ଏହି ସମୟରେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅସୁବିଧାର ସଙ୍କେତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନକ୍ଷତ୍ରମାଳା ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ମୃତ୍ୟୁର ଅଂଶୀଦାରମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଉଥିଲା। ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହୋଇଥିଲେ, ପାଣି ପ୍ରସ୍ନାନ୍ତ ଓ ପରିଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଜଙ୍ଗଲ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ମଧୁର ଗନ୍ଧ ବିକିରଣ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଗଛମାନେ ଋତୁଅନୁଯାୟୀ ଫୁଲରେ ମୁଢିଯାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ବାନର ସେନା ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଦେବସେନା ପରି ତେଜମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏହା ଦେଖି ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ ଯେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆପଣ ଖୁସି ହେବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଭାବରେ ଭାଇକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଖୁସି ଭରା ସୌମିତ୍ରି କଥା କହିଲେ। ତା’ପରେ ସମସ୍ତ ବାନର ସେନା ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଭାଲୁ, ବାନର ଓ ବାନରନାୟକମାନେ, ନଖ ଓ ଦାନ୍ତ ସହିତ ଶସ୍ତ୍ରସଜ୍ଜ, ହାତ, ପାଦ ଓ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଧୂଳି ଉଡ଼ାଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ। ସେହି ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବାନର ସେନା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣକୁ ଅଟକାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ସେନା ଘନମେଘ ପରି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଢାକି ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲା, ଏହା ଯେଉଁଠାରେ ଯାଉଥିଲା, ସେଠାରେ ଦୂର ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ନଦୀ ଅପରିଚିତ ଦିଶାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା, ପ୍ରସ୍ନାନ୍ତ ହ୍ରଦ ଓ ଗଛମାନେ ଆବୃତ ପାହାଡ଼ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ସମତଳ ଭୂମି, ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଙ୍ଗଲ ମାଧ୍ୟମରେ ମଧ୍ୟ, ଚାରିପାଖରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରି, ସେହି ବିରାଟ ସେନା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହ ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ସେମାନେ ପବନ ଗତିରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ବାନରମାନେ ରାଘବଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ପରସ୍ପରେ ଆନନ୍ଦ, ପ୍ରାକ୍ରମ ଓ ଶକ୍ତିର ଅତିରିକ୍ତ ଦେଖାଉଥିଲେ। ଯୁବା ଦମ୍ଭରେ କେହି ବିଭିନ୍ନ କୌଶଳ କରୁଥିଲେ; କେହି ତ୍ୱରିତ ଚାଲୁଥିଲେ, କେହି ଉଚ୍ଚ ଲାଫ ମାରୁଥିଲେ। କେହି ଜଙ୍ଗଲବାସୀ ବାନର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, କେହି ପୁଛ ନାଚୁଥିଲେ, କେହି ପାଦ ଦେଇ ଭୂମିକୁ ପିଟୁଥିଲେ। କେହି ହାତ ଉଠାଇ ଦେଖାଉଥିଲେ, କେହି ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛ ଭାଙ୍ଗୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ୁଥିବାମାନେ ଶିଖର ଉପରେ ଚଢ଼ିଯାଉଥିଲେ। କେହି ବଡ଼ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, କେହି ଶିସ୍କାର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ; ଅନେକେ ଜଠର ଶକ୍ତିରେ ଲତା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚକଚକାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାକ୍ରମ ଦେଖାଇ, ପାଥର ଓ ଗଛ ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ; ଶତ ଶତ, ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବାନର ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ତିଆରି କରୁଥିଲେ। ପୃଥିବୀ ସେହି ଭୟଙ୍କର ଓ ତେଜସ୍ବୀ ବାନରମାନେ ଭରିଯାଇଥିଲା; ସେହି ବିରାଟ ବାନର ସେନା ଦିନ ଓ ରାତି ଚାଲୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ବାନର, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ, ସୀତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ବିଳମ୍ବ କଲେ ନାହିଁ। ତା’ପରେ ସେମାନେ ସହ୍ୟ ପାହାଡ଼କୁ ପହଁଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଗଛ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା, ବାନରମାନେ ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ରାମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପ୍ରବାହମାନ ଝରଣା ଦେଖୁଥିବା ସହିତ ସହ୍ୟ ଓ ମଲୟ ପାହାଡ଼ ଦେଖି ଆଗକୁ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ବାନରମାନେ ଚମ୍ପକ, ତିଳକ, ଆମ୍ବ, ଅଶୋକ, ସିନ୍ଦୁବାର, ତିନିଶ, କୁନ୍ଦ ଗଛର ଡାଳି ଭାଙ୍ଗୁଥିଲେ। ଅଙ୍କୋଳ, କରଞ୍ଜ, ଡୁମୁର, ବଟ, ଜାମୁ, ଆମଳକୀ, ନୀପ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲେ। ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ବିଭିନ୍ନ ଜଙ୍ଗଲ ଗଛ, ବାୟୁର ଝୋକାରେ, ଫୁଲ ଝଡ଼ାଉଥିଲେ। ଚନ୍ଦନ ଭଳି ଶୀତଳ ପବନ, ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ମାଧ୍ୟମରେ, ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ ସହିତ ବହୁତିଲା। ସେହି ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଖଣିଜ ପଦାର୍ଥରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା; ବାୟୁ ଉଠାଇ ନେଇଥିବା ଧୂଳି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଥିଲା। ମନୋହର ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗଛମାନେ ବାନର ସେନାକୁ ଚାରିପାଖରେ ଆବୃତ କରିଥିଲେ। କେତକୀ, ସିନ୍ଦୁବାର, ମଧୁର ବସନ୍ତ ଫୁଲ, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଧବୀ ଓ ତରୁଣ କୁନ୍ଦ ଗୁଳ୍ମ ଶୋଭା ବଢ଼ାଉଥିଲେ। ଚିରିବିଲ୍ବ, ମଧୂକ, ବଞ୍ଜୁଳା, ବକୁଳ, ରଞ୍ଜକ, ତିଳକ, ନାଗ ଗଛ ଫୁଲରେ ମୁଢ଼ିଯାଇଥିଲେ। ଆମ୍ବ, ପାଟଳିକା, କୋବିଦାର, ମୁଚୁଳିନ୍ଦ, ଅର୍ଜୁନ, ସିଂଶପା, କୁଟଜ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଫୁଲିଯାଇଥିଲେ। ହିନ୍ତାଳ, ତିନିଶ, ଚୂର୍ଣ୍ଣକ, ନୀପ, ନୀଳଅଶୋକ, ସରଳ, ଅଙ୍କୋଳ, ପଦ୍ମକ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେହି ପାହାଡ଼ର ସମସ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଝିଲି ଓ ଜଳାଶୟ ବାନରମାନେ ଭରି ଦେଇଥିଲେ। ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ, କାରଣ୍ଡବ ହଁସ, ପ୍ଲବ ଓ କ୍ରଉଞ୍ଚ ପକ୍ଷୀ, ବନ ଶୁଆ ଓ ହରିଣେ ଏଠାରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ଭାଲୁ, ବାଘ, ସିଂହ, ଭୟଙ୍କର ଚିତା, ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ସାପ ଏଠାରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ମନୋହର ଜଳାଶୟ ଖୁସି ହୋଇଥିବା ବାନରମାନେ ଭରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାଜହଂସ ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପଦ୍ମ, ସୌଗନ୍ଧିକ, କୁମୁଦ, ଉତ୍ପଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଫୁଟିଯାଇଥିଲା। ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀ ମଣ୍ଡଳୀ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ; ବାନରମାନେ ଝିଲିରେ ସ୍ନାନ, ଜଳପାନ ଓ ଖେଳ କରୁଥିଲେ। ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ିବା ସମୟରେ ବାନରମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଜଳ ଛିଟାଇ, ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଥିବା ଫଳ, କନ୍ଦ ଓ ଫୁଲ ଖାଇ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ବାନରମାନେ ଶକ୍ତିରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଗଛ ଭାଙ୍ଗୁଥିଲେ, ଗଛ ଏତେ ଫଳରେ ଭରିଯାଇଥିଲା ଯେ, ଏହା ଗୋଡ଼ାର ଗାଡ଼ି ପରି ଝୁଲିଯାଉଥିଲା। ମଧୁର ରଙ୍ଗର ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ସ୍ୱସ୍ଥ ଏବଂ ମଧୁପାନ କରୁଥିଲେ, ଗଛର ଡାଳି ଭାଙ୍ଗି ଲତା ଟାଣୁଥିଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଛିଡ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ; କେହି କେହି ମଧୁରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଗଛରୁ ଗଛକୁ ଲାଫିଯାଉଥିଲେ। କେହି ଗଛ ଉପରେ ଯାଉଥିଲେ, କେହି ଜଳପାନ କରୁଥିଲେ; ପୃଥିବୀ ସେହି ବାନରନାୟକମାନେ ଭରିଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଖେତରେ ପୃଥିବୀ ଢାକିଯାଏ।