ଏହି ସମୟରେ ବିଭୀଷଣ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏହି ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ଶୂର ଓ ପ୍ରବଳ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ରାମଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ । ସେ କହିଲେ, “ହେ ନରପତି, ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାକ୍ଷସ ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ସେନା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛନ୍ତି ।” ବିଭୀଷଣ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ ଲଙ୍କା ବିଷୟରେ ସବୁ ସୂଚନା ଦେଇ, ସେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ । ଏହିପରେ ବିଭୀଷଣ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଯାହା ଦେଖିଥିଲେ, ତାହା ସବୁ କଥା ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ । ତା’ପରେ, ପଦ୍ମପତ୍ର-ନୟନ ରାମଙ୍କୁ ସେ ପୁନି କହିଲେ, “ହେ ରାମ, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ କଥା କହୁଛି । ଯେତେବେଳେ ରାବଣ କୁବେରଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଷଷ୍ଟି ଲକ୍ଷ ରାକ୍ଷସ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିଭା, ଶକ୍ତି, ତେଜ ଓ ଗର୍ବରେ ରାବଣ ସମାନ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ ।” “ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟଭୀତ କରିବାକୁ ଚାହେଁନି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ତୁମେ କ୍ରୋଧିତ ହେଉନାହାଁ । ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗଦେବତାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ବଶୀଭୂତ କରିପାରିବ । ତେଣୁ, ତୁମ ଚତୁର୍ବିଧ ବଳ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବନର ସେନାକୁ ବିନ୍ୟାସ କର, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ରାବଣଙ୍କୁ ଦଳିଦେବ ।” ବିଭୀଷଣଙ୍କ ଏହି କଥା ପରେ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ ରାମ କହିଲେ, “ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାରରେ ନୀଳ, ବନରମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବହୁ ବନର ସେନା ସହ ପ୍ରହସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଯିବେ । ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରରେ ବାଲିପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗଦ ବଡ଼ ସେନା ସହ ମହାପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ମହୋଦରଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯିବେ । ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଅପାର ଶକ୍ତି ସହ ବହୁ ବନରଙ୍କ ସହ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବେ । ଏଠିଏ ଯିଏ ଦାଇତ୍ୟ, ଦାନବ ଓ ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ କ୍ଷତି କରିଥାଏ, ଯିଏ ଅନେକ ବର ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ତଥାପି ଅଳ୍ପ ମନ ରଖିଛି, ସେ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ବିନାଶ ନିଶ୍ଚିତ କରିଛି । ମୁଁ ସଉମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାରରେ ମୋର ସେନା ନେଇ ଯିବି, ଯେଉଁଠି ରାବଣ ଅଛନ୍ତି । ବନର ରାଜା, ଭଲୁକ ରାଜା, ଏବଂ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଭାଇ ବିଭୀଷଣ ମଧ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଭାଗରେ ରହିବେ । ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ବନରମାନେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିବେ ନାହିଁ, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ହେବ ଆମ ଚିହ୍ନ । ଆମ ସେନାରେ ବନର ରୂପ ହିଁ ଚିହ୍ନ ହେବ, କିନ୍ତୁ ଆମ ସାତଜଣ ମାନବ ରୂପରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବୁ । ମୁଁ, ମୋ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ବିଭୀଷଣ ଏବଂ ମୋର ବନ୍ଧୁ, ଏହିପରି ପାଞ୍ଚଜଣ ।” ଏପରି କହି ବିଭୀଷଣଙ୍କ ସହ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ରାମ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ପ୍ରବଳ, ସୁଏଳ ପର୍ବତର ଆନନ୍ଦମୟ ଶିଖର ଦେଖି ଉପରକୁ ଚଢିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ଏକ ନୂତନ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ସୁଏଳ ଶିଖରକୁ ଚଢ଼ିବାକୁ ମନସ୍କାମ କରି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ କହିଲେ । ତେଣୁ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଚତୁର, ନୀତିଜ୍ଞ ଓ ରାତିରେ ଚଳିଥିବା ଏହି ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଓ ଉତ୍ତମ କଥା କହିଲେ: “ଚଳ, ଆମେ ସବୁଏ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ସୁଏଳକୁ ଚଢ଼ିବା, ଯେଉଁଠି ଶତଶଃ ଖଣିଜ ରହିଛି, ଏଠାରେ ଏହି ରାତି କାଟିବା । ଏଠାରୁ ଆମେ ଲଙ୍କାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିବା, ଯେଉଁଠି ମୋ ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଅପହରଣ କରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ରହେ, ଯାହାର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି ।” “ଯିଏ ନ ଧର୍ମ, ନ ଚରିତ୍ର, ନ ବଂଶ ଜାଣେ, ଯିଏ ନିମ୍ନ ରାକ୍ଷସ ଭାବରେ ଏହି ନିନ୍ଦନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି— ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ନାମ ଶୁଣିଲେ ମୋ ମନେ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ଏହି ଦୁଷ୍ଟର ଅପରାଧ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ବିନାଶ ଦେଖିବି । ଯେତେବେଳେ କଳର ଫାନ୍ଦରେ ପଡ଼ି କେହି ପାପ କରେ, ସେ ଏକର ଦୁଷ୍କୃତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କୁଳ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ତଥାପି ରାବଣ ପ୍ରତି କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହେବା ନହିଁ, ରାମ ରଙ୍ଗିନ ସୁଏଳ ଶିଖରକୁ ଚଢ଼ି, ଏଠିରେ ନିବାସ କଲେ । ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଧ୍ୟାନ ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସହ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚଳିଲେ, ତୀର ଧରି ମହାଧନୁ ଉଠାଇ ରହିଲେ । ସୁଗ୍ରୀବ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ, ବିଭୀଷଣ, ହନୁମାନ, ଅଙ୍ଗଦ, ନୀଳ, ମୈନ୍ଦ, ଦ୍ୱିବିଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନରମାନେ ସହ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଲେ । ଗଜ, ଗବକ୍ଷ, ଗବୟ, ଶରଭ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ପନସ, କୁମୁଦ, ହର, ଓ ଦଳପତି ରମ୍ଭା ମଧ୍ୟ ଚଢ଼ିଲେ । ଜାମ୍ବବାନ, ସୁଷେଣ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଋଷଭ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁର୍ମୁଖ ଓ ବଳବାନ ବନର ଶଟାବଳି ମଧ୍ୟ ଚଢ଼ିଲେ । ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ଅନେକ ଦ୍ରୁତଗତିଶୀଳ ବନର, ପବନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ପର୍ବତଚାରୀ, ସୁଏଳ ଶିଖରକୁ ଚଢ଼ିଲେ । ଶତଶଃ ବନରମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଏହି ପର୍ବତ ଚଢ଼ି, ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏସିଁ ଦେଖାଗଲେ । ପର୍ବତ ଶିଖରରୁ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ— ଆକାଶରେ ଝୁଲିଥିବା ପରି ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦ୍ୱାର ଓ ଭିତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ଲଙ୍କା ନଗର । ବନର ନାୟକମାନେ ଦେଖିଲେ, ଲଙ୍କା ରାକ୍ଷସମାନେ ଭରିଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁର୍ଗ ଓ କଳାବର୍ଣ୍ଣ ରାକ୍ଷସମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି । ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଦୁର୍ଗ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ । ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରତି ଉତ୍ସୁକ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବନରମାନେ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ନାନା ପ୍ରକାର ଗଜ୍ଜନ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଲା, ସାନ୍ଧ୍ୟାର ରଙ୍ଗରେ ରଞ୍ଜିତ ହୋଇଲା, ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଆଲୋକରେ ରାତି ଶାନ୍ତ ଭାବେ ବିତିଗଲା ।