ସୁଗ୍ରୀବ, ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମଣ୍ଡଳୀ, ବିଭୀଷଣ, ହନୁମାନ, ଅଙ୍ଗଦ, ନୀଳ, ମୈନ୍ଦ ଓ ଦ୍ୱିବିଦ ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ରାମଙ୍କ ପଛପଛ ସୁଏଳ ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଡ଼ିଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଗଜ, ଗବକ୍ଷ, ଗବୟ, ଶରଭ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ପନସ, କୁମୁଦ, ହରା ଓ ସେନାପତି ରମ୍ଭା ମଧ୍ୟ ଏହି ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଡ଼ିଲେ। ଏହା ସହିତ ଜାମ୍ବବାନ, ସୁଷେଣ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଋଷଭ, ପ୍ରବଳ ଦୁର୍ମୁଖ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜ ଶଟାବଳି ମଧ୍ୟ ଚଡ଼ିଗଲେ। ଏମିତି ଅନେକ ଶୀଘ୍ରଗାମୀ ବନରାଜମାନେ, ପବନ ଗତିରେ ଚଳିଥିବା ପର୍ବତବାସୀ, ସେହି ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଡ଼ିଲେ। ଶତଶଃ ବନରାଜମାନେ ସୁଏଳ ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଡ଼ି, ଯେଉଁଠାରେ ରାମ ଥିଲେ, ଅତି ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପର୍ବତ ଉପରେ ଆସି ଯୋଗ ଦେଲେ। ପର୍ବତର ଶୀର୍ଷରେ ଚଢ଼ି, ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ୱାର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରାଚୀର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଝୁଲିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିବା ଏକ ନଗରୀ। ବନରାଜମାନେ ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଥିଲେ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଚୀର ଓ କଳାବର୍ଣ୍ଣ ରାକ୍ଷସମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଆହୁରି ଏକ ନୂତନ ପ୍ରାଚୀର ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ। ଯେତେବେଳେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଉଥିବା ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ବନରାଜ ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଜ୍ଜନ କରି ଉଲ୍ଲାସ କଲେ। ଏହିପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ହେଲା, ସନ୍ଧ୍ୟା ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ ହେଲା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଆଲୋକରେ ରାତି ବିତିଗଲା। ପରେ ରାମ, ମନ୍ଦିରାଧ୍ୟକ୍ଷ ବିଭୀଷଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ବନରାଜ ନେତାମାନଙ୍କ ସହିତ ସୁଏଳ ପର୍ବତର ଢାଳରେ ସୁବିଧାରେ ବସିଲେ। ଏହିପରେ ଯୁଦ୍ଧକାଣ୍ଡର ଉନଚାଳିଶ ଶ୍ଲୋକ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସେଇ ରାତି ସୁଏଳ ପର୍ବତରେ କାଟିବା ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଉଦୟ ହେଲା, ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟବୀର ବନରାଜମାନେ ଲଙ୍କାର ଅଟବି ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ସେଠିର ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଉଦ୍ୟାନ ଏକସର, ମନୋରମ, ବିଶାଳ ଓ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ଦେଖି ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ଏହି ଅଟବି ଚମ୍ପକ, ଅଶୋକ, ବକୁଳ, ଶାଳ ଓ ତାଳ ଗଛରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ତାମାଳ ଜଙ୍ଗଲରେ ଲୁଚି ଥିଲା, ଏବଂ ନାଗ ଗଛର ଝୁପଡ଼ିରେ ଘେରା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଠି ହିନ୍ତାଳ, ଅର୍ଜୁନ, ନିପ ଓ ସପ୍ତପର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲିଥିଲା, ତିଳକ, କର୍ଣ୍ଣିକାର ଓ ପାଟଳ ଗଛ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲା। ଲଙ୍କା ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଲତା ଦ୍ୱାରା ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ବାସ କରୁଥିବା ଅମରାବତୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଅଦ୍ଭୁତ ଫୁଲ, କମଳ ରଙ୍ଗର କିଶଳୟ, ହରିତ ଘାସ ଓ ନୀଳ ଝାଡ଼ି ମିଶି ଏକ ଚିତ୍ରାଭିନ୍ନ ଦୃଶ୍ୟ ତିଆରି କରିଥିଲା। ସେଠାରେ ଗଛମାନେ ଗନ୍ଧ ଓ ରସଭରା ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକୁ ବନରାଜମାନେ ମାନବମାନେ ବା ଅଳଙ୍କାର ଭଳି ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେଇ ଅଟବି ଚୈତ୍ରରଥ ଓ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ପରି ମନୋହର ଏବଂ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନରେ ଭରିଥିଲା। ଏଠି ଦାତ୍ୟୂହ, କୟଷ୍ଟି, ବକ ଓ ମୟୂର ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଜଙ୍ଗଲ ଝରଣା ଠାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଗାନ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ସଦା ମଦମସ୍ତ ଥିଲେ, ମଧୁମକ୍ଷିକା ଚାରିପାଖ ଉଡୁଥିଲେ, କୋଉଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ସରସ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବନରାଜମାନେ ଅଟବି ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଯେଉଁ ବନରାଜମାନେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବା ଶକ୍ତି ଥିଲେ, ସେମାନେ ଖୁସି ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ ଅଟବିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏଠାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଫୁଲ ଗନ୍ଧର ଶିତଳ ବାତାସ ବହୁଥିଲା। ଏଉଁଠି ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଅନୁମତିରେ କିଛି ବନରାଜ ନେତା ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଛାଡ଼ି, ପତାକା ନେଇ ଲଙ୍କା ଦିଗରେ ଗଲେ। ସେମାନେ ଗଜ୍ଜନ କରି, ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ମୃଗ ଓ ହାତୀମାନେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଗଜ୍ଜନରେ ଲଙ୍କା କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ଦୃତ ପଦେ ପୃଥିବୀକୁ ଦବାଇଲେ, ଫଳରେ ଧୂଳି ଉଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଚାଲିଗଲା। ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଭାଲୁ, ସିଂହ, ମହିଷ, ହାତୀ, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଦଶଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ। ତ୍ରିକୂଟ ପର୍ବତର ଉଚ୍ଚ ଶିଖର, ଯାହା ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲା ଓ ଫୁଲରେ ଝାମେଇ ଥିଲା, ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ ଚାନ୍ଦି ପର୍ବତ ପରି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଲାଗୁଥିଲା। ଏହି ପର୍ବତ ଶତ ଯୋଜନ ବିସ୍ତୃତ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୋଭାବନ୍ତ, ମୃଦୁ, ବିଶାଳ ଓ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଯାଁଠାକୁ ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଚଢ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ପର୍ବତ ପରି ଚିନ୍ତା କରିବା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ, କାରଣ ଏଉଁଠି ଲଙ୍କା ରବଣଙ୍କ ଶାସନରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲା। ସେହି ନଗରୀ ଦଶ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ତ ଓ ବିଶ୍ ଯୋଜନ ଦୀର୍ଘ, ଉଚ୍ଚ ମହଲ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦୁର୍ଗ ଥିଲା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୌପ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ। ଲଙ୍କା ମହଲ ଓ ବିମାନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା, ମଧ୍ୟ ଵୈଷ୍ଣବ ଲୋକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଘନ ମେଘ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପ ରୁ ରକ୍ଷିତ। ଏହି ନଗରୀରେ ହଜାର ଖମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଏକ ମହଲ ଥିଲା, ଯାହା କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ମହଲ ସହରର ଅଳଙ୍କାର ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ସଦା ଶତ ଶତ ରାକ୍ଷସମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ସେଉଁଠି ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନଗରୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ପର୍ବତ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ। ପ୍ରକାର ଧରଣା ପକ୍ଷୀ, ପଶୁ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ଅନେକ ରାକ୍ଷସମାନେ ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରୀମତୀ ଓ ଧନଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲଙ୍କା ନଗରୀକୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ ରାମ ବନରାଜମାନେ ସହିତ ଦେଖିଲେ। ଏହି ମହଲ ଏବଂ ମନ୍ଦିରରେ ଭରିଥିବା ନଗରୀ ଦେଖି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ ରାମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, କାରଣ ଏହା ଦେବଲୋକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।