ବିଭୀଷଣ ରାମଙ୍କୁ ଲଙ୍କାର ସେନାର ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ଦେଲେ—ସେଠାରେ ଦଶ ହଜାର ହାତୀ, ଏକ ଲକ୍ଷ ରଥ, ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ଏକ କୋଟିଠାରୁ ଅଧିକ ରାକ୍ଷସ ଅଛନ୍ତି। ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ରାତିରେ ଚଳାଚଳ କରନ୍ତି, ସବୁବେଳେ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସାହସୀ, ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାକ୍ଷସ ପାଇଁ ଏଠି ଏକ ହଜାର ହଜାର ସେନା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛନ୍ତି। ବିଭୀଷଣ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କହିଥିବା ଏହି ସମସ୍ତ ତଥ୍ୟ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ତାହା ଦେଖାଇଲେ। ଏପରେ ବିଭୀଷଣ ରାମଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ତଥ୍ୟ ଦେଇ କହିଲେ, “ଯେତେବେଳେ ରାବଣ କୁବେରଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ହଜାର ରାକ୍ଷସ, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଏବଂ ଗର୍ବରେ ରାବଣଙ୍କ ସମାନ, ସେଠାରୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଗଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଖି ଆପଣ କ୍ରୋଧିତ ହେବା କିମ୍ବା ଭୟଭୀତ ହେବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ତ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜୟ କରିପାରିବେ। ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କ ଚତୁର୍ବିଧ ବଳ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମଗ୍ର ବାନର ସେନାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତୁ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରାବଣଙ୍କୁ ଦଳନ କରିପାରିବେ।” ବିଭୀଷଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାମ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ କରି କହିଲେ, “ଲଙ୍କାର ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାରରେ ନୀଳ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର, ପ୍ରହସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ ଏବଂ ଅନେକ ବାନରମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ରହିବେ। ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରରେ ବାଲିପୁତ୍ର ଅଙ୍ଗଦ ବଡ଼ ସେନା ନେଇ ମହାପାର୍ଶ୍ୱ ଏବଂ ମହୋଦରଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ। ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅନେକ ବାନର ସହିତ ଲଙ୍କାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବେ। ଯେ ଦାନବ, ଦାନବ ଏବଂ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି ଦେବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥାଏ, ଯେଉଁଥିରେ ବରଦାନର ପ୍ରଭାବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅପମାନଜନକ ଓ ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ ହୁଏ—ସେ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିଛି। ମୁଁ ଏବଂ ସଉମିତ୍ରି (ଲକ୍ଷ୍ମଣ) ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାର ଦେଇ ସେନା ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରିବା, ଯେଉଁଠି ରାବଣ ଅଛନ୍ତି। ବାନର ରାଜା, ଭାଲୁ ରାଜା ଏବଂ ବିଭୀଷଣ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଭାଇ, ମଧ୍ୟ ଭାଗରେ ରହିବେ। ବାନରମାନେ ଯୁଦ୍ଧେ ମାନବ ରୂପ ନ ଧାରଣ କରନ୍ତୁ; ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହି ଆମ ସଙ୍କେତ ହେବ। କେବଳ ଆମେ ସାତଜଣ ମାନବ ରୂପରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା; ଅନ୍ୟମାନେ ବାନର ରୂପରେ ରହିବେ। ମୁଁ, ମୋ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବିଭୀଷଣ ଏବଂ ମୋ ମିତ୍ରମାନେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ମାନବ ରୂପରେ ଅଂଶ ନେବା।" ଏପରି କହି ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ଦାୟିତ୍ୱ ଦେଇ, ଚତୁର୍ବୁଧ ରାମ, ସୁବେଳ ପର୍ବତର ସୁନ୍ଦର ଢାଳ ଦେଖି, ସେଠାକୁ ଉପରେ ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏଠାରୁ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ସୁବେଳକୁ ଆରୋହଣ କରିବା, ଯେଉଁଠି ଶତଶଃ ଖଣିଜ ରହିଛି, ଏଉଁଠି ଏହି ରାତି କାଟିବା। ଏଠାରୁ ଆମେ ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖିପାରିବା, ଯେଉଁଠି ମୋ ଜୀବନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ରହିଛି, ଯାହା ତାଙ୍କର ନଶ୍ୱ ନିଶ୍ଚିତ କରିଛି। ଯିଏ ଧର୍ମ, ଆଚରଣ କିମ୍ବା କୁଳ ଜାଣିନାହିଁ, ଏବଂ ନିକୃଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସ ଚିନ୍ତାରେ ଏହି ନିନ୍ଦନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି—ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଉଲ୍ଲେଖ ହେଲେ ମୋତେ କ୍ରୋଧ ଆସେ। ସେ ନିମ୍ନ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପରିବାର ସମୁଦାୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି ମୁଁ ରାବଣଙ୍କୁ ଉପରେ ଅତି କ୍ରୋଧ ଧରିନାହିଁ, ଏହି ରଙ୍ଗୀନ ସୁବେଳ ଶିଖରରେ ଆମେ ରହିବାକୁ ଯାଉଛୁ।” ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଧ୍ୟାନମଗ୍ନ ଏବଂ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ବଡ଼ ଧନୁଷ ଏବଂ ତୀର ଉଠାଇ ରାମଙ୍କ ପଛରେ ଯାଇଲେ। ସୁଗ୍ରୀବ, ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ବିଭୀଷଣ, ହନୁମାନ, ଅଙ୍ଗଦ, ନୀଳ, ମଇନ୍ଦ, ଦ୍ୱିବିଦ ମଧ୍ୟ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଗଜ, ଗବକ୍ଷ, ଗବୟ, ଶରଭ, ଗନ୍ଧମାଦନ, ପନସ, କୁମୁଦ, ହର, ଏବଂ ରମ୍ଭ ମଧ୍ୟ ଚଢ଼ିଲେ। ଜାମ୍ବବାନ, ସୁଷେଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଋଷଭ, ପ୍ରବଳ ଦୁର୍ମୁଖ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ଶଟାବଳି ମଧ୍ୟ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ଏହି ଓ ଅନେକ ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ ବାନର, ପର୍ବତରେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିବା, ବାୟୁର ଗତିରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ଶତଶଃ ବାନର ଏହି ସୁବେଳକୁ ଚଢ଼ିଲେ, ଯେଉଁଠି ରାମ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅତି ଅଲ୍ପ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପାଖରୁ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ଚଢ଼ିଗଲେ। ସେଠାରେ ଶିଖରରୁ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ନଗରୀ, ମାନେ ଆକାଶରେ ଝୁଲିଛି, ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ୱାର ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ପ୍ରାଚୀର ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ। ବାନର ନାୟକମାନେ ଦେଖିଲେ ଲଙ୍କା ରାକ୍ଷସମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରବଳ ପ୍ରାଚୀର ଏବଂ କଳାବରଣ ରାକ୍ଷସମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଆଉ ଏକ ପ୍ରାଚୀର ନିର୍ମିତ ଦେଖିଲେ। ରାକ୍ଷସମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବାନର, ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ, ବିଭିନ୍ନ ଧ୍ୱନିରେ ଗର୍ଜନ କରି ଉଠିଲେ।