ସରମା ଲଙ୍କାର ଅନ୍ତର୍ଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରେ, ସେ ଜନକର ଜନ୍ମଜାତ କନ୍ୟା ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ନିଜ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ—ଜଣେ ଶୁଷ୍କ ପଦ୍ମରୁ ଖସିଯାଇଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ସୀତା ସରମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯିଏ ଉତ୍ତମ ଭାବରେ କଥା କହିଥିଲେ ଏବଂ ଫେରିଥିଲେ, ସ୍ନେହରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ ଏବଂ ନିଜେ ଏକାସନ ଦେଲେ। ସୀତା କହିଲେ, “ଏଠାରେ ବସି, ମୋତେ ସତ୍ୟ ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ସବୁ କଥା କହ; ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ?” ସୀତାଙ୍କର କମ୍ପିତ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରସ୍ନା କରିବା ପରେ, ସରମା ରାବଣ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପରାମର୍ଶଦାତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା କହିଥିଲେ, ସେ ସବୁ କଥା ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ସରମା କହିଲେ, “ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣ, ତାଙ୍କର ମା ଏବଂ ବଡ଼ ପରାମର୍ଶଦାତାଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, ତୁମ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ବହୁତ ସ୍ନେହରେ ଅନେକ କଥା କହିଥିଲେ, ଓ ବୈଦେହୀ। ତାଙ୍କର ପରାମର୍ଶଦାତାମାନେ କହିଲେ, ‘ମୈଥିଲୀଙ୍କୁ ମାନ୍ୟତା ଦେଇ ମନୁଷ୍ୟର ରାଜାଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦିଅ; ଜନସ୍ଥାନରେ ଘଟିଥିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଏହି ପାଇଁ ପ୍ରମାଣ।’ କିଏ ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ, ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିପାରିବ?” “ଏପରି ମା ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପରାମର୍ଶଦାତାମାନେ ଏକାଧିକ ବାର ପରାମର୍ଶ ଦେଲେ, ତଥାପି ରାବଣ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଲଗ୍ନ ଥିବାରୁ ସୀତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁନାହିଁ। ଓ ମୈଥିଲୀ, ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେଇଛନ୍ତି। ତେଣୁ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷାରୁ ଏହି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଭୟରୁ ସେ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଟଳ ରହିଛନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ରାମ ରାବଣଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଓ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ, ଶ୍ୟାମ ନୟନ ଓ ମୈଥିଲୀ, ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରାଇ ନେବେ।” ଏହି ସମୟରେ, ଡ଼଼ାକ ବାଜା ଓ ଶଙ୍ଖ ରବ୍ବି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋର କରି ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲା ଏବଂ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଭାନର ସେନାର ରବ୍ବି ଶୁଣି, ଲଙ୍କାର ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କର ଦାସମାନେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିବାରୁ ଏବଂ ନିରାଶାରେ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିବାରୁ, ରାଜାଙ୍କର ଦୋଷରେ ଆଶାର ଆଲୋକ ଦେଖିପାରୁନାହାଁ। ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି—ଯୁଦ୍ଧ କାଣ୍ଡର ଅପୂର୍ବ ରାମାୟଣର ପଞ୍ଚତିରିଶ ଶର୍ଗ। ଏହି ଡ଼଼ାକ ଓ ଶଙ୍ଖର ମିଶ୍ର ରବ୍ବି ସହିତ, ଶତ୍ରୁ ନଗର ଜୟ କରିଥିବା ବିରାଟ ଭୁଜଶାଳୀ ରାମ ଆଗକୁ ଅଗ୍ରସର ହେଉଛନ୍ତି। ଏପରି ଶୋର ଶୁଣି, ରାକ୍ଷସମାନେର ଲୋକପତି ରାବଣ କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଚିନ୍ତାରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପରାମର୍ଶଦାତାମାନେକୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାବଣ ସମସ୍ତ ପରାମର୍ଶଦାତାମାନେକୁ ଉଦ୍ଦିପିତ କରି, ସମସ୍ତ ସଭାକୁ ଗଞ୍ଜାଇ, ଏପରି କହିଲେ: “ରାକ୍ଷସମାନେର ଲୋକପତି, ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ଜଗତକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥିବା, ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିବା, ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ, ଶକ୍ତି ଓ ଶୂରତାର ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ତୁମେ ଯାହା ରାମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ କହିଛ, ମୁଁ ଶୁଣିଛି; ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ସତ୍ୟ ପ୍ରତାପ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଜାଣିଛି। ସମସ୍ତେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ହୋଇ ରାମଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଜାଣିଛ।" ଏହି ସମୟରେ, ଅତିବିବେକୀ ରାକ୍ଷସ ମାଲ୍ୟବାନ୍, ରାବଣଙ୍କର ମାମାଁ, ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଏପରି କହିଲେ: “ରାଜା, ଯେଉଁ ଶାସକ ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ ଏବଂ ନୀତି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଶାସନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରନ୍ତି। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ମିତ୍ରତା କରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ ରଖି, ନିଜ ଦଳକୁ ବଢ଼ାଇ, ସେ ବିଶାଳ ସ୍ୱାଧୀନତା ଲାଭ କରନ୍ତି। ଅବନତି ସମୟରେ ରାଜା ସମତା ଭିତ୍ତିକ ଶାନ୍ତି କରିବା ଉଚିତ; ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ କମ୍ ମନିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।" "ତେଣୁ ରାବଣ, ମୁଁ ରାମ ସହିତ ଶାନ୍ତି ପକ୍ଷରେ ଅଛି; ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଆକ୍ରମଣ ହୋଇଛ, ସୀତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦିଅ।" "ସମସ୍ତ ଦେବ ଋଷି ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଜୟ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଶତ୍ରୁତା ଚାହୁନାହିଁ; ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଶାନ୍ତି କରିବାକୁ ଚାହିଁ।" "ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି: ଦେବତା ଓ ଦାନବ, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ଉପରେ ଆଧାରିତ।" "ଧର୍ମ ଅମର ମହାତ୍ମାମାନେର ପକ୍ଷ; ଅଧର୍ମ ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେର ପକ୍ଷ, ଓ ରାକ୍ଷସ।" "ଧର୍ମ ଯୁଗରେ, ଧର୍ମ ଅଧର୍ମକୁ ନିମ୍ନ କରେ; ତିଷ୍ୟ ଯୁଗରେ, ଅଧର୍ମ ଧର୍ମକୁ ନିମ୍ନ କରେ।" "ତୁମେ ଯେଉଁପରି ଲୋକରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ, ଏତେ ମହାଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି; ଅଧର୍ମକୁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରିଛ, ଏବଂ ଏହି ଦ୍ୱାରା ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେ ଆମଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।" "ଏହି ଅଧର୍ମ, ତୁମ ଅବହେଳାରୁ ବଢ଼ି, ସାପ ପରି ଆମକୁ ଚୁଷିଯାଉଛି; ଦେବତାମାନେର ସ୍ୱାମୀ ଦେବତାମାନେର ପକ୍ଷକୁ ଶକ୍ତି ଦେଉଛନ୍ତି।" "ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ ଅବହେଳା କରିଛ, ଏବଂ ଅଗ୍ନି ପରି ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ରଣା ସୃଷ୍ଟି କରିଛ।" "ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ କରିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ, ଅଗ୍ନି ପରି ଦହୁଛି; ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ତପସ୍ୟାରେ ପରିଶୁଦ୍ଧ, ଧର୍ମରେ ଲଗ୍ନ।" "ଏହି ଦ୍ୱିଜମାନେ ପ୍ରଧାନ ଯଜ୍ଞରେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନିକୁ ନିବେଦନ କରନ୍ତି ଏବଂ ବେଦ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ପାଠ କରନ୍ତି।" "ଏହି ଦ୍ୱିଜମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ରର ରବ୍ବି ବଢ଼ାଇ, ଦିଗବାସୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କମ୍ପିତ କରି ଥାଣ୍ଡା ଦିନର ତୁଫାନ ପରି କରିଛନ୍ତି।" "ଋଷିମାନେର ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞରୁ ଉଠୁଥିବା ଧୂଁଆଁ ଦଶ ଦିଗକୁ ବ୍ୟାପି, ରାକ୍ଷସମାନେର ଶକ୍ତିକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଛି।" "ଏହି ବିଭିନ୍ନ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ରାକ୍ଷସମାନେକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛନ୍ତି।