ସୀତା ଦୁଃଖରେ ଭାସୁଥିବା ସମୟରେ ସେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, “ମୋ ପରି ଅଯୋଗ୍ୟ ଜଣେ ନାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ରାଜପୁତ୍ର ରାମ, ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ, ଗୋରୁର ଖୁର ଚିହ୍ନରେ ପଡ଼ି ଯେପରି ସେହିପରି ନିହତ ହେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ଦଶରଥ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହ ବିବାହ କରି ମୋ ପରି ମୂଢ଼ା ନାରୀ ନିଜ କୁଳକୁ ଅପମାନିତ କରିଛି; ଧର୍ମାତ୍ମା ରାମଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହୋଇ ମୁଁ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହୋଇଛି। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କିଛି ମହାଦାନ ବା ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମୁଁ ବାଧା ଦେଇଥିଲି, ତେଣୁ ଆଜି ମୁଁ ସମସ୍ତ ଅତିଥିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହୋଇ ଏହି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି। ହେ ରାବଣ, ରାମଙ୍କ ଦେହ ଉପରେ ମୋତେ ଶୀଘ୍ର ମାରିଦିଅ; ପତି-ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ।” ଏଭଳି ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଧନୁଷ୍ୟ ଦେଖି କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଆସି, ରାମଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲା। ସେ କହିଲା, “ବିଜୟୀ ହେଉ, ହେ ପ୍ରଭୁ! ସେହି ସମୟରେ ସେ ପ୍ରସନ୍ନତା ପ୍ରାପ୍ତ କରି ରାବଣଙ୍କୁ ଜଣାଇଲା ଯେ, ବଳାଧ୍ୟକ୍ଷ ପ୍ରହସ୍ତ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଆସିଛନ୍ତି ଓ ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖାପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଅଶୋକବାଟିକା ଛାଡ଼ି ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ମିଳିବାକୁ ଗଲେ। ସେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଚାର କରି, ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଜାଣି, ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ରାବଣ ବେଳେବେଳେ ଦୂତମାନେ ଓ ବଳବାନ୍ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତନ କରି ନିଜ ସେନାପତିମାନେଙ୍କୁ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ଆଦେଶ ଦେଲେ, “ତୁରନ୍ତ ବାଜାର କୋଣାରେ ଯୁଦ୍ଧ ଢୋଲ ଉପରେ ଭାରି ଆଓଜ ପଡ଼; କାହିଁକି ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ହେଉଛି ତାହା ଘୋଷଣା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ।” ଦୂତମାନେ “ଯଥାଜ୍ଞା” କହି ମହାସେନାକୁ ଏକତ୍ର କରି ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ରାବଣଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୃଶ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଲା। ସୀତା ମୂଢ଼ାବସ୍ଥାରେ ବସିଥିବା ବେଳେ ଏକ ଦୟାଳୁ ଓ ଶାନ୍ତ ସ୍ୱଭାବର ରାକ୍ଷସୀ ସରମା ତାଙ୍କଠାରେ ଆସିଲେ। ସେ ସୀତାଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ ଓ ମିତ୍ରତାର ସ୍ନେହରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, “ଭୟ କରନ୍ତୁନାହିଁ, ମାଇଥିଲୀ! ମନକୁ ଦୁଃଖିତ କରନ୍ତୁନାହିଁ। ରାବଣ ଯାହା କହିଛନ୍ତି ଓ ଆପଣ ମନେ ଯାହା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ମିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ସବୁ କଥା କହିବି। ଏକା ଅଟାଳିକା ମଧ୍ୟରେ ରାବଣଙ୍କୁ ଭୟ କରିବାକୁ ଛାଡ଼ି ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ସବୁ କିଛି କରିବି।” ସରମା ତାଙ୍କ ସ୍ନେହରେ ସୀତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରାଇଲେ, “ମୁଁ ଯାହା ଦେଖିଛି, ରାବଣ କେଉଁଥିରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇ ବାହାରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ତାହା ଜାଣିଛି। ରାମଙ୍କୁ ରାତିରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଏକ ଧର୍ମାତ୍ମା, ଶୂରବୀର, ଧନୁର୍ଧର, ଦୀର୍ଘବାହୁ, ବିଶାଳ ବକ୍ଷସ୍ଥଳୀ ଓ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାମଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବନର ମଧ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ବନର ମାନବାନ୍ଦରମାନେ ଏଭଳି କୌଶଳରେ ନଶ୍ଟ ହେବେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ରାମଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ମହାଦେବଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅଛନ୍ତି। “ରାମ ଏକ ଶୂରବୀର, ନିଜ ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିବା, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସେ ଶତ୍ରୁ ଦଳ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ରାଘବ ଅମର ଅଟୁଟ; ସେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇନାହାନ୍ତି। ରାବଣ ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଛନ୍ତି। ଆପଣ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ, ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୁଅନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ହେଉଛି, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟତମ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି। “ରାମ ମନ୍ଦିର ସେନା ନେଇ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦକ୍ଷିଣ ତୀରେ ଶିବିର ଗଢ଼ିଛନ୍ତି। ମୁଁ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ସେନା ସହିତ ସୁରକ୍ଷିତ ଦେଖିଛି। ରାବଣଙ୍କ ଦୂତମାନେ ଖବର ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଛନ୍ତି ଯେ, ରାଘବ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ରାବଣ ଏବେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ବିଚାର କରୁଛନ୍ତି।” ଏପରି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ସରମା ଓ ସୀତା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ତୟାରିର ଅତି ଭୟାନକ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। ଏହି ମହାଘୋର ଢୋଲ ଶବ୍ଦକୁ ଶୁଣି, ସରମା କହିଲେ, “ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଢୋଲର ଘୋର ଧ୍ୱନି, ମେଘ ଗର୍ଜନା ପରି ଶୁଣାଯାଉଛି। ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ସଜାଯାଉଛି; ହଜାର-ହଜାର ସେନା, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଓ ସେଉଠାରେ ନିର୍ମାଳ୍ୟ ଧାରଣ କରିଥିବା ସେନା ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି; ସମସ୍ତ ରାଜପଥ ସେନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଛି, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମତ୍କାର।" ଏଭଳି ଦୃଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସୀତାଙ୍କ ଦୁଃଖ, ରାବଣଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ତୟାରି, ଓ ସରମାଙ୍କ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଏକ ଭୟ, ଆଶା ଓ ଅନୁଭୂତିର ମିଶ୍ର ପରିବେଶ ତିଆରି କରିଦେଲା।