ଏହି ଦୁଃଖ ଦିନରେ, ଶୋକରେ ଡୁବିଯାଇଥିବା ସୀତା ରାମଙ୍କ ଶବ ଦେଖି ଭାବୁଛନ୍ତି—“ହେ ରାଘବ, ତୁମେ ଶୋଇଥିବାବେଳେ ହତ୍ୟା ହେଇଗଲା, ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଘରକୁ ନିଯାଯିଲି; ଏହି ଦୁଃଖରେ ତୁମର ହୃଦୟ ଭଙ୍ଗ ହେଇଯିବାରୁ ମୁଁ ବଞ୍ଚିବି ନାହିଁ। ମୋ ଦୁର୍ବଳତା ଦ୍ୱାରା ଦୋଷୀ ହେଲି, ଦୟାଳୁ ରାମ, ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସାଗର ଉପରେ ପାର ହେଲେ, ଗଂଗାର ଗୋଡ଼ ଚିହ୍ନ ଭଳି ଅପମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ। ମୁଁ ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାମଙ୍କ ସଙ୍ଗେ ଦିଲ୍ଲୀରେ ବିବାହ କରି ମୋ ପରିବାରର ଅପମାନ ହେଲି; ଉତ୍ତମ ରାମଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହୋଇ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେଲି। ନିଶ୍ଚୟ, ଆଗରୁ ମୁଁ କିଛି ଉତ୍ତମ ଦାନ କିମ୍ବା ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ବାଧା ଦେଇଥିଲି, ତେଣୁ ଆଜି ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇଛି। ହେ ରାବଣ, ରାମଙ୍କ ଶବ ଉପରେ ମୋତେ ଦ୍ରୁତ ମାର; ପତି-ପତ୍ନୀକୁ ଏକତ୍ର କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ।” ଏପରି ଶୋକରେ ତପିଥିବା ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଧନୁଷ ଦେଖି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଥିଲେ। ସୀତା ଏପରି ଶୋକ କରିଥିବାବେଳେ, ଏକ ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ହାତ ଜୋଡି ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି, “ଜୟ ହେ ମହାପ୍ରଭୁ,” କହି, ପ୍ରହସ୍ତ କମାଣ୍ଡର ଆସିବାର ଖବର ଦେଲା। ସେ କହିଲେ, “ପ୍ରହସ୍ତ ଏବଂ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆସିଛନ୍ତି; ତୁମ ସମ୍ମୁଖ ଦର୍ଶନ ଚାହିଁଛନ୍ତି, ମୋତେ ଏହି ଦୂତି ଦେଇଛନ୍ତି। ନିଶ୍ଚୟ, ମହାରାଜ, କିଛି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଧୈର୍ୟ ଦରକାର, ତୁମେ ସମ୍ମିଳନ ଦିଅ।” ରାକ୍ଷସଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି, ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ଅଶୋକ ଭୂମିକୁ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଲେ। ସେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଚାର କରି, ରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି ଜାଣି, ସଭାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ରାବଣ ଏହା ଛାଡ଼ିବା ସହିତ, ରାମଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା। ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ ରାମଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯୋଜନା କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ରାବଣ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନାପତି ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ କଠୋର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ଦ୍ରୁତ, ଯୁଦ୍ଧ ଡ଼଼ମ୍ବ ଦେଇ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଏକତ୍ର କର; କାରଣ କହିବା ଦରକାର ନାହିଁ।” ଏହି ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କରି, ଦୂତମାନେ ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ବିଶାଳ ସେନାକୁ ଏକତ୍ର କରି, ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରାବଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଆସିଥିବା ଓ ଆସୁଥିବା ସେନାର ବାର୍ତ୍ତା ଦେଲେ। ଏଠାରେ ଚମତ୍କାର ଏବଂ ଦୟାଳୁ ଶରମା ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ସୀତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ମିତ୍ରତା ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ। ଶରମା ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ହେ ବିଧେହୀ, ମନ ଭଙ୍ଗ କରନି; ରାବଣ ଯାହା କହିଛି ଓ ତୁମେ ଯାହା ଭାବିଛ, ତାହା ଭୁଲିଯାଅ। ମିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ତୁମେ ପାଇଁ ସବୁ କିଛି ଦେବାକୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଛି; ଏକାନ୍ତ ଅରଣ୍ୟରେ ଲୁଚି ରାବଣଙ୍କ ଭୟକୁ ଦୂର କରିଛି, ତୁମ ନିମିତ୍ତେ ମୋତେ ରାବଣଙ୍କ ଭୟ ନାହିଁ। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାୟକ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ, ମୁଁ ମୈଥିଳୀ ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଣିଛି, କାରଣ ମୁଁ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି। ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ରାତିରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଏହି ମାନବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିବା ବାନରମାନେ ଏପରି ଭାବେ ମରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ବାନରମାନେ ରାମଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅଛନ୍ତି। ରାମ ଦୀର୍ଘବାହୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବିଶାଳ ଛାତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେ ସ୍ବୟଂ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ନିତିଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶକ, ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହି ରାଘବ ଶତ୍ରୁମାନେ ମାରିଛନ୍ତି, ହେ ସୀତା, ମରିନାହିଁ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମାୟା ତୁମେ ପାଇଁ ରାକ୍ଷସ ନାୟକ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଛି, ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପ୍ରତି ବିରୋଧୀ। ତୁମ ଦୁଃଖ ଦୂର କର; ଶୁଭ ଦିନ ଆସିଛି, ତୁମ ଭାଗ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ତୁମ ପ୍ରିୟ ରକ୍ଷିତ—ଶୁଣ। ରାମ ନିଜ ବାନର ସେନା ସହିତ ସାଗର ପାର କରି ଦକ୍ଷିଣ ତୀରରେ ଶିବିର କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଦେଖିଛି କାକୁତ୍ସ୍ଥ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ସେନା ସହିତ ସାଗର ପାର କରି ରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଖବର ଆଣିଛନ୍ତି, ଯେ ରାଘବ ସାଗର ପାର କରିଛନ୍ତି। ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି, ହେ ଚିରବିଶାଳ ନୟନୀ, ରାକ୍ଷସ ନାୟକ ରାବଣ ଏବେ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରୁଛନ୍ତି। ଏପରି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶରମା ଓ ସୀତା ମିଶି ଯୁଦ୍ଧ ସେନାର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ। ବିଶାଳ ଯୁଦ୍ଧ ଡ଼଼ମ୍ବର ଗଜ୍ଜନ ଶୁଣି, ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ଶରମା କହିଲେ, “ହେ ଭୟଭିତ ଏକା, ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଡ଼଼ମ୍ବ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତିର ସଙ୍କେତ; ଏହି ଗଭୀର ଡ଼଼ମ୍ବ ଶବ୍ଦ ମେଘର ଗଜ୍ଜନ ଭଳି ଶୁଣ। ବନ୍ଧୁ ହାତୀମାନେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହେଉଛନ୍ତି, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗ କରାଯାଉଛି; ହଜାର ଯୋଦ୍ଧା ତୀର ଧରି ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।” ଏପରି ଭୟ, ଦୁଃଖ ଓ ଆଶ୍ୱାସନର ମଝିରେ, ଅଶୋକ ବନରେ ସୀତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ ଯୁଦ୍ଧର ଆଗମନ ଦୃଶ୍ୟ ଫୁଟି ଉଠିଲା।