ସରମା ସୀତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ କହିଲେ, "ତୁମ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଉ। ତୁମର ଭାଗ୍ୟ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଛି, ଏବଂ ତୁମର ପ୍ରିୟ ନିରାପଦ ଅଛନ୍ତି—ମୋ କଥା ଶୁଣ। ରାମ ମଙ୍ଗାଦଳ ସହିତ ସମୁଦ୍ର ଟପି ଦକ୍ଷିଣ ତଟରେ ଆସି ଶିବିର ଗଢ଼ିଛନ୍ତି। ମୁଁ କାକୁତ୍ସ୍ଥ ରାମଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ଦେଖିଛି, ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ଟପି ଆସି ସେନା ସହିତ ସୁରକ୍ଷିତ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାପାଣି ଅଛନ୍ତି। ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ତୀବ୍ରଗତି ରାକ୍ଷସମାନେ ଏଠାକୁ ଖବର ଆଣିଛନ୍ତି ଯେ ରାଘବ ସମୁଦ୍ର ପାର କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ରାକ୍ଷସାଧୀପତି ରାବଣ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଉପଦେଶ କରୁଛନ୍ତି। ଏପରି କହି ସରମା ରାକ୍ଷସୀ, ସୀତା ସହିତ ମିଶି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ସେନାର ତୟାରିର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ଢାକର ଉଚ୍ଚ ଗର୍ଜନ ଶୁଣି, ଯାହା ବଜ୍ର ଶବ୍ଦ ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ସରମା ମୃଦୁ ଭାଷାରେ ସୀତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହା ଯୁଦ୍ଧ ତୟାରିର ଭୟଙ୍କର ଢାକର ଧ୍ୱନି; ଏଇ ଘନ ଢାକର ଗର୍ଜନକୁ ଶୁଣ, ଯେମିତି ମେଘ ଗର୍ଜନ।" "ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀମାନେ ସଜିଛନ୍ତି, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ଯୋଜାଯାଉଛି, ହଜାର ଯୋଦ୍ଧା ବାଣ ଧରି ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ିଛନ୍ତି। ଏଠା ସେଠା ହଜାର ହଜାର ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସେନା ଦୃତ ଗତିରେ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି, ରାଜପଥ ର ସମସ୍ତ ଦିଗ ର ସେନା ଦେଖିବାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଛି। ତୀବ୍ର ଏବଂ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ତରଙ୍ଗ, ସମୁଦ୍ର ସମାନ, ତେଜସ୍ୱୀ ଅସ୍ତ୍ର, ଢାଲ ଓ ବର୍ମ ସହିତ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ରାକ୍ଷସନାୟକଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି, ଏହା ହେଉଛି ଉଲ୍ଲାସିତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର କୋଳାହଳ।" "ଏହି ଅଗ୍ନିର ତାପରେ ଝୁଲିଥିବା ଅରଣ୍ୟ ଭଳି, ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣର ତେଜ ଚମକୁଛି। ଘଣ୍ଟା ଶବ୍ଦ, ରଥ ଗର୍ଜନ, ଘୋଡ଼ା ହିନ୍ହାଡ଼ି, ଏବଂ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ରୋମାଞ୍ଚକର କୋଳାହଳ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ପାତ, ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି।" "ତୁମର ଭାଗ୍ୟ ଜାଗ୍ରତ, ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଉଛି, କାରଣ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭୀତ; କମଳ ଦଳ ନୟନ ଥିବା ରାମ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପରି। ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବ ଓ ଶାନ୍ତ ରୋଷ ସହିତ ବିଜୟୀ ହୋଇ, ରାମ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରି ପୁନି ତୁମର ପତି ହେବେ। ତୁମ ପତି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୀରତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବେ, ଯେମିତି ଇନ୍ଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁ ସହ ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ କରିଥିଲେ।" "ଯେତେବେଳେ ରାମ ଆସିବେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ଆଙ୍କ ଉପରେ ବସିଥିବା ଦୃଢ଼ ଏବଂ ସିଦ୍ଧ ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବରେ ଦେଖିବି। ଶୀଘ୍ର ହିଁ, ହେ ସୀତା, ସେ ପ୍ରଭଳ ରାମ ତୁମକୁ ବହୁ ମାସ ଧରି ଏହି ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଦେଖିବ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଯିବ, ସର୍ପ ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ପଡ଼ିବା ପରି।" "ରାବଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରି, ମୈଥିଲୀ, ରାମ ତୁମ ସହ ଶୀଘ୍ର ସୁଖ ଲାଭ କରିବେ। ରାମ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ତୁମେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିବ, ଯେପରି ଧରିତ୍ରୀ ଉତ୍ତମ ଫସଲ ଦେଖି ଖୁସି ହୁଏ। ବେଗୁନ ଘୋଡ଼ା ପରି ମହାପର୍ବତକୁ ପରିକ୍ରମା କରୁଥିବା ଭଳି, ଏଠି ଆସି ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନିଅ, ହେ ଦେବୀ; ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଆଲୋକର ଉତ୍ସ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ।" (ଏଠାରେ ଚତୁର୍ତ୍ଥିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି।) ଏହିପରେ ସରମା, ସୀତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଭାସି ଓ ତାଙ୍କ କଥାରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ଦେଖି, ଜଳ ଜଳାନ୍ତ ମାଟିକୁ ଶିତଳତା ଦେଇଥିବା ଭଳି, ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ। ମିତ୍ରୀ ଭାବେ ଉପକୃତି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଜ୍ଞାନବତୀ ସରମା ହସି ଉଚିତ ସମୟରେ କହିଲେ, "ହେ କଳାନୟନୀ, ମୁଁ ଗୁପ୍ତଭାବେ ଯାଇ ତୁମର ସନ୍ଦେଶ ରାମଙ୍କୁ ପହଁଚାଇପାରିବି, ଏବଂ ତାଙ୍କର କୁଶଳ ଖବର ଆଣିପାରିବି।" "ମୋ ଗତିକୁ ବାୟୁ କିମ୍ବା ଗରୁଡ଼ା ମଧ୍ୟ ମେଳାଇପାରିବେନି; ମୁଁ ଆକାଶରେ ଆଧାର ବିନା ଚଳିପାରିବି।" ଏପରି କହି ସରମା ଥିବାବେଳେ, ଦୁଃଖରେ ଭାସିଥିବା ସୀତା ମୃଦୁ ଓ ସୁସ୍ୱରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିପାରିବ, ତଳପାଟଳକୁ ଯାଇପାରିବ; ବୁଝ, ଏବେ ମୋ ପାଇଁ କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ।" "ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହ, ଏବଂ ତୁମ ମନ ନିଶ୍ଚଳ ଅଛି, ମୁଁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ—ରାବଣ କ'ଣ କରୁଛି ତାହା ଯାଇ ଦେଖ। କାରଣ, ସେ ରାବଣ କ୍ରୂର, ମାୟାବୀ, ମୋ ଶତ୍ରୁ, ଦୁଷ୍ଟମନା, ମୋତେ ମଦ ପିଇଲା ପରି ଭ୍ରମିତ କରେ। ସେ ସଦା ମୋତେ ଧମକ ଦେଉଛି, ପୁନିପୁନି ତିରସ୍କାର କରୁଛି, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।" "ମୁଁ ଭୟଭୀତ ଓ ଅଶାନ୍ତ, ତାଙ୍କ ଭୟରେ ଏହି ଅଶୋକ ବାଟିକାରେ ଆସିଛି। ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କିଛି ନିଶ୍ଚିତ ଖବର ଥାଏ, ତେବେ ମୋତେ ସବୁ କୁହ, ଏହା ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉପକାର ଓ ଦୟା ହେବ।" ସୀତା ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସରମା ମୃଦୁ କଥାରେ, ତାଙ୍କ ଅଶ୍ରୁପ୍ରସ୍ନ୍ନ ମୁହଁକୁ ଛୁଇଁ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଯଦି ଏହି ତୁମ ଇଚ୍ଛା, ହେ ଜାନକୀ, ମୁଁ ଯିବି; ଶତ୍ରୁର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣି ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରିବି, ହେ ମୈଥିଲୀ।" ଏପରି କହି ସରମା ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ରାବଣ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ କ'ଣ କହୁଛନ୍ତି ତାହା ଶୁଣିଲେ। ସେଇ ଦୁଷ୍ଟମନା ରାବଣଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଶୁଣି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଫେରି ଶୁଭ ଅଶୋକ ବାଟିକାକୁ ଆସିଲେ।