ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦ୍ୱିବିଦ ତାଙ୍କର ଦେହ ତୀରରେ ଭିନ୍ନ ହୋଇ ରୋଷରେ ଉନ୍ମାଦିତ ହୋଇ, ଏକ ଶାଳ ଗଛ ଉଠାଇ ଆଶନିପ୍ରଭଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥି ସହିତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶୁଭ୍ର ସୁରଣାଳଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ରଥସ୍ଥ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ, ତୀର ବର୍ଷା କରି ସୁଷେଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ଓ ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରିଲେ। ତାହା ଦେଖି, ବନରାଜ୍ୟର ମୁଖ୍ୟ ସୁଷେଣ ତୁରନ୍ତ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଉଠାଇ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଦେଲେ। ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ, ରାତିର ଚର, ଚାପଳ୍ୟ ଓ ଦକ୍ଷତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କର ରଥରୁ ଲାଫି ଭୂମିରେ ଆସି ପାଣିରେ ଗଦା ଧରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଏହାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ସୁଷେଣ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଖଣ୍ଡ ଉଠାଇ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ସୁଷେଣଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ଭାବରେ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଭୟାନକ ଘାତ ସତ୍ତ୍ୱେ ସୁଷେଣ କିଛି ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ନାହିଁ। ସେ ନିରବରେ ସେଇ ଶିଳା ଉଠାଇ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ଛାତିରେ ବିସ୍ମୟଜନକ ଶକ୍ତିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ। ସେଇ ଶିଳା ଘାତରେ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ହୃଦୟ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ରାତିର ଚର ଭୂମିକୁ ନିର୍ଜୀବ ଭାବେ ଲୁହି ଗଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ସେଠାରେ ସେଇ ଶୂରବୀର ରାକ୍ଷସମାନେ ବନରାଜ୍ୟ ଶୂରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକାକି ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଦାନବମାନେକୁ ପରାଜିତ କରନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର, ଗଦା, ଶୂଳ, ତୋମର, ଧନୁର୍ବାଣ, ଏବଂ ରଥ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଘୋଡ଼ା ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିଲା। ତାହା ସହିତ ମଦୋନ୍ମତ ମୃତ ହାତୀ, ନିହତ ବନରାଜ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସ, ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଥିବା ଚକ୍ର, ଧୁରା ଓ ଯୋକ ଭୂମିରେ ଛିଟିଯାଇଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଏତେ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା ଯେ, ଶିଆଳମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଘୁରୁଥିଲେ, ମଣ୍ଡହୀନ ବନରାଜ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସ ଦେହ ଉଠିଉଠି ଚାଲୁଥିଲା, ଏହା ଦେବାସୁର ସଂଗ୍ରାମକୁ ଉପମା ଦେଉଥିଲା। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ବନରାଜ୍ୟ ପ୍ରମୁଖମାନଙ୍କ ଘାତରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଅସୁର ରକ୍ତ ଗନ୍ଧରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ଆଶାରେ ପୁଣି ଯୁଦ୍ଧରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ। ବନରାଜ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୋଇ ରାତି ନମିଲା, ଏବଂ ଏକ ମୃତ୍ୟୁମୟ ଅନ୍ଧକାର ଛାଇଗଲା। ଏହି ଅନ୍ଧକାରରେ, ଉଭୟ ପକ୍ଷ ଶତ୍ରୁତାରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ବିଜୟ ଆଶାରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଜାରି ରଖିଲେ, ଏବଂ ବନରାଜ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ରାତିର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ରାକ୍ଷସମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ, "ସେଠି ବନରାଜ୍ୟ!" ଓ ବନରାଜ୍ୟମାନେ "ସେଠି ରାକ୍ଷସ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି, ସେଇ ଭୟାନକ ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରତିଏକ ଦଳ ଅନ୍ୟ ଦଳକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। "ଆଘାତ କର! ଚିରିଦେ! ପଳାଇଯା!"—ଏପରି ଭୟାନକ ଚିତ୍କାର ସେଇ ସେନାରେ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ସେଠି ଅନ୍ଧକାରରେ ସୁରଣାଳଙ୍କର କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଉତ୍ସର୍ଗ କରୁଥିବା ଔଷଧୀ ଦ୍ବୀପରେ ପାହାଡ଼ ରାଜାମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଅପାର ଅନ୍ଧକାରରେ, କ୍ରୋଧରେ ଉନ୍ମାଦିତ ରାକ୍ଷସମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଦୌଡ଼ି ବନରାଜ୍ୟମାନେକୁ ଭକ୍ଷଣ କରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦନ୍ତରେ ଘୋଡ଼ା ଓ ସର୍ପଧ୍ୱଜ ରଥକୁ ଚିରିଦେଉଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାକ୍ଷସ ସେନା, ହାତୀ, ସାରଥି, ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ଉଲ୍ଲଟାଇଦେଉଥିଲେ। ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଦନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଚିରିଦେଉଥିଲେ; ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ରାମ ତୀର ମାରି ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଦୃଶ୍ୟମାନ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ରାକ୍ଷସମାନେ ରାମଙ୍କ ତୀରରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହେଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥ ଚକ୍ର ମାଟିକୁ ଚେରି ଧୂଳି ଉଠୁଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧ ମାନେ ମାଟିରୁ ଉଠୁଥିବା ଧୂଳି ତାଙ୍କର କାନ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଅବରୋଧ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ସେଠାରେ ଭୟାନକ ରକ୍ତ ନଦୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି, ମୃଦଙ୍ଗ, ପଣବ ଓ ଶଂଖଧ୍ୱନି ରଥ ଚକ୍ର ଶବ୍ଦ ସହିତ ମିଶି ଅଦ୍ଭୁତ ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ନିହତ ଓ ଆହତ ରାକ୍ଷସ, ଆହତ ବନରାଜ୍ୟମାନଙ୍କ ଭୟାନକ ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ସେଠି ବନରାଜ୍ୟ ପ୍ରଧାନମାନେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଶୂଳ, ପରଶୁ ଘାତରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ଏବଂ ମହାପାହାଡ଼ ପରି ଦେହ ଥିବା ମାୟାବୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ନିହତ ହୋଇଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଏତେ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ଓ ମିଶାଇଲରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ମାଟି ରକ୍ତରେ ଦୂର୍ଦ୍ଦର୍ଶ୍ୟ ଓ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ କଷ୍ଟ ସହିତ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସେଇ ରାତି ବନରାଜ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ଭୟାନକ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ କାଳରାତ୍ରୀ ପରି ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅତିକ୍ରମ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହି ଭୟାନକ ଅନ୍ଧକାରରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉଲ୍ଲସିତ ହୋଇ ରାମଙ୍କ ଉପରେ ତୀର ବର୍ଷା କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଅସିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଗର୍ଜନ ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ଯେପରି ସପ୍ତ ସାଗର ତୁଳ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଉଠିଥିଲା। ରାମ ଏକ ଏକ ତୀରରେ ଛଅ ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ, ସେମାନେ ଥିଲେ—ଯଜ୍ଞଶତ୍ରୁ, ଦୁର୍ଧର୍ଷ, ମହାପାର୍ଶ୍ୱ, ମହୋଦର, ବୃହତ୍ଦେହୀ ବଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ର, ଶୁକ ଓ ଶାରଣ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ରାମଙ୍କ ତୀର ଘାତରେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ରାମଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦିଗଦିଗନ୍ତକୁ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲା। ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟ ଯେତେ ଶୂର ରାକ୍ଷସ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ ସେମାନେ ମେଣ୍ଢକ ପରି ଅଗ୍ନିକୁ ଯିଏଁ, ସେପରି ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲେ। ସୁରଣାଳ ତୀର ଶର ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉଡ଼ୁଥିଲା, ଯାହା ଅଶ୍ୱିନୀ ରାତିରେ ଜୁନି ଜୁନିଆ ଜୁଏଲି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଗର୍ଜନ ଓ ଡ଼ମ୍ବ ଶବ୍ଦରେ ସେଇ ରାତି ଅଧିକ ଭୟାନକ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ତ୍ରିକୂଟ ପର୍ବତ ତାଙ୍କର ଗୁହା ଭିତରେ ଦେବପର୍ବତ ପରି ଉତ୍ପ୍ରେରିତ ହେଉଥିଲା।