ରାମ ଚନ୍ଦ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଆକାଶରେ ତାରାମାନେ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଗତି ଦେଖି ମନେ ହୁଏ ଯେପରି ଏହି ସଂସାରର ଶେଷ ଘଟିବାକୁ ଯାଉଛି। କାଉ, ଗିଧ ଓ କାଙ୍କ ମାନେ ନିମ୍ନ ଉଡ଼ୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ସ୍ବରରେ କେବେ ଶୁଭ, କେବେ ଅଶୁଭ ଶବ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଭୂମି ଶୀଘ୍ର ହିଁ ବାନର ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ, ପାହାଡ଼, ବାଣ, ତଳୱାର ଧରି, ରକ୍ତ ଓ ମାଂସରେ ଲପ୍ତ ହେବେ। ଆସ, ଆମେ ଏହି ଅଜୟ୍ୟ ରାବଣଙ୍କ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ, ଚାରିପଟେ ବାନରମାନେ ଘେରି, ତୁରନ୍ତ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପାଇଁ ଚଳିଯିବା।” ଏଭଳି କହି, ଶୂରବୀର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ରାମ, ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗରୁ ତୁରନ୍ତ ତଳକୁ ଅସିଗଲେ। ତଳକୁ ଆସି, ଧର୍ମପରାୟଣ ରାଘବ ନିଜ ବାହିନୀକୁ ଦେଖିଲେ—ଏହି ସେନା ଏତେ ଭୟାନକ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଏହାକୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସହିତ ରାଘବ, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ବିଶାଳ ବାନର ସେନାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ କଲେ। ସଠିକ୍ ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ, ବଡ଼ ଏକ ସେନା ଘେରା ରଖି, ଧନୁଷ ହାତରେ ନେଇ, ଲଙ୍କା ନଗର ଦିଗରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କ ପଛରେ ବିଭୀଷଣ, ସୁଗ୍ରୀବ, ହନୁମାନ, ଜାମ୍ବବାନ, ନଳ, ଭାଲୁ ରାଜା, ନୀଳ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଚଲିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ବିଶାଳ ବାନର ଓ ଭାଲୁ ସେନା ପୃଥିବୀକୁ ଢାକି ରଘୁନାଥଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସେନାର ବାନରମାନେ, ହାଥୀ ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତାଧିକ ଭାବରେ ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲେ। ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା ପରେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଦୁଇ ଭାଇ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ରାବଣଙ୍କ ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେହି ନଗର ଝଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ସଜିତ, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନରେ ଚମକୁଥିବା, ବିବିଧ ପ୍ରକାର ଦୁର୍ଗ ଓ ଉଚ୍ଚ ପ୍ରାଚୀର ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଅଗମ୍ୟ ଥିଲା। ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେହି ଦୁର୍ଗ ଏବେ ବନବାସୀ ବାନରମାନେ ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଚାରିପଟେ ଘେରିଥିଲେ। ରାମ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଧନୁଷ ଧରି, ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗ ସମ ଉଚ୍ଚ ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମ ଏବଂ ପରାକ୍ରମୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ରାବଣଙ୍କ ଶାସିତ ଲଙ୍କା ନଗର ସାମ୍ନାରେ ଶିବିର ଗଢ଼ିଲେ। ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାବଣ ନିଜେ ଦଣ୍ଡ ଦେଉଥିଲେ, ସେଠି ରାମ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେହି ଭୟାନକ ଦ୍ୱାର ରାବଣ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରରେ ବରୁଣ ଯେପରି ରକ୍ଷା କରେ, ସେପରି ଚାରିପଟେ ଯୁଦ୍ଧ ଉଦ୍ୟତ ଭୟାନକ ରାକ୍ଷସମାନେ ରକ୍ଷିଥିଲେ। ଏହା ଦୁର୍ବଳମାନେ ପାଇଁ ଭୟ ଜନକ, ନେତ୍ର ଲୋକ ପରି ଦାନବମାନେ ଭରିଥିଲେ; ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦଳ ସେଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଓ କବଚ ଦେଖିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ବାନର ସେନାପତି ନୀଳ ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ମୈନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ୱିବିଦଙ୍କ ସହିତ ଠିଆ ହେଲେ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଙ୍ଗଦ ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଋଷଭ, ଗବାକ୍ଷ, ଗଜ, ଓ ଗବୟଙ୍କ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ପ୍ରମାଥି, ପ୍ରଘାସ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୂରମାନଙ୍କ ସହିତ ସୁଗ୍ରୀବ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଦଳରେ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ବାନର, ଯେଉଁମାନେ ଗରୁଡ଼ ଓ ବାୟୁ ସମ ତୀବ୍ର, ସେମାନେ ଛତ୍ତିଶ କୋଟି ନାମୀ ବାନରପତି ଥିଲେ। ସେମାନେ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ; ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ବିଭୀଷଣ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏକ କୋଟି ବାନର ନିଯୁକ୍ତ କଲେ; ରାମଙ୍କ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ସୁଷେଣ ଓ ଜାମ୍ବବାନ ନିଜ ଦଳ ସହ ଅବସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ। ମଧ୍ୟ ଦଳରୁ ଅଧିକ ଦୂର ନୁହେଁ, ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନୁଗାମୀମାନେ ସହ ଠିଆ ହେଲେ; ସେହି ବନରାଜମାନେ, ଦାନ୍ତାଳୁ ବାଘ ସମ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗ ଧରିଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଲଜ୍ଜା ଅସାମାନ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଓ ନଖ ଅସ୍ତ୍ର ଭାବରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆକୃତି ବିଚିତ୍ର ଓ ମୁହଁ ଭୟଜନକ। କିଛି ଦଶ ହାଥୀ ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କିଛି ତାହାର ଦଶ ଗୁଣା, କିଛି ହଜାର ହାଥୀ ସମ ଶକ୍ତି ଥିଲା। କିଛି ବଡ଼ ବନ୍ୟା ସମ, କିଛି ତାହାର ଶତ ଗୁଣା; ଅନେକ ବାନରପତିମାନେ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ସମାବେଶ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବିବିଧ ଥିଲା; ବାନର ସେନାର ଏହି ଜମାଅଟି ମଣ୍ଡଳ ଉପରେ ଝୁମୁଳୁଥିବା ପୋକା ଦଳ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଆକାଶ ଏବଂ ଭୂମି ଦୁଇଁଟି ଇ ବାନରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ଲଙ୍କା ଚାରିପଟେ ଶିବିର ଗଢ଼ି ଏଠାରେ ଉଡ଼ୁଥିଲେ। ଲଙ୍କା ଦ୍ୱାର ଚାରିପଟେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବାନର ଯୋଦ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ଆସିଥିଲେ। ସେହି ପର୍ବତ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବାନରମାନେ ଘେରିଥିଲେ, ଦଶ ହଜାର ଦଳ ଏହି ନଗର ଦିଗକୁ ଆଗେଇଯାଉଥିଲେ। ଲଙ୍କା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରମାନେ ତଳ ଧରି ଏପରି ଘେରିଥିଲେ ଯେ ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଏହି ବନରାଜମାନେ ମେଘପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ପରାକ୍ରମ ଥିଲା, ଏହା ଦେଖି ରାକ୍ଷସମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏଠାରେ ବଡ଼ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ଯେଉଁପରି ଜଳଧି ଭାଙ୍ଗିଗଲାବେଳେ ଗର୍ଜନ ହୁଏ। ସେହି ଭୟାନକ ଧ୍ୱନିରେ ଲଙ୍କାର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଚୀର, ଦ୍ୱାର, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ବିକମ୍ପିତ ହେଲା। ଏହି ବାନର ସେନା ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଏପରି ଅଜୟ୍ୟ ହେଲା ଯେ ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଅସୁର ମିଶି ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ହରାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବେ ରାଘବ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ନିଜ ସେନାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ କରି, ପୁନଃପୁନଃ ନିଜ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।