ସେହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ବନରାଜ ଦୃତଗତିରେ ଆଗକୁ ଝାପି ପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଶିକ୍ଷିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚାଳକଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ଦୌଡ଼ନ୍ତି। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଏହି ବନରାଜ ସମୂହରେ ବିଶିଷ୍ଟ ଦ୍ୱିପଦ ମଣିଷ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ। ବଡ଼ ବଡ଼ ବନରାଜମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପରେ ଗ୍ରହମାନେ ପଡ଼ନ୍ତି। ରାମଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ବନରାଜ ରାଜା ସୁଗ୍ରୀବ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ଏହିପରି ଆଦର ମଧ୍ୟରେ ରାମ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ ତାଙ୍କ ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅଙ୍ଗଦ ସହ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ଶୁଭ ଓ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ— "ଶୀଘ୍ର ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରି ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଆପଣ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ସାଧନ କରି ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିବେ। ରାଘବ, ଆପଣଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ, ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଓ ସମୃଦ୍ଧିସମ୍ପନ୍ନ ଭାବେ ଯିବେ। ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ଭୂମିରେ ବଡ଼ ଶୁଭ ସଂକେତ ଦେଖାଯାଉଛି।" ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଆଉ କହିଲେ, "ଆପଣଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଶକୁନ ଦେଖାଯାଉଛି। ମୃଦୁ ଓ ଶୁଭ ବାୟୁ ସେନା ଉପରେ ବହୁଛି, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଉଛି। ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ମଧୁର ଓ ମିଷ୍ଟି ଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଶୁଭ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅପ୍ରଭାବିତ ଭାବେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍।" "ଉଶନା ଭାର୍ଗବ ତାପସ ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିରେ ଆଗକୁ ଯାଇଛନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶୁଭ ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ମହାମୁନିମାନେ ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ରାଜା ତ୍ରିଶଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ସହ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଆମ ଆଦିପୁରୁଷ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ମହାତ୍ମା ଆଗରେ।" "ଶୁଭ ଆକାଶରେ ବିଶାଖା ନକ୍ଷତ୍ର ବିଘ୍ନବିହୀନ ଭାବେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଏହି ନକ୍ଷତ୍ର ଆମ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁମାନେ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ନୈରୃତ ନକ୍ଷତ୍ର ଦୁଃଖିତ, ମୂଳ ନକ୍ଷତ୍ର ମୂଳବତ୍ ସହ ସ୍ପର୍ଶିତ ଓ ଧୂମକେତୁ ଦ୍ୱାରା ଧୂଆଁ ହେଉଛି।" "ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ସଂକେତ ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ବିନାଶର ଚିହ୍ନ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ଗ୍ରହମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଛି। ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ, ଜଳ ଶୁଭ୍ର, ଓ ଅରଣ୍ୟ ଫଳେ ଭରିଛି। ମଧୁର ଗନ୍ଧ ବିକୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି, ଗଛମାନେ ଋତୁଅନୁସାରେ ଫୁଲିଛି।" "ଏହି ସମସ୍ତ ବନରାଜ ସେନା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧର ଦେବସେନା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଛି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଆପଣ ଆନନ୍ଦିତ ହେବା ଉଚିତ।" ଏଭଳି ଭାବେ ନିଜ ଭାଇଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଆନନ୍ଦିତ ସୌମିତ୍ରି ଲକ୍ଷ୍ମଣ କଥା କହିଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ବନରାଜମାନେ ଭୂମିକୁ ଆବୃତ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଭାଲୁ, ବନରାଜ, ଓ ବନରାଜ ନାୟକମାନେ, ତାଙ୍କର ନଖ ଓ ଦାନ୍ତ ନେଇ ସଜ୍ଜିତ, ତାଙ୍କର ହାତ, ପାଦ, ଓ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା ଧୂଳି ଉଡ଼ାଇଲେ। ସେହି ବିଶାଳ ବନରାଜ ସେନା ପୂର୍ବ, ପାହାଡ଼, ଅରଣ୍ୟ, ଓ ଆକାଶ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଆବୃତ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣକୁ ଅଟକାଇଲା। ସେହି ଭୟଙ୍କର ବନରାଜ ସେନା ମେଘମାଳା ପରି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆବୃତ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। ସେନା ଯେଉଁଠିଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲା, ସେଠି ଦୂର ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମି ବ୍ୟାପିଥିଲା। ନଦୀ ଚାଲିଥିବା ପଥ ବିପରୀତ ହେଉଥିଲା, ଝିଅଁ ଝିଅଁ ଜଳ ଅନ୍ୟଦିଗକୁ ବହୁଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଓ ତାଳ ଗଛ ଆବୃତ ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ସମତଳ ଭୂମି, ଫଳେ ଭରିଥିବା ଅରଣ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ମଧ୍ୟଭାଗ, ପାଖ, ଅପର, ତଳ ଦିଆଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଭୂମିକୁ ଆବୃତ କରି, ସେହି ବଡ଼ ସେନା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହ ଥିଲା, ସେମାନେ ବାୟୁର ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ। ବନରାଜମାନେ ରାଘବଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ଶକ୍ତିପ୍ରଦାନ ପାଇଥିଲେ, ଏକାପରେକା ନିଜ ଆନନ୍ଦ, ପ୍ରତାପ ଓ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଯୁବାବୟସର ଗର୍ବରେ ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ କୌଶଳ ଦେଖାଇ, କିଛି ଦୃତ ଗତିରେ ଚାଲିଲେ, କିଛି ଉଚ୍ଚ ଉଚ୍ଚ ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା ଲାଫ ଦେଲେ। କିଛି ବନରାଜ ଜଙ୍ଗଲରେ ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, କିଛି ପୁଛ ହଲାଇଥିଲେ, କିଛି ପାଦ ଦେଇ ଭୂମିକୁ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ। କିଛି ବାହୁ ଘୁମାଉଥିଲେ, କିଛି ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ୁଥିବା ବନରାଜମାନେ ଶିଖର ଉପରେ ଚଢ଼ିଯାଉଥିଲେ। କିଛି ବଡ଼ ଗଜ୍ଜନ କରୁଥିଲେ, କିଛି ସିଟି ମାଡ଼ୁଥିଲେ, ଅନେକ ବନରାଜ ତାଙ୍କ ଉରୁ ଦ୍ୱାରା ଲତା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚେପି ଦେଉଥିଲେ। ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇ, ସେମାନେ ପାଥର ଓ ଗଛ ସହ ଖେଳୁଥିଲେ। ଶତ ଶତ ହଜାର ଏବଂ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବନରାଜମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଏହି ବଡ଼ ବନରାଜ ସେନା ଦିନ ଓ ରାତି ଚାଲିଥିଲା। ସମସ୍ତ ବନରାଜ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଉତ୍ସାହିତ ଥିଲେ, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ତଳେ ତ୍ୱରିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମନେ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶା ଓ ସୀତା ଉଦ୍ଧାର ପ୍ରତି ଏକାଗ୍ରତା ଥିଲା। ସେମାନେ କୌଣସିଠି ଅପେକ୍ଷା କରିଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଚାଲି ଚାଲି ସେମାନେ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିବା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଅରଣ୍ୟ ଥିବା ସହ୍ୟ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ବନରାଜମାନେ ପର୍ବତ ଚଢ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ରାମ ଶିତଳ ଝରଣା ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିଦେଖି, ସହ୍ୟ ଓ ମଲୟ ପର୍ବତ ମାଧ୍ୟମରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ବନରାଜମାନେ ଚମ୍ପକ, ତିଳକ, ଆମ୍ବ, ଅଶୋକ, ସିନ୍ଦୁବାର, ତିନିଶ, କରବୀର ଗଛର ଡାଳ ଭଙ୍ଗିଲେ। ସେମାନେ ଅଙ୍କୋଳ, କରଞ୍ଜ, ଡୁମୁର, ବଟ, ଜମ୍ବୁ, ଆମଳକୀ, ନିପ ଗଛ ମଧ୍ୟ ଭଙ୍ଗିଲେ। ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ବିଭିନ୍ନ ଅରଣ୍ୟ ଗଛ ବାୟୁର ଝୋକାରେ ଫୁଲ ଝଡ଼ାଉଥିଲେ। ଚନ୍ଦନ ଭଳି ଶିତଳ ମୃଦୁ ପବନ ମଧୁ ଗନ୍ଧ ଭରିଥିବା ଅରଣ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଥିଲା, ମଧୁମକ୍ଷିମାନେ ଗୁଞ୍ଜରଣ କରୁଥିଲେ। ମହାପର୍ବତରାଜ ଖଣିଜ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ବାୟୁ ତାହାର ଧୂଳିକୁ ଚାରିଓଡ଼ିକୁ ବିକୀର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲା। ସେହି ମଧୁର ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ଫୁଲ ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ଚାରିପଟେ ବନରାଜ ସେନାକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲା। କେତକୀ, ସିନ୍ଦୁବାର, ରମଣୀୟ ବସନ୍ତ ଫୁଲ, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଧବୀ ଓ ଫୁଲିଥିବା କୁନ୍ଦଗୁଳ୍ମ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରୁଥିଲେ।