ପ୍ରଭୁ ରାମ ମୂକ୍ତିବିନୟ ଭାବେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ମୋର ପ୍ରିୟା ସୀତା ଏବେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି? ସେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି? ମୋ ବିଷୟରେ ସେ କେମିତି ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି? ମୋତେ ସମସ୍ତ କଥା ଖୋଲାସା କର, ହେ ବନରାଜମାନେ।” ଏହି ରାମଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବନରାଜ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ, କାରଣ ସୀତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅବସ୍ଥା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଜଣାଥିଲା। ତାଁଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ମା ସୀତାଙ୍କୁ ମନେ କରି, ଶିର ନମାଇଲେ। ତାପରେ ଶାନ୍ତ ଓ ମଧୁର କଥା କହିବାରେ ପାରଦର୍ଶୀ ହନୁମାନ କହିଲେ, “ମୁଁ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, ଏହି ଦିବ୍ୟ ମଣି ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ, ଏହା ନିଜ ଅଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏହି ମଣିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ହେ ରାମ। ମୁଁ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ ମଣି ନେଇ, ଶତ ଯୋଜନା ବ୍ୟାପୀ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲି। ମୁଁ ଜାନକୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଏଇ ଯାତ୍ରା କରିଥିଲି। ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କ ଲଙ୍କା ନାମକ ଏକ ସହର ଅଛି। ଦକ୍ଷିଣ ସମୁଦ୍ର ତଟରେ, ସେଠାରେ ସୀତା ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରେ ଦେଖିଛି। ସେ ତୁମ ପ୍ରତି ଆଶା ରଖି, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି, ଦୈତ୍ୟନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ କଷ୍ଟ ସହି, ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଅଶୋକ ବାଟିକାରେ କୁରୂପ ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି, ମଧୁର ଜୀବନରୁ ବିୟୋଗ ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି। ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ନିବନ୍ଧ ହୋଇ, ରାକ୍ଷସୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର କେଶ ଏକ ଚୁଟିରେ ବନ୍ଧା, ମନ ଦୁଃଖିତ, ସବୁବେଳେ ତୁମକୁ ମନେ କରୁଛନ୍ତି। ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ତାଙ୍କର ଦେହ ଶୁଷ୍କ, ଶୀତର ଆରମ୍ଭରେ କମଳ ପୁଷ୍ପ ପରି ମଲିନ, ରାବଣଙ୍କୁ ଆଶା ଛାଡ଼ି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅନୁମୋଦନ କରିଛନ୍ତି। ହେ କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଧର, ମୁଁ କିଛିପରି ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ତାଙ୍କର ମନ ସର୍ବଦା ତୁମଠାରେ ଅଟୁଟ; ମୁଁ ନମ୍ର ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର କଥା କହିଲି। ଏପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ଭରସା ଅର୍ଜନ କରି, ସେ ମୋ ସହ କଥା ହେଲେ ଓ ସମସ୍ତ କଥା ଖୋଲିଦେଲେ। ସେ ରାମ-ସୁଗ୍ରୀବ ସଂଘଟନ ଶୁଣି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ସର୍ବଦା ପବିତ୍ର, ଓ ତୁମପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ ମୁଁ ଜନକନନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ତିନି ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ଓ ତୁମେଠାରେ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତିଶୀଳ।