ବିଭୀଷଣ ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛି; ଆପଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ରକ୍ଷକ। ମୁଁ ଲଙ୍କା, ମୋ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁବାନ୍ଧବ ଓ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି। ଏବେ ମୋ ରାଜ୍ୟ, ଜୀବନ ଓ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।” ବିଭୀଷଣଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି ରାମ ନଜର ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଉଥିବା କଥା କହିଲେ, “ତୁମେ ସତ୍ୟ କହ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା କ’ଣ?” ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ହେବା ପରେ, ବିଭୀଷଣ ରାବଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, “ହେ ରାମ! ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବର ଦ୍ୱାରା ଦଶମୁଖୀ ରାବଣ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ କିମ୍ବା ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ରାବଣ ପରେ ମୋଠାରେ ବଡ଼ ଭାଇ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ପ୍ରହସ୍ତ ତାଙ୍କର ସେନାପତି, ଯିଏ କୈଳାସ ପାହାଡ଼ରେ ମଣିଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାସ୍ତ କରିଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ଅପରିହାର୍ୟ କବଚ ପିନ୍ଧି, ବାଣ ଧରିଥିବାବେଳେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମାରିହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରି, ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ହନନ କରନ୍ତି। ମହୋଦର, ମହାପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ଅକମ୍ପନା ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ସେନାପତି, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଲଙ୍କାରେ ଏକ ଶତ କୋଟି ରୂପ ବଦଳାଉଥିବା, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସ ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ରାବଣ ଦିଗ୍ପାଳମାନୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ, ଦେବତାମାନୋ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସେ ପରାସ୍ତ କରିଦେଇଥିଲେ। ବିଭୀଷଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାମ ଭାବିଲେ, “ବିଭୀଷଣ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଦୁଷ୍କର୍ମ ରାବଣ କରିଛି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ, ମୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝିପାରିଛି। ରାବଣ ଯଦି ରସାତଳ, ପାତାଳ କିମ୍ବା ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ମୋ ହାତରୁ ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାବଣ, ତାଙ୍କ ପୁଅ, ବନ୍ଧୁ ଓ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା କରିପାରିବି ନାହିଁ, ମୁଁ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି ନାହିଁ। ଏହି କଥା ମୁଁ ମୋ ଏହି ତିନି ଭାଇଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ ଦେଇ କହୁଛି।” ରାମଙ୍କ ଏହି ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଶୁଣି ବିଭୀଷଣ ମସ୍ତକ ନମାଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ଲଙ୍କା ଜୟ ଓ ରାକ୍ଷସମାନୋ ନାଶ ପାଇଁ ମୋର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି, ଏବଂ ସେନାରେ ଯୋଗ ଦେବି।” ଏହିପରି କହିବା ସମୟରେ, ରାମ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସମୁଦ୍ରରୁ ଜଳ ଆଣ। ଏହି ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସମାନୋର ରାଜା ଭାବେ ମୋର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଦ୍ରୁତ ଅଭିଷେକ କର।” ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବନରମାନୋ ମଧ୍ୟରେ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସମାନୋର ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷିକ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୟା ଦେଖି ବନରମାନୋ ଉଲ୍ଲାସରେ ଜୟଧ୍ୱନି କରି, ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ, “ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!” ତାପରେ ହନୁମାନ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ବିଭୀଷଣଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ସମସ୍ତ ବଳଶାଳୀ ବନରମାନୋ ସହିତ ଆମେ କିପରି ଏହି ଅଚଳ ସମୁଦ୍ର, ଅର୍ଥାତ୍ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ, ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା?” ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ଉପାୟ ହେଉଛି, ସମସ୍ତ ନଦୀ ଓ ନାଳାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବରୁଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମୁଦ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରି ଲଙ୍କାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା। ବିଭୀଷଣ କହିଲେ, “ରାମଚନ୍ଦ୍ର ମହାରାଜ, ଏହି ଅପାର ସମୁଦ୍ର ସଗରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖୋଦାଯାଇଛି। ରାମଙ୍କ ବଂଶଜ ଭାବେ ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କ ପାଇଁ କାମ କରିବା ଉଚିତ।” ବିଭୀଷଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ସୁଗ୍ରୀବ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ବିଭୀଷଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ। ଏହା ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ, ଶୂର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ବନରମାନୋର ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ମନେ ପସନ୍ଦ ଲାଗିଲା। ରାମ ହସି କହିଲେ, “ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବିଭୀଷଣଙ୍କ ଏହି ମତ ମୋତେ ଭଲ ଲାଗିଲା। ସୁଗ୍ରୀବ ସଦା ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶକ, ତେଣୁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ଯାହାକୁ ଉଚିତ ଭାବିବ, କହ।” ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଉପୟୁକ୍ତ ଶିଷ୍ଟ ଭାବେ କହିଲେ, “ହେ ପୁରୁଷଶିଖାମଣି, ବିଭୀଷଣଙ୍କ କଥା ଏତେ ସମୟଯୋଗ୍ୟ ଓ ଲାଭକାରୀ, ତାହା ଆମେ କିପରି ନ ପସନ୍ଦ କରିବା? ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ସେତୁ ନ ହେଲେ ଲଙ୍କାକୁ ଦେବତା-ଅସୁର ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ। ବିଭୀଷଣଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉ। ଆଉ ବିଳମ୍ବ ହେଉ ନାହିଁ, ବରୁଣଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ, ଯେପରି ଆମର ସେନା ରାବଣଙ୍କ ଶାସିତ ନଗରୀକୁ ଯାଇପାରିବ।” ଏପରି କହି, ରାମ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଦର୍ଭା ଶଯ୍ୟାରେ ଶୟନ କଲେ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞ ବେଳେ କରାଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ, ଭଲ୍ୟଶାଳୀ ଶାର୍ଦୂଳ ନାମକ ଏକ ରାକ୍ଷସ, ଯିଏ ରାବଣଙ୍କ ଚର ସ୍ୱରୂପେ ଥିଲେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ ଥିବା ବନର ଏବଂ ଭଲୁଆ ସେନାକୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶାନ୍ତି ଓ ସୁସ୍ଥିତି ଦେଖି, ତୁରନ୍ତ ଲଙ୍କାକୁ ଫେରି ରାବଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସ୍ଥିର ଭାବେ ବନର ଓ ଭଲୁଆ ସେନା ଲଙ୍କା ଉପରେ ଆଗ୍ରସର ହେଉଛନ୍ତି।