ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷ ରାଘବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ହନୁମାନ୍ ସୀତାଦେବୀଙ୍କ କଥା ଯଥାଯଥ ଭାବେ ରାମଙ୍କୁ ଅନୁସୂଚନା କଲେ। ସୀତା ଜନକନନ୍ଦିନୀ, ସିତ୍ରକୂଟରେ ଘଟିଥିବା ପୁରୁଣା ଘଟଣା ସ୍ମରଣ କରି, ରାମଙ୍କୁ ଏହିପରି କଥା କହିଥିଲେ— “ଏକଥି ଦିନ ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଶାନ୍ତିରେ ଶୟନ କରୁଥିଲି, ଏହି ସମୟରେ ଏକ କାଉଁ ଆସି ମୋ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କଲା। ପୁନି, ତୁମେ ମୋ ଆଞ୍ଚଳରେ ଶୁଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ଆଉଥରେ ସେଇ ପକ୍ଷୀ ମୋତେ ବେଦନା ଦେଲା। ପୁନର୍ବାର ଆସି, ସେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆଘାତ କଲା, ତୁମେ ମୋ ରକ୍ତରେ ଢାକା ହୋଇ, ମୋର ଦୁଃଖରେ ଜାଗିଗଲା। ସେଇ କାଉଁ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଉତ୍ତ୍ୟତ୍ୟତ କରାଯାଇ, ତୁମେ ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଇଥିବା ବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଜାଗାଇଲି। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦେଖିଲ, ମୋ ଛାତି ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଆଘାତ ହୋଇଛି—ତୁମ ରୋଷ ଅତିଶୟ ବଢ଼ିଗଲା, ମନେ ହେଲା ଯେଉଁପରି ଏକ କ୍ରୁଧ୍ଧ ସର୍ପ। ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲ—‘ଏହି ଅଞ୍ଚଳକୁ କିଏ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖରେ ଫାଟିଦେଇଛି? କିଏ ଏପରି ରୋଷରେ ଖେଳୁଛି?’ ତୁମେ ଚାରିପଟେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲ, ଦେଖିଲ କାଉଁଟି ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ନଖ ସହିତ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ସେଇ କାଉଁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ବାୟୁ ସମ ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ପୃଥିବୀରେ ଆସିଥିଲେ। ତୁମ ରୋଷ ଅଗ୍ନିପରି ଦହିଉଠିଲା, ତୁମେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲ, ସେ କାଉଁ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ। ତୁମେ ଦରି ମେଖଳାରୁ ଏକ ଦୁବ ଉଠାଇ, ତାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଅପରାହ୍ନ ଅଗ୍ନିପରି ତାହାକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କଲେ। ତୁମେ ସେଇ ଦୁବ ଶଳାକା କାଉଁ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲ, ତାହା ଅଗ୍ନିପରି ଦାଡ଼ି ଲାଗିଲା। ଭୟରେ ସବୁ ଦେବତା ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗିଦେଲେ, ସେ କାଉଁ ତିନି ଲୋକରେ ରକ୍ଷା ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଲେ ନାହିଁ। ପୁନି ସେ ତୁମ ପାଖକୁ ଫେରିଆସି, ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଆଶ୍ରୟ ଚାହିଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ରଘୁବଂଶୀ ରାମ, ତୁମେ କୃପାବଶତଃ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ। କାରଣ, ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଫଳଶୂନ୍ୟ କରିହେବ ନାହିଁ। ତୁମେ ସେ କାଉଁର ଡାହାଣ ଆଖି ଧ୍ୱଂସ କଲ, ସେ ରାମ ଓ ଦଶରଥଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ନିଜ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏପରି ଅସ୍ତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରହି, ତୁମେ ସେଇ ଅପରାଧୀକୁ ମାନ୍ୟ କଲ, ତେବେ ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର, ମାରୁତ ଦଳ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯଦି ମୋ ପାଇଁ କିଛି ସଂକୋଚ ରହିଥାଏ, ତେଣୁ ଶୀଘ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣ ତୁମ ଆଜ୍ଞାମାନି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶରରେ ରାବଣକୁ ବଧ କରୁନ୍ତୁ। ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ ରାଘବ, ତୁମେ ମୋତେ କାହିଁକି ରକ୍ଷା କରୁନାହାଁ? ସେଇ ଦୁଇ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାୟୁ ଓ ଅଗ୍ନି ସମ୍ପର୍ଦ୍ଧ ତେଜସ୍ୱୀ, ସମରେ ସକ୍ଷମ। ଦେବମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଅଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଅନଦେଖା କରୁଛନ୍ତି। ନିଶ୍ଚୟ, ମୁଁ କିଛି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିବି, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏମିତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ମୋ ଦୁଃଖର କଥା ଶୁଣି, ମୋତେ କାହିଁକି ରକ୍ଷା କରୁନାହାନ୍ତି? ମୁଁ ପୁନି ଏହିପରି କହିଲି—‘ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଁ, ରାମ ତୁମ ଦୁଃଖରେ ସମସ୍ତ ସୁଖକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି। ରାମ ଯେପରି ଦୁଃଖିତ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ସେଇଭଳି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି। ମୁଁ କିଛିପରି ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟ ଶୋକ କରିବାର ନୁହେଁ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମ ଦୁଃଖର ଶେଷ ହେବ। ସେଇ ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ତୁମ ଦର୍ଶନ ଆଶାରେ, ରାବଣ ଓ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଲଙ୍କାକୁ ଧୂଳି କରିଦେବେ। ନିଶ୍ଚୟ, ରାଘବ ତୁମକୁ ନିଜ ନଗରକୁ ନେଇଯିବେ। କିନ୍ତୁ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷେ, ତୁମେ ଏମିତି କିଛି ଚିହ୍ନ ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ରାମ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରିପାରିବେ।’ ଏପରି କହି, ସୀତା ଚାରିପଟେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ନିଜ ଚୂଡ଼ା ଖୋଲି, ଗା ଥିବା ମୁକୁତ ଖଣ୍ଡ ମୋତେ ଦେଲେ। ମୁଁ ଦୁହିଁ ହାତରେ ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ତୁମ ପାଇଁ ଶିର ନମାଇ, ଦ୍ରୁତ ଚାଲିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲି। ମୋର ଉତ୍ସାହ ଦେଖି, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ସୀତା ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ମୁଁ ଯିବାକୁ ଅଧିକ ଉତ୍ସୁକ୍ ହେଲି, ତେବେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ଦୁଃଖରେ କ୍ଲିଷ୍ଟ, ଅଞ୍ଜଳି ଭରି ଲୁହରେ, ଗଳା ଭିଜି, ଏପରି କହିଲେ—‘ହେ ବଳଶାଳୀ ବାନର, ତୁମେ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିବେ।’ ସୀତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ମିଥିଳାନନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ କହିଲି—‘ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋ ପିଠ ଉପରେ ଚଢ଼, ଶୀଘ୍ର ଚଳ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ ପତି ରାଘବ, ସୁଗ୍ରୀବ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଦେଖେଇଦେବି।’ ତେବେ ସୀତା କହିଲେ—‘ଏହା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ମୁଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମ ପିଠ ଉପରେ ଚଢ଼ିବି। ପୂର୍ବେ ଯେତେବେଳେ ରାକ୍ଷସ ମୋ ଅଙ୍ଗକୁ ଛୁଇଁଥିଲେ, ମୁଁ ଦୁର୍ଦ୍ରୁଢ଼ ଭାଗ୍ୟରେ ପିଡ଼ିଥିଲି, କିଛି କରିପାରିନଥିଲି।