ହନୁମାନଙ୍କୁ ସୀତା କହିଲେ, “ତୁମେ ମୋ ପକ୍ଷରୁ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ସିଂହ ସମାନ, ଏବଂ ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ମୋ ସୁସ୍ଥତାର ସନ୍ଦେଶ ଦେଖ। ଏହା ସହିତ, ତୁମେ ଏହି କଥା ମଧ୍ୟ କହିବା ଉଚିତ୍, ଯେ କିପରି ରଘୁବଂଶୀ ଶୂରବୀର ରାମ ମୋତେ ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ବନ୍ଧନରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ। ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମୋ ଅତିଶୟ ଦୁଃଖ ଓ ଏଠାରେ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଦିଆଯାଉଥିବା ଅପମାନ ବିଷୟରେ କହ। ହନୁମାନ, ମନ୍ଦ୍ରିଳ ମଧ୍ୟମେ ତୁମର ଯାତ୍ରା ସୁରକ୍ଷିତ ହେଉ। ଏହା ହେଉଛି ସୀତାଙ୍କର ନମ୍ର ଓ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରୁ ଉପସ୍ଥାପିତ ଦୂତବାର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୁଅ ଯେ ସୀତା ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି।” ଏହିପରେ, ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ଅଷ୍ଟଷ୍ଟିଅଠିୟ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାପରେ, ହନୁମାନଙ୍କୁ ସୀତା ତାଙ୍କୁ ଓ ରାମଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନୁରାଗ ଓ ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା ଆବେଗପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ, “ତୁମେ ଦଶରଥ ପୁତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ କହ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ରାବଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରି ଶୀଘ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବେ। କିମ୍ବା ଯଦି ତୁମର ମନେ ହୁଏ, ଏଠାରେ ଗୁପ୍ତ ଏକ ଥାଉରେ ଏକ ରାତି ରୁହ; ଆରାମ କରି କାଲି ଯିବା। ଏ ଦୁଃଖ ଦିନରେ ତୁମ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଅତିକିଛି ଶାନ୍ତି ଆଣିପାରିବ। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଯିବା ପରେ ମୋ ଜୀବନ ଉପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଅନିଶ୍ଚିତତା ଆସିଯିବ। ତୁମ ଅଭାବର ଦୁଃଖ ଆଉଥରେ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଳାନ୍ତ କରିଦେବ। ଏଉଁଠି ମୋର ଏକ ଭୟ ଅଛି—ତୁମେ ଯେଉଁମାନେ ମାକଡ଼ ଓ ଭାଲୁ ଦଳ ନେତୃତ୍ୱ କର, ସେମାନେ କିପରି ଏହି ବିପୁଳ ଅପାର ସାଗର ଅଟକିଯିବେ? ଗରୁଡ଼, ବାୟୁ କିମ୍ବା ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଏହି ସାଗର ଉପରେ ଲଂଘନ କରିପାରିବା କାହାର ସମ୍ଭବ? ଏପରି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ କ’ଣ ଉପାୟ ଦେଖୁଛ? ତୁମେ ଯେଉଁଠି କାର୍ଯ୍ୟସାଧନ ଜାଣ, କିଛି କହ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମେ ଏକା ଯଥେଷ୍ଟ, ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଓ ପ୍ରଭାବ ସାରା ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯଦି ରାମ ତାଙ୍କ ସେନା ସହ ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କରି ଜୟସ୍ୱରୂପ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କର ମହିମା ବଢ଼ିଯିବ। ମୁଁ ଯେପରି ଏ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଭୟରେ ଅପହୃତ ହୋଇଥିଲି, ଏପରି ଦୁଃଖ ରାମଙ୍କୁ ଯେଉଁଠି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ରାମ ତାଙ୍କ ଦଳ ସହ ଲଙ୍କାକୁ ଆସି ମୋତେ ନେଇଯିବେ, ଏହି ହେଉଛି ତାଙ୍କର ଯଥାଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ। ତେଣୁ ଯେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଶୂରବୀରତା ଦେଖାଯିବା ଉଚିତ୍, ସେପରି ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।" ସୀତାଙ୍କର ଏହି ମୃଦୁ, ଯୁକ୍ତିସଂପନ୍ନ ଏବଂ ଆଦରପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ହନୁମାନ କହିଲେ, “ଦେବୀ, ସୁଗ୍ରୀବ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ସହ ତୁମ ପାଇଁ ମାକଡ଼ ଓ ଭାଲୁ ଦଳର ଇଶ୍ୱର ଏବଂ ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଲଙ୍କନ୍ତାକ୍ଷମ। ତାଙ୍କର ଶୂରବୀର ମାକଡ଼ମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ବିଦ୍ୟୁତ ଦ୍ରୁତ ଚଳନ କରନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଚଳନ ଉପରେ, ତଳେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଅନିରୋଧ୍ୟ; ସେମାନେ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଧାରକ ଏବଂ କ୍ରିୟାରେ କ୍ଷୀଣ ନୁହେଁ। ଏହି ମାହାନ ମାକଡ଼ମାନେ ବିରଳ ଭାବେ ପୃଥିବୀକୁ ପରିକ୍ରମା କରିଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ମୋ ଠାରୁ ଉତ୍ତମ କିମ୍ବା ସମାନ ଅଛନ୍ତି; ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କେହି ମୋଠାରୁ ଅଧମ ନୁହେଁ। ମୁଁ ନିଜେ ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ତେବେ ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ପଠାଯାଏ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ କ’ଣ ହେବ? ଏବେ ତୁମ ଦୁଃଖ ବିସର୍ଜନ କର; ରୋଷ ଛାଡ଼। ଏକ ଲମ୍ଫରେ ମାକଡ଼ ନାୟକମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଲଙ୍କାକୁ ଆସିଯିବେ। ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସିଂହ ସମାନ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ସହ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଛରେ ରହି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଦେଖିବେ ରାଘବଙ୍କୁ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରୁଥିବା, ସିଂହ ସମାନ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଏବଂ ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଲଙ୍କା ଦ୍ୱାରେ। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଦେଖିବେ ସେହି ଶୂରବୀର ମାକଡ଼ମାନେ, ନଖ ଓ ଦାନ୍ତରେ ଶସ୍ତ୍ର ସମାନ, ସିଂହ ଓ ବାଘ ଭଳି ପ୍ରତାପୀ, ହସ୍ତୀ ସମାନ ଅଭିମାନୀ, ସମବେଶ ହୋଇଛନ୍ତି। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଶୁଣିବେ ମାକଡ଼ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ଗର୍ଜନ, ପାର୍ବତ ଓ ମେଘ ସମାନ, ଲଙ୍କା ଓ ମଲୟ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଅନୁରଣିତ ହେଉଛି। ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଦେଖିବେ ରାଘବଙ୍କୁ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରି, ଅରଣ୍ୟବାସରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତୁମ ସହିତ ଅୟୋଧ୍ୟାରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି। ଏପରି ମଧୁର ଓ ଶୁଭ କଥା କହି, ମୁଁ ମିଥିଳାନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ତୁମ ବିରହ ଦୁଃଖରୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲି, ତାହାରେ ସେ ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।” ଏହିପରେ, ବଳୀ ଓ ଶୂରବୀର ହନୁମାନ ଏକ ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କଲେ, ଯାହା ଏହି ସଂସାରରେ କେହି ଚିନ୍ତା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ମହାସାଗରକୁ ଗରୁଡ଼, ବାୟୁ କିମ୍ବା ହନୁମାନ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଲଂଘିପାରିବେ ନାହିଁ। ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଏହି ଲଙ୍କା ନଗର ଦେବ, ଦାନବ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଜୟ। ନିଜ ଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି ଏହି ନଗରକୁ କିଏ ପ୍ରବେଶ କରି ଜୀବନ୍ତ ଫେରିପାରିବ? ଏପରି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ହନୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ଭବ। ଏହିପରି ଶୂର ବନ୍ଦୁ ଏବଂ ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ହନୁମାନଙ୍କ ସମ୍ମିଳନ ନୁହେଁ; ସେ ଯେପରି ସୁଗ୍ରୀବ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କଲେ, ଏହିପରି ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବକୁ ମାପିବା ଉଚିତ।