ଏହି ସମୟରେ, ରାମ ଚନ୍ଦ୍ର ମହାବୀର ହନୁମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରି, ଏହିପରି କହିଲେ—"ଯେ ସେବକ ମାଲିକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ଲଭ କାମରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ଭକ୍ତି ସହିତ ସେ କାମ ସଫଳ କରେ, ସେଇ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଯେଉଁ ସେବକ ଯଥାପି ସକ୍ଷମ ଓ ମୁଖ୍ୟ କାମରେ ନିଯୁକ୍ତ, ତଥାପି ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେନି, ସେ ମଧ୍ୟମ ମନୁଷ୍ୟ। ଏବଂ ଯେଉଁ ସେବକ ସଚେତନ ଓ ସକ୍ଷମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ରାଜାଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତ କାମ କରେନି, ସେ ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ।" "ହନୁମାନ ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଳନ କରି, ନିଜ କ୍ଷମତା କୁ ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରଖି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଛନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ, ମୋ ରଘୁବଂଶ, ଏବଂ ବଳଶାଳୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷିତ, କାରଣ ଆମେ ବୈଦେହୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଛୁ। ତଥାପି, ମୋର ହୃଦୟ ଏହି ଭାବରେ ବିସ୍ତରିତ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅଛି, ଯେହেতୁ ଯିଏ ଏହି ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ଆଣିଛି, ସେ ପାଇଁ ମୁଁ ସମାନ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କିଛି କରିପାରିନାହିଁ।" "ଏହି ଅଙ୍ଗଲାଗି ମୁଁ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଉଛି, ଯାହା ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ।" ଏହିପରି କହି, ରାମ ଆନନ୍ଦ ରେ ଭରିଯାଇ, କାର୍ଯ୍ୟସିଧ୍ଧ ହୋଇ ଫେରିଥିବା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ତାପରେ, ରଘୁବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ ଚିନ୍ତା କରି, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, "ସୀତାଙ୍କ ଖୋଜ ଭଲଭାବେ ହେଇଛି, କିନ୍ତୁ ସାଗର ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ମୋ ମନ ପୁନି ଚିନ୍ତିତ। ଏତେ ବିଶାଳ ଓ ଦୁର୍ଗମ ସାଗର କେମିତି ବନରାଜ ଲଙ୍କା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅତିକ୍ରମ କରିବେ? ମୁଁ ବୈଦେହୀ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶୁଣିଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି ସାଗର ଅତିକ୍ରମ ପାଇଁ କ'ଣ ଉପାୟ ଅଛି?" ଏହିପରି କହି, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ରାମ ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଭାବନା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧ କାଣ୍ଡର ଦ୍ୱିତୀୟ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏଠାରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସୁଗ୍ରୀବ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଥିବା ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ କହିଲେ, "ରଘୁବୀର, ଏଵେ ଆମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଅବସ୍ଥାନ ଜାଣିଛୁ, ଏହି ଦୁଃଖ ରହିବା ପାଇଁ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ। ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ, ଜ୍ଞାନୀ; ଏହି ସାଧାରଣ ଓ ଅନୁଚିତ ଭାବ ଛାଡ଼।" "ଆମେ ଏହି ମହାମତ୍ସ୍ୟସମୃଦ୍ଧ ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରି, ଲଙ୍କା ଚଢ଼ି, ତୁମର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଧ କରିବା। ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଦୁଃଖରେ ଅଭିଭୂତ ଓ ନିରାଶ, ସେଠାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଫଳ ହୁଏ। ଏହି ବନରାଜମାନେ ବୀର, କ୍ଷମତାଶାଳୀ, ଏବଂ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଯେକୌଣସି କାମ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ—ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ। ଏହି ଆନନ୍ଦ ଓ ମୋର ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହା ଜାଣିଛି।" "ମୁଁ ସ୍ୱୟଂ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଶତ୍ରୁ ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରି, ସୀତାଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଆଣିବି; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ମନୋବଳ ଧାରଣ କର। ଏଠି ଏକ ସେତୁ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଲଙ୍କା ନଗର ଦେଖିପାରିବା; ଏଭଳି ତୁମେ ରାକ୍ଷସାଧିପତି ବିରୁଦ୍ଧେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" "ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ତ୍ରିକୂଟ ପର୍ବତ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ଲଙ୍କା ଦେଖିବ ଏବଂ ରାବଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ହେବ, ତୁମର ଲକ୍ଷ୍ୟ ସିଧ୍ଧ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ସାଗର ଉପରେ ସେତୁ ନ ହେଲେ, ଦେବତା-ଦାନବ-ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଲଙ୍କାକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ସେତୁ ତିଆରି ହେବ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସେନା ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିବ ଏବଂ ବିଜୟ ହେବ, ତେବେ ଜାଣ, ଏହି ବନରାଜମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବେ।" "ଏହିଭଳି ଅନିଶ୍ଚିତ ମନ ଛାଡ଼, ଏହା ଲକ୍ଷ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରେ; ଏହି ଜଗତରେ ଦୁଃଖ ମନୁଷ୍ୟର ଶୌର୍ୟ ଶୋଷଣ କରେ। ଯେକୌଣସି କାମ କରିବାକୁ ମନୁଷ୍ୟ ଶୌର୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଦୃଢ଼ତା ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ସଫଳ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ଆହ୍ୱାନ କର; କାରଣ, ଏପରି ବୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ଉଦ୍ଧାତ କଲେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଫଳ ହୁଏ।" "ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଶାସ୍ତ୍ରବିଦ୍, ଏବଂ ମୋ ପରାମର୍ଶଦାତା ସହିତ ଶତ୍ରୁ ଜୟ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ। ରଘୁବୀର, ତୁମେ ଧନୁଷ ଧାରଣ କଲେ, ତିନି ଲୋକରେ କେହି ମୁହାଁ ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ବନରାଜମାନେ ତୁମେ ଉପରେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ରଖିଛନ୍ତି, ତୁମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଫଳ ହେବ ନାହିଁ; ସିଘ୍ର ଏହି ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରି, ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବ।" "ଏହିଦିନ ଦୁଃଖ ଯଥେଷ୍ଟ; କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଯଦି ଅଳସ ଓ ଦୁଃଖିତ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ନିନ୍ଦିତ ଓ ଭୟଭୀତ; ତେଣୁ କ୍ରୋଧ ଧାରଣ କର। ଏହି ଭୟଙ୍କର ସାଗର ଅତିକ୍ରମ ପାଇଁ, ଏଠି ମଧ୍ୟ ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଆସିଛନ୍ତି—ସେ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ସେନା ଅତିକ୍ରମ କରିବ, ବିଜୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଧାରଣ କର।" "ଏହି ବନରାଜମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବେ, ପାଥର ଓ ଗଛର ବର୍ଷାରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନାଶ କରିଦେବେ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ବ୍ୟବସ୍ଥା କିଛି ହେବ; ଶତ୍ରୁ ନିଶ୍ଚିତ ନାଶ ପାଇବ। ଅଧିକ କଥା ଅପେକ୍ଷା ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେବ। ମୋ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଛି।" ଏଠାରେ, ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ଯୁଦ୍ଧ କାଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଜ ରାମ ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତପସ୍ୟାଶକ୍ତି, ସେତୁ ନିର୍ମାଣ କିମ୍ବା ସାଗର ଶୋଷଣ—ମୁଁ ସମସ୍ତ ଉପାୟରେ ଏହି ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି।" ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତିରେ ରାମ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସୁଗ୍ରୀବ, ହନୁମାନ ଓ ସମସ୍ତ ବନରାଜ ଏକ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ଏବଂ ଶୌର୍ୟ ନେଇ, ସୀତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।