ନଳଙ୍କର ସେତୁ ଉପରେ ଚଳି ମକ୍କା ଶୈନ୍ୟ ଶୂର୍ତ୍ର ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ପହଞ୍ଚିଗଲା। ସେଠାରେ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ମୂଳ, ଫଳ ଏବଂ ଜଳ ରେ ଭରିଥିବା ଶୂଭ୍ର ତଟରେ ସମସ୍ତେ ବସିଲେ। ରାଘବଙ୍କ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଚାରଣମାନେ ମହାର୍ଷିମାନେ ସହିତ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସିଲେ। ସେମାନେ ରାମଙ୍କୁ ଶୁଭ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଅଲଗା ଭାବରେ ଅଭିଷେକ କରିଲେ। ସମସ୍ତେ ରାମଙ୍କୁ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲଭ କର, ରାଜା ହେବା, ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ସମୁଦ୍ର ସହିତ ଅନେକ ବର୍ଷ ପରିଚାଳନା କର।” ଏଭଳି ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଲେ। ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧ କାଣ୍ଡର ଏକାଇଶ ତୃତୀୟ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ଭାଇ ଏବଂ ଶକୁନ ବିଦ୍ୟାର ଜ୍ଞାତା, ସେଇ ଅପଶକୁନ ଦେଖି ସୌମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, “ଚଳ, ଅମ୍ବୁ ଏବଂ ଫଳ ନିଅ, ଏହି ବିଶାଳ ଦଳକୁ ବିଭାଜନ କରି ଅନୁଶାସନାନୁସାରେ ଶୈନ୍ୟ ଗଠନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଆପଦ ଆସୁଛି, ଯାହା ଜଗତକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଆସିଛି, ମକ୍କା, ଭାଲୁ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ହତ୍ୟାକାଣ୍ଡ ହେବ। ବାୟୁ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଦେଇ ବହୁଛି, ଭୂମି କମ୍ପିଉଛି, ପାହାଡ ଶିରା ହଲୁଚି, ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ପଡ଼ିଯାଉଛି। ମେଘ ମାନେ ମାନ୍ସ ଭକ୍ଷକ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଛି, ଦୟାହୀନ ରକ୍ତ ମିଶ୍ରିତ ବିନ୍ଦୁ ଝରୁଛି। ସାନ୍ଧ୍ୟା ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଭଳି ତୀବ୍ର ଲାଲ, ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଚକ୍ର ଖସିଯାଉଛି। ସମସ୍ତଠାରେ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ବିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅସୁବିଧା ଦେଖି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗରେ ଦୟନୀୟ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି। ଚନ୍ଦ୍ର ରାତିରେ ଅଲୋକିତ ନୁହେଁ, ତାହାର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି, କଳା ଓ ଲାଲ ଧାରାରେ, ଜଣେ ଜଗତକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଉଠିଛି। ଶୁଭ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଟିକି ଭୟଙ୍କର ଲାଲ ଅନ୍ଧାର ଦେଖାଯାଉଛି, ଏବଂ ଏକ ନୀଳ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଛି। ଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ତାରାମାନେ ଅପରିଚୟ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି; ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ଚିହ୍ନମାନେ ଜଗତର ଶେଷକୁ ଜଣାଉଛି। କାଉ, ଶ୍ୟାନ, ଗୃଧ୍ରମାନେ ତଳେ ଉଡ଼ୁଛନ୍ତି, ଶ୍ୱାନମାନେ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି। ଭୂମି ପାହାଡ, ବାଲି, ତଳୱାର, ମକ୍କା ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦେହରେ ଭରିଯିବ, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତର କାଦୁଆରେ ଡୁବିଯିବ। ତେଣୁ ଆଜି ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ମକ୍କାମାନେ ସହିତ ରାବଣଙ୍କ ଦୂର୍ଗ ଉପରେ ଶୀଘ୍ର ଆଗ୍ରସର ହେବା ଦରକାର। ଏଭଳି କହି ଧନୁଧର ରାମ, ଯୁଦ୍ଧର ଭୟଙ୍କର, ସେ ଦୂର୍ଗ ଲଙ୍କା ଦିଗରେ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହେଲେ। ବିଭୀଷଣ, ସୁଗ୍ରୀବ ଏବଂ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ବାନରମାନେ ଦୃଢ଼ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ନାଶ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ହୋଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଘୋଷ କରୁଥିଲେ। ରାମଙ୍କ ଉଲ୍ଲାସ ପାଇଁ, ମକ୍କାମାନଙ୍କ ଶୌର୍ୟ ଓ ପ୍ରୟାସ ଦେଖି ରାଘବପୁତ୍ର ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ। ଏବେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧ କାଣ୍ଡର ଚବିଶ ତୃତୀୟ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଶାସିତ ନାୟକମାନଙ୍କ ଦଳ ଶୁଭ୍ର ରାତିର ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ବିଶାଳ ଦଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖି ଭୂମି ଭୟଭିତ ହୋଇ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କମ୍ପିଉଥିଲା।