେ ଦିପ୍ତିମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୁନା ତାର ଭଳି, ତିକ୍ତ ତଳଓ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସୁନା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ସେନା ଦେଖିବାକୁ ଦଗ୍ଧ ଅଗ୍ନିର ପରି ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲା। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କରି, ଯବନ, କମ୍ବୋଜ, ବର୍ବରମାନେକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ। ଏହାପରେ, ବସିଷ୍ଠ ଋଷି ଦେଖିଲେ ଯେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦଳ ଅସ୍ଥିର ହେଇଯାଇଛି, ସେ ଶବଳାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, "ତୁମର ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆଉ ଦଳ ଉତ୍ପନ୍ନ କର।" ଶବଳା ଗର୍ଜନା କରି କମ୍ବୋଜମାନେକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଲା, ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦିପ୍ତିମାନ। ତାଙ୍କ ଅଂତଃସ୍ଥାନରୁ ବର୍ବରମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଗର୍ଭ ଅଂଶରୁ ଯବନମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମଳ ଭୂମିରୁ ଶକମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଚୁଲ ତନ୍ତୁରେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ, ହାରିତ, କିରାତମାନେ ରହିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦଳ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ସେନା, ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ ସହିତ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଦେଖିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନା ବସିଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେଇଯାଇଛି, ତେଣୁ ତାଙ୍କ ଏକ ଶତ ପୁଅ, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଆଗକୁ ଆସିଲେ।