ହନୁମାନ୍ କହିଲେ—"ମୁଁ ଦେଖିଲି, ମା ଶୀତା ତାଙ୍କର ଅଲଙ୍କାର ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ମଣିକ୍ୟା ଖୋଲି ମୋତେ ଦେଲେ। ମୁଁ ଦୁଇହାତରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସେଇ ମଣିକ୍ୟା ନେଲି, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହା ନେଇଅଛି, ରଘୁବଂଶୀ ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଏହି ମଣିକ୍ୟା ନେଇ ମୁଁ ମାଥା ନମାଇ ଶୀତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲି ଏବଂ ତ୍ୱରିତ ଚାଲିଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି। ମୋ ଏହି ତ୍ୱରା ଦେଖି, ଶୀତାଙ୍କ ମୁହଁ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା, କଣ୍ଠ ଭାବେ ଆଟକିଯାଇଥିଲା, ସେ ଦୁଃଖରେ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ମୋ ଚାଲିଯିବାକୁ ଅଧିକ ଉତ୍ସୁକ ଦେଖି, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ଶୀତା ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ କହିଲେ, "ହେ ବଳଶାଳୀ ମାକଡ଼, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ, କାରଣ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିବେ; ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣେ ବଳଶାଳୀ, ମୋର ଭାଗ୍ନ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ପଦ୍ମନେତ୍ର ରାମ।" ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ମିଥିଲାନନ୍ଦିନୀ ଶୀତାଙ୍କୁ କହିଲି, "ଦେବୀ, ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ଚିର୍ଦ୍ରୁତ ମୋ ପିଠରେ ଚଢ଼ିଯାଅ। ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ ପତି ରାଘବ, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖେଇଦେବି।" ତାପରେ ଶୀତା ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମହାବୀର ବନରାଜ, ମୁଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମ ପିଠରେ ଚଢ଼ିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତାଳେ, ଏଠାରେ ରାକ୍ଷସ ମୋ ଦେହକୁ ଛୁଇଁଥିଲେ, ମୁଁ ତାହାରୁ ବଞ୍ଚିପାରିନଥିଲି, ଏହା ମୋର ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ।" "ବନରାଜ, ତୁମେ ରାଜପୁତ୍ର ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଅ।" ଏହିପରି କହି, ଶୀତା ଆଉ ଏକ ସନ୍ଦେଶ ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହନୁମାନ୍, ତୁମେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ, ସିଂହସଦୃଶ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ, ଏବଂ ସୁଗ୍ରୀବ ସହ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ମୋର ସୁସ୍ଥତା ସୂଚନା ଦେବା। ଏବଂ ରଘୁବଂଶୀ ରାମ କେମିତି ମୋତେ ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ବନ୍ଧନରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ, ତାହା ତୁମେ ତାଙ୍କୁ କହିବା।" "ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିବ, ମୋର ଗଭୀର ବିଷାଦ ଓ ଏଠାରେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦେଉଥିବା ଅପମାନ ତାଙ୍କୁ କହିବା। ତୁମ ଯାତ୍ରା ନିରାପଦ ହେଉ। ଏହି ସନ୍ଦେଶ ହେଉଛି ଶୀତାଙ୍କର, ଯିଏ ଦୁଃଖରେ ଅଟୁଟ ଓ ଧୈର୍ୟଶୀଳା। ସେ ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛନ୍ତି—ଏହି ବିଶ୍ୱାସ ରଖ।" ଏଠାରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ଅଷ୍ଟଷ୍ଟିତମ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ତାପରେ, ମୋ ଭିତରେ ଅଶାନ୍ତି ଦେଖି, ଶୀତା ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ଓ ମୌତ୍ରିରୁ ମୋତେ ପୁଣି କହିଲେ, "ହନୁମାନ୍, ତୁମେ ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ସୂଚନା ଦେଉ, ଯାହାର ଫଳରେ ସେ ରାବଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା କରି ଶୀଘ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ଆସିପାରିବେ। କିମ୍ବା, ଯଦି ଉଚିତ୍ ବୋଲି ଭାବ, ତେବେ ଏଠାରେ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଏକ ରାତି ରୁହ, ପରେ ଯିବ। ମୋ ପାଇଁ ଏକ କ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସାନିଧ୍ୟ ଏହି ଦୁଃଖର ଫଳରୁ ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବ।" "ତୁମେ ଯଦି ଆଉ ଆସିବା ପାଇଁ ଯିବ, ତେବେ ମୋର ଜୀବନ ରହିବ କି ନାହିଁ, ଏହି ନେଇ ସନ୍ଦେହ ଅଛି। ତୁମ ବିୟୋଗ ଦୁଃଖ ଆଉ ଥରେ ମୋତେ ଜ୍ଵଳାଇବ। ଏବଂ, ବନରାଜ, ମୋ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସନ୍ଦେହ ଅଛି—ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ସହଯୋଧ୍ୟା ବନର ଓ ଭାଲୁମାନେ, ଏବଂ ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, କିପରି ଏହି ବିପୁଳ ଓ ଅପାର ସାଗର ଅଟକିଯିବେ? ଏହି ସାଗର କେବଳ ଗରୁଡ଼, ବାୟୁ ବା ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଆଉ କେହି ଲାଘବ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟରେ କିପରି ସମାଧାନ ଦେଖୁଛ? ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେହିପରି କିଛି କୁହ।" "ତୁମେ ଏକା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ। ତୁମ ବଳ ଓ ବିରାଟ୍ୟ ସଂସାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯଦି ରାମ ସମସ୍ତ ସେନା ସହ ରାବଣଙ୍କୁ ମାରି ଜୟୀ ହୋଇ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଯିବେ, ତେବେ ସେ ମହିମା ଲାଭ କରିବେ। ଯେପରି ମୁଁ ଏ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଭୟରେ ଛଳେ ଅପହୃତ ହେଲି, ତେପରି ରାମଙ୍କ ସହ ଏପରି କିଛି ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ରାମ ତାଙ୍କ ସେନା ସହ ଲଙ୍କାକୁ ଆସି ମୋତେ ନେଇଯିବେ, ତାହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ୍। ତେଣୁ ଯେପରି ଏକ ମହାନ୍ ଯୋଧ୍ୟା ପାଇଁ ଉଚିତ୍, ସେପରି ତୁମେ କର।" ମୁଁ ଶୀତାଙ୍କ ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଯୁକ୍ତିସମ୍ମତ କଥା ଶୁଣି ଉତ୍ତର ଦେଲି: "ଦେବୀ, ସୁଗ୍ରୀବ ତୁମ ପାଇଁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପଶୀଳ, ସେ ବନର ଏବଂ ଭାଲୁମାନଙ୍କ ସେନାପତି, ଲାଘବରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ସେଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରବଳ ବନରମାନେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ ପାଇଁ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଚିନ୍ତା ଗତି ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ। ସେମାନେ ଉପର, ତଳ, ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦିଗକୁ ଅବାଧ ଚଳନ କରନ୍ତି, ଶକ୍ତିରେ ଅପାର, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅସମର୍ଥ ନୁହେଁ। ଏମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଅନେକଥର ଚକ୍ର କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ କେହି ମୋଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, କେହି ସମ, କିନ୍ତୁ ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମୋଠାରୁ ଅଧମ କେହି ନାହିଁ। ମୁଁ ନିଜେ ଏଠାରେ ଆସିପାରିଛି, ତେବେ ସେମାନେ କିପରି ନ ଆସିପାରିବେ? ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟମାନେ ଦୂତି ହୋଇ ନ ପଠାଯାନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ପଠାଯାନ୍ତି।" "ତେଣୁ ଦେବୀ, ଏବେ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼, କ୍ରୋଧ ତ୍ୟାଗ କର। ବନରମୁଖ୍ୟମାନେ ଏକ ଲାଘବରେ ତୁମ ପାଇଁ ଲଙ୍କାକୁ ଆସିପାରିବେ। ସିଂହସଦୃଶ ଦୁଇଁଜଣ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ଵଳ, ମୁଁ ସାଙ୍ଗରେ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ। ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ରାଘବ ଓ ଧନୁର୍ଧର ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଲଙ୍କାଦ୍ୱାରେ ଦେଖିବ।" ଏଭଳି ଶୀତାଙ୍କ ଦୁଃଖ, ଦୂତି ଓ ଆଶାର ସଂବାଦ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଦେଇ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।